Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Παναγία η Πορταίτισσα

Η θαυματουργή Πορταίτισσα, ή εξέχουσα μεταξύ των θεομητορικών εικόνων του Αθω, ήταν αρχικά φυλαγμένη, καθώς διασώζει ή παράδοση, στη μικρασιατική Νίκαια. Μια ευσεβής γυναίκα με τον μοναχογιό της την είχαν τοποθετήσει μέσα στην ιδιόκτητη εκκλησία τους καί την τιμούσαν.
Στά χρόνια της δεύτερης εικονομαχίας Βασιλικοί κατάσκοποι ανακάλυψαν την εικόνα καί απείλησαν τη γυναίκα πώς θα τη σκοτώσουν αν δεν τους δωροδοκήσει. Εκείνη υποσχέθηκε ότι την επομένη θα τους έδινε τα χρήματα. Καί τη νύχτα, αφού προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα, τη σήκωσε με ευλάβεια, κατέβηκε στην παραλία καί την έριξε στη θάλασσα λέγοντας:
- Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από τη οργή του Βασιλιά, αλλά καί την εικόνα σου από τον καταποντισμό.
Τότε πραγματικά έγινε κάτι θαυμαστό. Ή θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα καί κατευθύνθηκε προς τη δύση. Συγκινημένη ή γυναίκα από το γεγονός γυρίζει στον γιο της καί του λέει:
- Εγώ, παιδί μου, για την αγάπη της Παναγίας είμαι έτοιμη να πεθάνω. Εσύ να φύγεις. Να πάς στην Ελλάδα.
Χωρίς αργοπορία το παιδί ετοιμάστηκε καί ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη, κι από κει για τον "Αθωνα, όπου έμόνασε. Σάν μοναχός άσκήτεψε στον τόπο πού αργότερα ιδρύθηκε ή μονή των Ιβήρων. Αυτό ήταν οικονομία Θεού, γιατί έτσι πληροφορήθηκαν οί άλλοι μοναχοί το ιστορικό της θαυματουργής εικόνας.
Πέρασε καιρός. Ό μοναχός από τη Νίκαια πέθανε, καί το μοναστήρι των Ιβήρων ιδρύθηκε καί ολοκληρώθηκε. Ήταν βράδυ, όταν οι μοναχοί άντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: Ένα πύρινο στύλο πού ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.
Το όραμα συνεχίστηκε ήμερες καί νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία καί βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μία εικόνα της Θεοτόκου. Όσο όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν τότε στην εκκλησία καί παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό. Μεταξύ των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, πού λεγόταν Γαβριήλ. Σ' αυτόν παρουσιάζεται ή Παναγία καί του λέει:
- Να πεις στον ηγούμενο καί στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοια μου για το μοναστήρι σας.
Έτσι κι έγινε. Ό π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα καί επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί της επιφύλαξαν τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν καί την τοποθέτησαν στο Ιερό βήμα του καθολικού.
"Οταν την επομένη ό εκκλησιαστικός πήγε ν' ανάψει τα καντήλια, ή εικόνα έλειπε. Ερεύνησε παντού καί την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής. Την επανέφεραν στο καθολικό, αλλά ή εικόνα έφυγε καί πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Τέλος ή Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ καί του λέει:
- Να πεις στους αδελφούς να μη μ' ενοχλούν. Δεν ήρθα εδώ νια να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει ή εικόνα μου μέσα στη μονή σας, ή χάρη καί το έλεος Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε.
Ύστερα άπ' αυτό οί μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα.
Πράγματι ή Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή καί οικονομεί κάθε της ανάγκη Ή θεραπεία της πριγκίπισσας. Το 1651 οί 365 Ιβηρίτες μοναχοί δοκίμαζαν οικονομική στενότητα, γι' αυτό ανέθεσαν στη Θεοτόκο να μεριμνήσει για τη συντήρηση τους. Αμέσως ή φιλόστοργη Μητέρα έτρεξε νια εξεύρεση πόρων με το ακόλουθο χαριτωμένο θαύμα.
Εκείνη την περίοδο ήταν βαριά άρρωστη ή κόρη του τσάρου της Ρωσίας Αλεξίου Μιχαήλοβιτς. Τα πόδια της ήταν παράλυτα καί για τους γιατρούς αθεράπευτα.
Τη θλίψη της πριγκίπισσας καί των Βασιλέων γονέων της έρχεται τώρα να μεταβάλει σε χαρά ή θαυματουργή Πορταίτισσα. Παρουσιάζεται μια νύχτα στον ύπνο της, κι αφού της έδωσε θάρρος καί υποσχέθηκε να τη θεραπεύσει της λέει:
- Να πεις στον πατέρα σου να φέρει από τη μονή των Ιβήρων την εικόνα μου την Πορταϊτισσα.
Το πρωί ή άρρωστη διαβίβασε την εντολή κι αμέσως ξεκίνησε έκτακτη αποστολή, για να μεταφέρει στους Ιβηρίτες μοναχούς την επιθυμία του τσάρου. Εκείνοι φοβήθηκαν μήπως ή εικόνα δεν επιστραφεί, καί αποφάσισαν να στείλουν ένα πιστό αντίγραφο με τιμητική συνοδεία τεσσάρων ιερομόναχων.
Μόλις μαθεύτηκε ό ερχομός της σεπτής εικόνας στη Μόσχα, ή πόλη άδειασε. Όλοι, βασιλείς καί λαός, έτρεξαν να την προϋπαντήσουν. Στ' ανάκτορα όμως ή πριγκίπισσα κειτόταν στο κρεβάτι, χωρίς να γνωρίζει τίποτε. Κάποια στιγμή ζήτησε τη μητέρα της καί τότε πληροφορήθηκε το μεγάλο γεγονός.
- Τί; φώναξε. Έρχεται ή Παναγία, κι έμενα με άφησαν εδώ;
Πηδά αμέσως από το κρεβάτι, ντύνεται καί τρέχει να υποδεχθεί κι εκείνη την Παναγία. Ό κόσμος είδε την παράλυτη πριγκίπισσα να τρέχει καί τα έχασε. Ή συγκίνηση κορυφώθηκε, όταν από την άλλη μεριά έφθασε ή αγία είκόνα κι έγινε ή τελετή της υποδοχής καί της προσκυνήσεως.
- Μεγαλειότατε, είπαν οί απεσταλμένοι, προσφέρουμε τη σεπτή αυτή είκόνα σαν δώρο στο ευσεβές ρωσικό έθνος.
- Σας ευχαριστώ, είπε συγκινημένος ό τσάρος. Σέ ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου σας παραχωρώ μία από τίς καλύτερες μονές της πρωτεύουσας, τον άγιο Νικόλαο. Επίσης ετήσιο επίδομα από 2.500 ρούβλια, ατέλεια σε ό,τι εισάγετε καί εξάγετε από τη χώρα μου, καθώς καί δωρεάν μετακίνηση των απεσταλμένων σας.
Το μετόχι αυτό παρέμεινε στην κυριότητα της μονής Ιβήρων μέχρι το 1932 καί της εξασφάλιζε τόσες προσόδους, ώστε κάλυπτε όλες σχεδόν τίς υλικές της ανάγκες.
Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ

(το ιερό σκήνωμα του Αγίου στο Προκόπι Ευβοίας)

Σαν πιθανότερη χρονολογία της γέννησης του είναι το έτος 1690 και τόπος η Ν. Ρωσία (Ουκρανία). Και τούτο, γιατί στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718, είναι στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού, του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας, μαχόμενος για την υπεράσπιση της πατρίδας του. Γαλουχημένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας από τους Χριστιανούς γονείς του, τον συγκλονίζει η φρίκη του πολέμου, τα χιλιάδες παλληκάρια, γυναικόπαιδα, γέροι που κείτονται νεκροί στο πέρασμα της λαίλαπας, της πολεμικής μανίας των εχθρών Τούρκων.
Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ, με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζεται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ’ εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενιτσάρων.
Καταδικασμένος ψυχολογικά στην περιφρόνηση και το μίσος των Τούρκων, είναι ο «κιαφίρ», ο «άπιστος», που του αξίζουν σκληρά βασανιστήρια. Και τον χτυπούν με χοντρά ξύλινα ραβδιά, τον κλωτσούν, τον φτύνουν, του καίνε τα μαλλιά και το δέρμα της κεφαλής του με πύρινο τάσι. Τον πετούν στις κοπριές του σταύλου και τον υποχρεώνουν να ζει με τα ζώα.
Υπομένει όμως όλα τα βασανιστήρια με καρτερία και αξιοθαύμαστη γενναιότητα, αφού ολόκληρος από τα παιδικά του χρόνια είναι δοσμένος στο Χριστό, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δαμάζει τη θηριωδία των Τούρκων, οι οποίοι έκπληκτοι τον ονομάζουν «βελή», άγιο.
Σε συνεστίαση Τούρκων αξιωματούχων, θαυματουργικά έστειλε με Άγγελο Κυρίου φαγητό σε χάλκινο πιάτο από το Προκόπιο της Μ. Ασίας στην Μέκκα της Αραβίας και ο Τούρκος Αγάς το έφαγε εκεί ζεστό· επιστρέφοντας έδειξε το πιάτο με το οικόσημο στους αξιωματούχους, τρεις μήνες μετά. Το θαύμα αυτό που έγινε από τον Όσιο κατά παραχώρηση του Κυρίου, σταμάτησε το μίσος και την αδιάλλακτη μανία των βασανιστών του. Η πνευματική και ηθική ακτινοβολία του εδάμασε τη θηριωδία των Τούρκων.
Ένα στήριγμα είχα σε όλους τους αγώνες του και μια παρηγοριά στην τραχειά ζωή των βασανιστηρίων. Κατέφευγε σε προσευχές, γονυκλισίες, αγρυπνίες και κοινωνούσε κρυφά από τους Τούρκους τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο ήταν η μεγάλη του ξεκούραση και ανάπαυση. Τελευταία ημέρα, 27 Μαΐου του 1730, ειδοποίησε τον ιερέα και εκείνος του πήγε τη Θεία Κοινωνία μέσα σε ένα μήλο που το είχε κουφώσει. Κοινώνησε εκεί στο σταύλο για τελευταία φορά. Η πρόσκαιρη αιχμαλωσία του, η δεινή κακοπάθεια πήραν τέλος· ο θαυμαστός Όσιος Ιωάννης πέρασε στην αιώνια αγαλλίαση και μακαριότητα, μόλις πήρε τα Άχραντα Μυστήρια.
Οι ιερείς και πρόκριτοι Χριστιανοί του Προκοπίου, με άδεια του Τούρκου, πήραν το σώμα. Με συγκίνηση και δάκρυα, μέσα σε βαθειά κατάνυξη και ευλάβεια, ο μέχρι χθες δούλος και σκλάβος κηδεύεται από Χριστιανούς - Τούρκους - Αρμενίους σαν αφέντης και δεσπότης. Σήκωσαν στον ώμο τους το πολύαθλο εκείνο σώμα, με θυμιατά και λαμπάδες, με ευλάβεια και προσοχή το οδήγησαν σε έναν τάφο στο Χριστιανικό κοιμητήριο, εναποθέτοντάς του στη μάνα γη. Ο γέροντας ιερέας που κάθε Σάββατο άκουγε τον πόνο και τα βασανιστήριά του και τον κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια, είδε στον ύπνο του τον Όσιο Ιωάννη τον Νοέμβριο του 1733. του είπε ο Όσιος ότι το σώμα του έχει μείνει με τη χάρη του Θεού μέσα στον τάφο ακέραιο, ολόκληρο, αδιάφθορο, όπως το έβαλαν πριν 3 ½ χρόνια, ζητώντας του να κάνουν εκταφή και εκείνος θα είναι μαζί τους ως ευλογία Θεού στους αιώνες. Μετά τους δισταγμούς του ιερέα, κατά θεία παραχώρηση, ένα ουράνιο φως φωτίζει τον τάφο του οσίου σαν πύρινος στύλος. Οι Χριστιανοί άνοιξαν τον τάφο και ω του θαύματος! Το σώμα του Οσίου βρέθηκε ακέραιο, αδιάφθορο και μυρωμένο με αυτή τη θεία ευωδία που συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Με πνευματική ευφροσύνη και ευλάβεια σήκωσαν, πήραν στην αγκαλιά τους αυτό το θείο δώρο, το ιερό λείψανο και το μετέφεραν στο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οποίο αγρυπνούσε ο Όσιος! Από την ημέρα εκείνη, μπήκε το ιερό σώμα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.
Σε μια εσωτερική διαμάχη και σύρραξη μεταξύ Σουλτάνου και Ιμπραήμ της Αιγύπτου ο απεσταλμένος Πασάς του Σουλτάνου, Οσμάν, καίει το ιερό λείψανο για να εκδικηθεί τους Χριστιανούς. Το ιερό σώμα οι Τούρκοι το είδαν να παίρνει κίνηση μέσα στη φωτιά. Έντρομοι εγκαταλείπουν το ανίερο έργο τους και φεύγουν. Την άλλη μέρα μετά την αποχώρηση των Τούρκων οι Χριστιανοί ανασηκώνουν τις στάχτες και τα κάρβουνα και βρήκαν σκεπασμένο ολόκληρο το ιερό σώμα. Δεν είχε πάθει τίποτε, αλύγιστο και μυρωμένο, του έμεινε μόνο το μαύρισμα από τους καπνούς και το πύρωμα.
Όπως είδαμε ο Όσιος έζησε με εγκράτεια, αγνότητα, νηστείες, προσευχές, δόξασε τον Θεό ανάμεσα σε αλλοδόξους και αλλοπίστους και ο Θεός του απάντησε δοξάζοντάς τον στον Ουρανό και στη γη. Μπροστά στη Λάρνακα που είναι το Άγιό του σώμα, στην Καππαδοκία, παράλυτοι περπατούν, τυφλοί βλέπουν, δαιμόνια φεύγουν, άλλες ανίατες αρρώστιες θεραπεύονται. Όχι μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και Αρμένιοι, Διαμαρτυρόμενοι και Τούρκοι αιχμαλωτίζονται από τα θαύματά του. Στην απόγνωση και τη δυστυχία τους καταφεύγουν στον Όσιο. Η γλώσσα του Οσίου σιωπά, αλλά διαλαλούν τα θαύματά του. Κοιμάται το ιερό λείψανο, αλλά κηρύττουν την παρουσία του τα θαυμαστά γεγονότα. Γίνεται εκεί ένα μεγάλο προσκύνημα που δεσπόζει στην κεντρική Καππαδοκία και το οποίο παραμένει εκεί ως το 1924.


(Από το βιβλίο του π. Ιωάννου Βερνέζου
«ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΣΟΥ»)
Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Άγιος Εφραίμ

Ο Άγιος Εφραίμ


Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη.


Όταν ο Άγιος Εφραίμ ήταν δεκατεσσάρων ετών, στην περιοχή των Τρικάλων γινόταν από τους Τούρκους, υπό τις διαταγές του Σουλτάνου Βαγιαζίτ του 1ου, επιχειρήσεις παιδομαζώματος. Το παιδομάζωμα ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας των Γενίτσαρων. Μάζευαν οι Τούρκοι μικρά Ελληνόπουλα, τα έστελναν στην Τουρκία όπου σε ειδικά στρατόπεδα τα μεγάλωναν γεμίζοντας την καρδιά τους αγάπη για τον Αλλάχ και μίσος για τον Χριστό και την Ελλάδα. Αυτά τα Ελληνόπουλα γίνονταν οι φοβεροί Γενίτσαροι, που όπως λένε πολλές μαρτυρίες ήταν σκληρότεροι και από τους ίδιους τους Τούρκους.


Φοβούμενη η μητέρα του Αγίου ότι θα τον πάρουν και αυτόν οι Τούρκοι, τον συμβούλεψε να φύγει από το πατρικό του σπίτι και να κατευθυνθεί σε περιοχές της Ελλάδας που δεν ήταν ακόμα κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Όταν έφτανε σε μια τέτοια περιοχή, τον ορμήνεψε, να βρει ένα μοναστήρι και να εισαχθεί εκεί ως δόκιμος μοναχός, μιας και η μοναστική ζωή ήταν κάτι που επιθυμούσε και ο ίδιος. Τις συμβουλές αυτές ακολούθησε ο Άγιος Εφραίμ και μετά από πολλούς κόπους έφτασε στο όρος Αμώμων της Αττικής. Είναι το όρος που, στις μέρες μας, στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Νέα Μάκρη. Στο όρος είχαν μαζευτεί χριστιανοί ασκητές, και από αυτούς ονομάστηκε όρος Αμώμων, δηλαδή όρος των Καθαρών. Εκεί υπήρχε και το ανδρικό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε αυτό το μοναστήρι κατάφυγε ο Άγιος Εφραίμ και έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών ως δόκιμος μοναχός της μονής.


Στην ηλικία των δεκαοκτώ χρίστηκε μοναχός και έλαβε το όνομα Εφραίμ (όπως έχουμε αναφέρει μέχρι τότε ονομαζόταν Κωνσταντίνος). Μετά δε από λίγα χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Στο μοναστήρι περνούσε πολύ λίγο χρόνο. Συνήθως ήταν απομονωμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή όπου και ασκήτευε.


Τα χρόνια περνούσαν και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε υποδουλώσει σχεδόν όλη την Ελλάδα. Στην περιοχή της Αττικής δρούσαν Τουρκικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Εβρενόμπεη. Μέρος αυτών των στρατευμάτων, το 1424, αναπτύχθηκε στην περιοχή του όρους Αμώμων και άρχισε να καταστρέφει, να λεηλατεί και να δολοφονεί, κάνοντας πράξη την συνήθη τακτική των Τουρκικών στρατευμάτων τον καιρό εκείνο. Έτσι έφτασαν και στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και απαίτησαν να τους παραδοθούν οι θησαυροί του μοναστηριού. Το μοναστήρι όμως ήταν φτωχό και το μόνο που κατάφεραν να πάρουν οι Τούρκοι από εκεί ήταν οι ζωές όλων των μοναχών που σφαγιάστηκαν στην αυλή του μοναστηριού.


Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών.


Στις μέρες μας στο μοναστήρι αυτό μένουν και υπηρετούν μοναχές. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και την βοήθεια του. Ο Άγιος με την χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που χτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή. Η ηρεμία που επικρατεί στον χώρο είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις. Θα την νιώσετε κι εσείς όταν με την βοήθεια του Χριστού επισκεφθείτε τον Άγιο Εφραίμ στην μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Νέα Μάκρη Αττικής.


Η εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ δύο ημέρες του έτους. Την 5η Μαΐου όπου τιμούμε το μαρτυρικό θάνατο του Αγίου και την 3η Ιανουαρίου όπου τιμούμε την ανεύρεση των ιερών λειψάνων του. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ βρέθηκαν με Θεία Παρέμβαση το 1950, 524 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του.

Διαβάστε περισσότερα... »

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Από τη χορεία των ρώσων αγίων, ξεχωριστή αγάπη στην Παναγία έτρεφε ό όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. 'Αλλά καί ή Μητέρα του Θεού τον περιέβαλλε με ιδιαίτερη εύνοια, όπως αποδεικνύουν οί πολλές της εμφανίσεις σ' αυτόν.

Το ακόλουθο όραμα του οσίου είναι το πιο εντυπωσιακό. Το διηγείται ή μοναχή του Ντιβέγιεβο Εύπραξία, γιατί αξιώθηκε κι αυτή να το απολαύσει μαζί με τον άγιο:

«Νωρίς το πρωί της 25ης Μαρτίου 1831 ακούστηκε μια δυνατή βοή καί ακολούθησε ένας αρμονικός ύμνος. Ή πόρτα του δωματίου άνοιξε μόνη της κι απλώθηκε παντού φως κι εύωδία. Ό στάρετς Σεραφείμ ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα. Εγώ έτρεμα.

Ξαφνικά σηκώνεται καί μου λέει:

- Μη φοβάσαι, παιδί μου. Να, ή Δέσποινα μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος έρχεται κοντά μας!

Πράγματι, μπροστά πήγαιναν δύο άγγελοι κρατώντας ανθισμένα κλαδιά. Ακολουθούσαν ό Τίμιος Πρόδρομος καί ό Θεολόγος άγιος Ιωάννης, ενώ πίσω τους έκανε την εμφάνιση της ή Παναγία με δώδεκα παρθενομάρτυρες.

Ή Θεοτόκος, φορώντας ένα λαμπρό μανδύα κι ένα υπέροχο στέμμα, με πλησίασε, ενώ ήμουν πεσμένη κάτω. Με άγγιξε καί ευδόκησε να μου πει:

- Σήκω, αδελφή, καί μη φοβάσαι. Μαζί μου έχουν έρθει παρθένες σαν κι εσένα.

Δεν κατάλαβα πώς σηκώθηκα. Ή βασίλισσα επανέλαβε:

- Μη φοβάσαι. Ήρθαμε να σας επισκεφθούμε.

Ό π. Σεραφείμ, όρθιος μπροστά στην Παναγία, μιλούσε μαζί της με πολλή οικειότητα. Ή Θεοτόκος του είπε πολλά. "Αν καί συμμετείχα στο όραμα, δεν μπόρεσα ν' ακούσω τί έλεγαν. "Άκουσα μόνο το εξής:

- Μην αφήνεις τίς παρθένες μου του Ντιβέγιεβο.

- Ώ Δέσποινα! Τίς συγκεντρώνω, αλλά δεν μπορώ να τίς κατευθύνω μόνος μου.

- Θα σε βοηθήσω σε όλα εγώ. Θα τίς διδάξεις την υπακοή. "Αν την κρατήσουν, θα είναι μαζί σου καί κον­τά μου. Διαφορετικά, θα χάσουν τη θέση πού τους ετοιμάζω ανάμεσα σ' αυτές εδώ τίς παρθένες. Ούτε τέτοια θέση ούτε τέτοιο στεφάνι θ' απολαύσουν. "Οποιοσδή­ποτε τίς προσβάλει, θα τιμωρηθεί από μένα. Κι όποιος τίς διακονήσει για την αγάπη του Χρίστου, θα βρει έλεος ενώπιον Του. Κατόπιν ή Παναγία στράφηκε σ' εμένα.

- Κοίταξε, μου είπε, αυτές τίς παρθένες καί τα στεφάνια τους. Μερικές άφησαν επίγεια βασίλεια καί πλούτη για την ουράνια Βασιλεία. Όλες αγάπησαν την εκούσια πτώχεια, αγάπησαν μόνο τον Κύριο, καί γι' αυτό βλέπεις πόση δόξα καί τιμή αξιώθηκαν. Όπως υπέφεραν οι αρχαίες μάρτυρες, έτσι υποφέρουν καί οι σημερινές. Μόνο πού εκείνες υπέφεραν φανερά, ενώ σήμερα υποφέρουν μυστικά, με θλίψη καρδίας. Ό μισθός τους όμως θα είναι ό ίδιος.

Γυρίζοντας υστέρα ή Θεοτόκος στον Στάρετς, τον ευλόγησε καί του είπε:

- Σύντομα, αγαπητέ μου, θα είσαι μαζί μας!

Κατόπιν ό όσιος αντάλλαξε μαζί της χαιρετισμό, κα­θώς καί με όλους τους αγίους. Κάποιος άπ' όλους γύρισε καί μου είπε:

— Αξιώθηκες αυτό το όραμα χάρη στίς προσευχές των πατέρων Σεραφείμ, Μάρκου, Ναζαρίου καί Παχωμίου.

Ξαφνικά όλα χάθηκαν. Το όραμα, πού είχε διαρκέσει λιγότερο από μία ώρα, τελείωσε. Ήταν το δωδέκα­το πού αξιώθηκε ν' απολαύσει ό όσιος Σεραφείμ στην επίγεια ζωή του».


Διαβάστε περισσότερα... »

Παναγία ή Λιμνιά

Παναγία ή Λιμνιά

Σε μια γραφική παραλία στον βόρειο Ευβοϊκό, όπου το αρχαίο 'Ελύμνιο, είναι σήμερα χτισμένη ή κωμόπολη της Λίμνης. Στόν περικαλλή ναό της είναι θησαυρισμένη ή θαυματουργή εικόνα της πολιούχου της Παναγίας της Λιμνιάς. Στά 1560, καθώς διασώζει ή παράδοση, οταν ήταν σουλτάνος ό Σουλεϊμάν ό μεγαλοπρεπής, ένα τούρκικο πλοίο έπλεε στα μέρη της Κασσάνδρας με κατεύθυνση τη Χαλκίδα. Στό πλήρωμα του καραβιού ήταν κι ένας χριστιανός ναύτης, ό λοστρόμος Δημητρός, άνθρωπος ευλαβής καί ηλικιωμένος.

Το καράβι πλησίαζε στη Σκιάθο με φουσκωμένα τα πανιά από τον σορόκο. Ξαφνικά ό άνεμος κόπασε. Τότε ό Δημητρός έδωσε εντολή να ρίξουν τίς βάρκες στη θάλασσα, για να ρυμουλκήσουν το καράβι. Εκείνη τη στιγμή βλέπει ό λοστρόμος στο πλάι του καραβιού, πάνω στα κύματα, ένα μεγάλο εικόνισμα. Χωρίς να χάσει καιρό, κατεβαίνει σε μια φελούκα, σηκώνει την ιερή εικόνα άπ' το νερό, καί προσκυνάει την Παναγία πού ήταν ζωγραφισμένη πάνω σ' αυτή. Ύστερα ανεβάζει την εικόνα στο κατάστρωμα καί την παραδίδει στον πλοίαρχο, στον τούρκο Μεχμέτ. Αμέσως σηκώνεται δυνατός βοριάς, πού κολπώνει τα πανιά. Τ' άλμπουρα τριζοβολούν, ενώ ή πλώρη σχίζει με ορμή τ' αφρισμένο κύμα.

Παρέκαμψαν τίς Σποράδες, μπήκαν στον Ευβοϊκό κι έβαλαν πλώρη για τη Χαλκίδα. Μόλις όμως έφθασαν στην περιοχή της Λίμνης, ό άνεμος κόπηκε απότομα καί το καράβι ακινητοποιήθηκε. Ρίχτηκαν καί πάλι οί βάρκες στη θάλασσα καί άρχισαν να το ρυμουλκούν. Ύστερα από ώρες έφθασαν στη βάση του όρους Καντήλι. Εκεί απροσδόκητα ξεσπά καταιγίδα. Τα κύματα σηκώνονται απειλητικά καί σπρώχνουν το σκάφος πάλι στη Λίμνη. Μόλις πλησιάζουν εκεί, ή τρικυμία σταματά καί ή θάλασσα πάλι γαληνεύει. Το πλήρωμα κάνει καινούργια προσπάθεια να κατευθύνει το καράβι στον προορισμό του. Ξεσπάει όμως νέα καταιγίδα, πιο απειλητική, καί τους σπρώχνει πάλι στη Λίμνη. Ό καπετάνιος καί οι ναύτες έχουν απελπιστεί. Δεν μπορούν να διακρίνουν πίσω άπ' αυτή τη θαλασσινή περιπέτεια το χέρι της Παναγίας. Τότε φωτίστηκε επί τέλους ό ευλαβής λοστρόμος. Πλησιάζει τον καπετάνιο καί του λέει:

- Δεν πρόκειται ν' απαλλαγούμε άπ' αυτή την ταλαιπωρία, αν δεν βγάλουμε σ' αυτήν εδώ τη στεριά την εικόνα της Παναγίας.

Ό πλοίαρχος συμφώνησε καί ειδοποίησε το χωριό Καστριά - χτισμένο λίγα χιλιόμετρα μακριά από την παραλία - να έρθουν να την παραλάβουν. Δεν άργησε να καταφθάσει ό πιστός λαός, έχοντας επικεφαλής τους ιερείς, με έξαπτέρυγα, σταυρούς καί λαμπάδες. Στήν παραλία τους περίμενε ό Δημητρός, πού τους παρέδωσε την ιερή εικόνα σαν ατίμητο θησαυρό. Αμέσως φύσηξε φρέσκο αεράκι κι έσπρωξε κατάπρυμα το Ιστιοφόρο με τους ναύτες, κατευθείαν νια τον προορισμό τους. Ήταν το "ευχαριστώ" της Παναγίας, ή ευαρέσκεια της για τον κόπο τους. Στό μεταξύ ή πομπή ξεκίνησε μεγαλόπρεπα από την παραλία για το χωριό. Εκεί, στον ναό της αγίας "Αννης, τριγυρισμένον από γέρικες βελανιδιές, πλατάνια καί κυπαρίσσια, απόθεσαν τη σεπτή εικόνα. Έψαλαν Παράκληση, δοξολογία, καί ευχαρίστησαν τη Θεοτόκο για την ανεκτίμητη δωρεά.

Την άλλη μέρα ή εικόνα έλειπε από την εκκλησία. Την αναζήτησαν παντού, καί τη βρήκαν στην τοποθεσία της σημερινής Λίμνης. Την επανέφεραν στον ναό της αγίας "Αννης, αλλά εκείνη επέστρεψε στον ίδιο τόπο. Αυτό επαναλήφθηκε μερικές φορές, κι έτσι κατάλαβαν οι κάτοικοι πώς ήταν θέλημα της να παραμείνει οριστικά εκεί. Έχτισαν λοιπόν μια μικρή εκκλησία καί την τοποθέτησαν μέσα σ' αυτή. Την Ιερή εικόνα ακολούθησαν καί οι ίδιοι. Εγκατέλειψαν τα Καστριά καί μετοίκησαν στη Λίμνη. Αργότερα, στη θέση του πρώτου ναΐσκου έχτισαν μεγαλόπρεπο ναό, καί τον αφιέρωσαν στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Κάθε χρόνο, στίς 8 Σεπτεμβρίου, γίνεται πανηγυρικός εορτασμός προς τιμήν της Παναγίας της Λιμνιάς. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 95 χ 65 εκ. Πάνω σ' αυτή εικονίζεται ή Παναγία ή Γλυκοφιλούσα, ζωγραφισμένη σε σκληρό καί βαρύ ξύλο καί καλυμμένη με ασημένια επένδυση.

Ή Παναγία σώζει τη Λίμνη από τους γερμανούς.

Ένα συγκινητικό θαύμα συνέβη στίς ήμερες της γερμανικής κατοχής, τον Ιούνιο του 1944. Το γερμανικό απόσπασμα, πού κατέστρεψε το Δίστομο (10 Ιουνίου '44) κι έσφαξε μέσα σε δύο ήμερες πάνω από εξακόσιους κατοίκους, περνά τώρα απέναντι στην Εύβοια. Σκοπός του ή ολοσχερής καταστροφή της Λίμνης. Ή φάλαγγα έφθασε στην είσοδο της πόλεως. Τότε ακριβώς βλέπει ό γερμανός διοικητής στη μέση του δρόμου ένα χέρι να εμποδίζει τη διάβαση των στρατιωτών, κι ακούει μια φωνή να του λέει:

- Αυτός ό τόπος είναι δικός μου. Δεν θα τον πειράξετε!

Ό διοικητής φοβισμένος κατεβαίνει στη Λίμνη καί συναντά τίς αρχές. Ζητά γεμάτος αγωνία να μάθει ποια είναι ή Προστάτιδα της πόλεως.

-Ή Παναγία ή Λιμνιά, αποκρίνονται οι προύχοντες. Έχουμε εδώ τη θαυματουργή της εικόνα, ή οποία βρέθηκε μέσα στη θάλασσα.

- Μόνο θεϊκή δύναμη θα μπορούσε ν' ανατρέψει τα σχέδια μου, ομολόγησε ό διοικητής, κι έφυγε από τη Λίμνη άπρακτος.

Ή σωτηρία ενός ευλαβούς ναυτικού.

Ό λιμνιός ναυτικός Ευάγγελος Πανταζής διηγήθηκε στους εφημέριους της πόλεως το εξής περιστατικό:

- «Ήταν 14 Δεκεμβρίου του 1960, ώρα 2.30', καί ταξιδεύαμε στα στενά του Βοσπόρου με το πλοίο «Παγ­κόσμιος Αρμονία» της εταιρείας Νιάρχου. Κοιμόμουν στην καμπίνα μου, όταν άκουσα μια υπερκόσμια γυναικεία φωνή να προστάζει:

-Πέσετε στη θάλασσα!

Πρέπει να σημειώσω ότι στην Παναγία μας τη Λιμνιά είχα ιδιαίτερη ευλάβεια, καί την παρακαλούσα πρωί-βράδυ να μας προστατεύει. Ξαφνικά νοιώθω ένα απότομο τίναγμα. Το πλοίο τραντάχτηκε ολόκληρο. Κοιτάζω από το φινιστρίνι καί βλέπω το καράβι μας μέσα στις φλόγες. Είχαμε συγ­κρουστεί μ' ένα γιουγκοσλάβικο πετρελαιοφόρο, πού μετέφερε μαζούτ καί βενζίνη αεροπλάνων. 'Από τη σφοδρή σύγκρουση ή πλώρη μας κόπηκε στη μέση, ενώ το ξένο πλοίο έπαθε ρήγμα βάθους είκοσι μέτρων. Εγώ στο μεταξύ ετοιμάστηκα και έπεσα στη θάλασσα από τη μεριά της Ευρωπαϊκής Τουρκίας. Ενώ κολυμπούσαμε, πολλά δελφίνια γύρω μας είχαν σχηματίσει κλοιό καί μας προφύλαγαν έτσι από τους καρχαρίες πού αφθονούσαν στην περιοχή. Δυόμισι ώρες πάλεψα με τα κύματα κι έφθασα κά­ποτε στίς τουρκικές ακτές. Από τα σαράντα ένα άτομα του πληρώματος σωθήκαμε μόνο έντεκα. Τη διάσωση μας αποδίδουμε στην Παναγία μας τη Λιμνιά. Γι’ αυτό ήρθαμε αμέσως στη Λίμνη, λειτουργηθήκαμε στον ιερό ναό της καί την ευχαριστήσαμε νια τη σωτηρία μας».

Διαβάστε περισσότερα... »

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Λόγοι π. Παϊσίου


Λόγοι π. Παϊσίου

"Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο

έχει υπερηφάνεια και εγωισμό.

Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολύ ταπείνωση."

................................
" Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον παράδεισο.


Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε".

................................
"Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς

ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής

και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του".

................................

"Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή

που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται

και την ώρα που χρειάζονται"

.................................

"Να αναθέτουμε το μέλλον μας στο Θεό.

Η απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, έχει μητέρα την πίστη,

με την οποία προσευχόμαστε

και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας"

.................................

"Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό,

είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ,

και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή"

.................................

"Όταν, από φιλότιμο, κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με τη ζωή μας,

τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες του στα φιλότιμα παιδιά του"

.................................

"Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος,

έρχεται η θεία παρηγοριά και

νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού"

.................................

"'Όσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή,

τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει.

Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται

γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό"

.................................

"Η ανώτερη χαρά βγαίνει από τη θυσία.

Μόνον όταν θυσιάζεται κανείς συγγενεύει με τον Χριστό,

γιατί ο Χριστός είναι θυσία"

.................................

"Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση

που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας

και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.

Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος"

.................................

Διαβάστε περισσότερα... »

Μοναχός Παίσιος... ένας σύγχρονος όσιος;

Πριν λίγα χρόνια, έφυγε από την ζωή ο γνωστός ασκητής του Αγίου Όρους, μοναχός Παϊσιος.. Η φήμη του, για δεκαετίες τώρα, πλανιότανε στον κόσμο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και πάρα πολλοί άνθρωποι με μεταφυσικές αναζητήσεις, ξεκινούσαν για νά γνωρίσουν τον ξεχωριστό αυτό άνθρωπο του Θεού.

Μετά την κοίμηση του, (προείδε ακόμη και την ημερομηνία του θανάτου του ), εγράφησαν πολλά βιβλία για την ζωή, τα λόγια του, και τα θαύματά του.

Έλεγε μεταξύ άλλων ο γέροντας:

Ο κόσμος μοιάζει σήμερα, σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητας, με πολλές βαλβίδες ! Θα σκάσει εδώ , θα σκάσει εκεί . Προσεύχεστε μη γίνει από εμάς η αρχή…

Nα ζείτε όσο πιο απλά μπορείτε. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας την ζωή σας .

Οι πολλές ευκολίες κάνουν δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα.

-- Γέροντα, γιατί οι άνθρωποι νοιώθουνε ανασφάλεια σήμερα;

- Γιατί όλοι είμαστε ασφαλισμένοι! Ασφαλίζουμε το αυτοκίνητό μας, το σπίτι μας, την ζωή μας. Κάνοντας λοιπόν την κοσμική ασφάλεια, παραμερίζουμε την προστασία και Πρόνοια του Θεού επάνω μας, στηριζόμενοι στην " ασφάλεια ".

Ρωτήσανε τον Γέροντα, αν υπάρχουν ιπτάμενοι δίσκοι ( UFO ) και εξωγήινοι .

- Αυτά όλα να ξέρεις, είναι πράγματα δαιμονικά, που παίρνουν διάφορα σχήματα …

Ζωή σε άλλον πλανήτη δεν υπάρχει !

Όταν ρωτήθηκε για τον Γ΄ παγκόσμιο πόλεμο, ή απάντησή του ήταν η εξής:

- Όταν ακούσετε, ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα , (τεράστιο φράγμα Κεμάλ Ατατούρκ, 1995 ) , να ξέρετε ότι ήδη μπήκαμε στην προετοιμασία του Αρμαγεδώνα, και ότι διακόσια εκατομμύρια στρατός ( Κίνα ), θα διαβεί τον Ευφράτη για την Μέση Ανατολή ….

-- Γέροντα , για ποιό λόγο βάζουν με τον γραμμωτό κώδικα το 6 6 6 , πού αναφέρει η Αγία Γραφή, και παρά τις διαμαρτυρίες δεν θέλουν την αλλαγή του ;

- Στην Παλαιά Διαθήκη, επί Σολομώντος, η Εθνική Εβραϊκή φορολογία για τα υποτελή έθνη ήταν 666 τάλαντα χρυσού ( Β΄ Παραλειπομένων ,κεφ. Θ΄ 13 και Γ ΄ Βασιλ. Ι ΄ 14 ).

Είναι γραμμένα εδώ και 3.000 χρόνια. Ο αριθμός λοιπόν δεν είναι τυχαίος, είναι ιερός για τους Εβραίους και τον επαναφέρουν σήμερα πλαγίως για να υποτάξουν οικονομικά τα άλλα έθνη …

Ήλθαν κάποιοι εδώ, και άρχισαν να μου λένε ότι θα γίνει πόλεμος, κι΄ότι οι Τούρκοι θα φθάσουν μέχρι τα Εξαμίλια στην Κόρινθο!

Με ανάγκασαν να τους εξηγήσω ότι τα Εξαμίλια πού γράφει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες του, είναι τα 6 ναυτικά μίλια της υφαλοκρηπίδας και ότι γι΄αυτά θα «πιαστούμε» με τους Τούρκους!

Όμως δεν θα μπούνε στην Ελλάδα, μέχρι εκεί θα προχωρήσουνε, στα έξη μίλια, και τότε θα τούς βρει η μεγάλη συμφορά από τον Βορρά ( Ρωσία ), που λένε τα γραφόμενα , και τίποτα δεν θα μείνει όρθιο …

Βάλθηκαν, με πολύ πονηρό τρόπο, να «περάσουν» το Νέο Οικονομικό Σύστημα, στους Χριστιανούς, και να τους παγιδεύσουν.

Στην Αμερική, μόνο το 1982 , χαράχθηκαν με ακτίνες Λέϊζερ, 3.000 άνθρωποι, στο μέτωπο ή στο χέρι .

Ο γέροντας δείχνοντας το βιβλίο της Αμερικανίδος Mary Relf “ The New Money System 666 ” έλεγε στενοχωρημένος :

- Ενώ τόσο ολοκάθαρα ενεργείται το μυστήριο αυτό, για το οποίο μας έχει ενημερώσει ( εδώ και 2.000 χρόνια ) ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, στενοχωριέμαι γιατί πολλοί, ακόμη και ιερείς και επίσκοποι, δεν βλέπουν το θέμα πνευματικά, αλλά καθαρά κοσμικά.

Λένε στον κόσμο πώς δεν συμβαίνει τίποτα κι΄ούτε πειράζει να πάρουμε ταυτότητες και κάρτες…

(από το βιβλίο του ιερομόναχου π. Χριστοδούλου – ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ).


Σχετικά με την Τηλεόραση έλεγε:

Ή τηλεόραση κάνει μεγάλο κακό, νά μη την παρακολουθείτε .Τις ειδήσεις νά τις μαθαίνετε από το ράδιο .

Είπε ο γέροντας :

Τώρα ο διάβολος αγρίεψε. Έγινε εξουσία, κι΄έχει κυκλοφορήσει ( με τους ανθρώπους του ), ειδικές κάρτες με τον αριθμό 666 ( κάρτες Τραπεζών, ΙΚΑ , ΟΑΕΔ , κλπ ).

Από το 1987 ο π.Παϊσιος ανησυχούσε για το επικείμενο σφράγισμα των Χριστιανών με τον μυστηριώδη αυτόν αριθμό .Κατά την επίσκεψή μου στην καλύβα του, το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, μου είπε χαρακτηριστικά :

" Ό Αντίχριστος άρχισε την δουλειά του. Να τώρα μας ήρθε και το 666 . Θα το κάνουν από εδώ, θα το κάνουν από εκεί, και θα καταλήγουν όλοι ότι πρέπει να σφραγισθούμε, γιατί δεν γίνεται αλλιώς . Όλα αυτά σιγά – σιγά.

Η Εκκλησία πρέπει νά μάς πει τι θα κάνουμε ..."

Η αγωνία του Γέροντος ήταν μεγάλη, γι΄αυτό και είχε γράψει ένα κείμενο, που μοίραζε για ενημέρωση στους επισκέπτες.

Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Σύγρονα θαύματα Αγίων της εκκλησίας μας

(Επιλογή από το βιβλίο του Σεβ. Μητροπολίτου Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ. Δημητρίου "Θαύματα Αγίων - Σημεία Θεού".

Θεραπεία καρκίνου με μεταστάσεις

Όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2001, διηγείται ο Λάμπρος Θεοδωράκος, ετών 31, κάτοικος Βάθης N. Κιλκίς. Αναγκάστηκα να πω στους δικούς μου ότι είχε διογκωθεί ο ένας όρχις και υπέφερα. Μέχρι τότε δεν υπολόγιζα τον κίνδυνο, ντρεπόμουν και να το πω. Ξεκίνησε ένας Γολγοθάς για μένα.

Ήταν 7 Μαρτίου, όταν μου έκαναν εισαγωγή στην Ουρολογική Κλινική του Νοσοκομείου Κιλκίς, στο οποίο υπηρετεί και η αδελφή μου Βασιλική ως νοσηλεύτρια. Εξετάσεις αίματος, αξονικές, υπέρηχος έδειξαν κατά 90% ότι ήταν από τις πιο άσχημες μορφές καρκίνου του όρχεως. Οι γιατροί πρώτη φορά έβλεπαν τόσο διογκωμένο αδένα. Η χοριακή γοναδοτροπίνη, με φυσιολογικό ανώτατο όριο το 5, σε μένα ήταν 1502! Για να αποφευχθεί περαιτέρω επιδείνωση και με άλλες μεταστάσεις, έγινε αμέσως εγχείρηση στις 9 Μαρτίου, πρώτο χειρουργείο, με ολική ορχεκτομή του ενός όρχεως. Χειρουργός ο κ. Χασάκιολης.

Οι γονείς μου Δημήτριος και Ελευθερία, απλοί και πιστοί άνθρωποι, δεν απελπίστηκαν, σε αντίθεση με την αδελφή μου, που λόγω της ιδιότητας της και των συζητήσεων με τους γιατρούς καταλάβαινε τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Αμέσως μετά την εγχείρηση, η αδελφή μου μετέφερε το παρασκεύασμα στη Θεσσαλονίκη, στη γνωστή μας παθολογοανατόμο κ. Νικολαΐδου στο Νοσοκομείο “Παπανικολάου” για ιστολογική εξέταση. Στο σύντομο ταξίδι έκλαιγε και παρακαλούσε. Βλέπει ξαφνικά σαν όραμα μπροστά της μέσα σε μια λάμψη την εικόνα της μορφής του αγίου Ραφαήλ, αλλά αμέσως χάθηκε.

Το Σαββατοκύριακο 10­ και 11 Μαρτίου ήταν εφιαλτικό για κείνην, περιμένοντας τα αποτελέσματα. Εγώ υπέφερα φρικτά. Σταματούσαν οι πόνοι μόνο όταν καθόταν δίπλα μου η Βασιλική, μ έπιανε από το ένα χέρι, και από το άλλο κρατούσαμε σφικτά κι οι δύο από μια εικόνα των τριών αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, και παρακαλούσαμε· και μετά από λίγο πάλι με έπιαναν οι πόνοι! Κι αυτό, γιατί είχα την αρρώστια πολύ καιρό. Κι όπως μου εξήγησαν αργότερα, έκανε μετάσταση και είχα μυοσκελετικούς πόνους. Μεταστατικά παρουσίασα “μπλοκ λεμφαδένων” κοντά στο δεξιό νεφρό, άλλον έναν όγκο ψηλαφητό!

Τη Δευτέρα βγήκαν τα αποτελέσματα της ιστολογικής, ήταν σεμίνωμα, καρκίνος χημειο­ευαίσθητος (αντιμετωπίσιμος με χημειοθεραπεία) και απ αυτήν την άποψη όχι η χειρότερη μορφή καρκίνου.

Η κ. Νικολαΐδου συνεννοήθηκε με την Διευθύντρια Γ΄ Χημειοθεραπείας του “Θεαγενείου” Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης για να αρχίσω χημειοθεραπείες, τέλη Μαρτίου. Οι γιατροί πάντως έλεγαν, επειδή είχε περάσει πολύς καιρός, ότι ίσως να μην ενεργούσε η χημειοθεραπεία και να χρειαζόταν νέα επέμβαση, για να αφαιρεθεί και ο μεταστατικός όγκος.

Έκανα συνολικά πέντε "σχήματα" χημειοθεραπείας. Μετά από κάθε θεραπεία, πηγαίναμε εγώ, η μητέρα μου και η αδελφή μου στο Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα της Γουμένισσας, και μάς διάβαζαν Ευχή υπέρ θεραπείας. Είχαν κρατήσει και το όνομά μου και με μνημόνευαν στις Λειτουργίες. Όταν πάλι πηγαίναμε οι τρεις για τη θεραπεία, ο πατέρας μου έβρισκε κάποιον συγχωριανό μας με αυτοκίνητο και πάντοτε ερχόταν στο Μοναστήρι εκείνος και διάβαζε Παράκληση για μένα. Συνέχεια προσευχόμασταν και κάθε μέρα που πήγαινε η αδελφή μου για το Νοσοκομείο περνούσε από το προσκυνητάρι έξω απ τη Μητρόπολη, άναβε κερί και παρακαλούσε.

Από τις χημειοθεραπείες έπεσαν τα μαλλιά μου, φορούσα καπέλο. Το Πάσχα ντράπηκα να πάω στην Εκκλησία, στα χάλια που ήμουν, έμεινα με τον πατέρα μου συντροφιά στο σπίτι. Στην Εκκλησία πήγαν η μητέρα και η αδελφή μου. Την ώρα που ψέλνει ο Ιερεύς το “Χριστός Ανέστη”, βλέπει η Βασιλική σε όραμα εμένα και τον πατέρα μου στο δωμάτιο να μάς φωτίζει από πάνω ένα φως και ψηλά μέσα στο φως τον άγιο Ραφαήλ. Πήρε πολύ κουράγιο απ αυτό που είδε, διότι ήταν συνέχεια λυπημένη για την κατάστασή μου.

Την άλλη μέρα, καθόταν δίπλα μου, να μου δίνει θάρρος. Όπως αποκοιμήθηκα και προσευχόταν, βλέπει ολοζώντανα μπροστά της τον άγιο Ραφαήλ με τον άγιο Νικόλαο να με πιάνουν από το κεφάλι και τα πόδια, να με μεταφέρουν σε χειρουργικό τραπέζι, να με χειρουργεί ο άγιος Ραφαήλ εκεί που είχα τον μεταστατικό καρκίνο με κανονική τομή, από την οποία έβγαλε ένα μαύρο ογκίδιο και το έδωσε στην αγία Ειρήνη να το πετάξει μακριά, ενώ ο άγιος Νικόλαος μου έβαζε λάδι στην τομή. Ξύπνησα κι ένιωθα πότε τσιμπήματα πότε πόνους σ εκείνο το σημείο!

Ήρθε ο καιρός για τη νέα αξονική τομογραφία, μετά την ολοκλήρωση των πέντε “σχημάτων”. Η κ. Νικολαϊδου μάς έλεγε εντωμεταξύ ότι όλο και μίκραινε ο όγκος, όπως τον ψηλαφούσε η ίδια. Αποβραδίς η αδελφή μου δεν κοιμήθηκε καθόλου. Προσευχόταν, έκλαιγε, την έτρωγε η αγωνία. Την ώρα που πηγαίναμε για τη Θεσσαλονίκη, βλέπει πάλι σε όραμα τον άγιο Ραφαήλ μπροστά μας να κρατάει μια μαυρισμένη αξονική, να την βυθίζει σε ένα δοχείο νερού, να την πλένει και να μάς την δείχνει ολοκάθαρη στο πάσχον μέρος, εκεί που ήταν προηγουμένως μαυρισμένη.

Εκείνο τον καιρό είχε δει σε όνειρο και τη μακαρίτισσα γιαγιά μας Βασιλική και της είπε: "Προσεύχομαι κι εγώ για το Λάμπρο. Μη νομίζεις ότι οι πεθαμένοι δεν προσεύχονται. Είμαι σε πολύ καλό μέρος. Ο Λάμπρος θα γίνει καλά" Κι ο πατέρας μου είδε τον άγιο Ραφαήλ μέσα στο σπίτι σε όνειρο και του είπε: “Μη στενοχωρείσαι, όλα θα είναι καλά”! Βγαίνω από τον τομογράφο, πηγαίνει η αδελφή μου στο γιατρό να πάρει την αξονική και της λέει ο γιατρός: “Αν δεν είχα την προηγούμενη, θα έλεγα ότι έχω αξονική απόλυτα υγιούς ανθρώπου”!

Στο “Θεαγένειο” δεν πίστευαν ότι θα προέκυπταν τέτοια αποτελέσματα. Και στην Ουρολογική του Κιλκίς οι θεράποντες γιατροί είπαν: “Ήταν σαν να έπεσες από ψηλά, από τον τελευταίο όροφο πολυκατοικίας, και το μόνο που έπαθες ήταν να σπάσεις το χέρι σου”, δηλαδή ασήμαντο το κακό. Είμαι απόλυτα υγιής.

***

Ονομάζομαι Στέλιος Νάκος, κάτοικος Επανομής Ν. Χαλκιδικής, ιχθυοπώλης. Πέρασα πολλά μεγάλα βάσανα στη ζωή. Στις 14.8.1990, έπαθα την πρώτη γαστρορραγία με τρομερή αιμορραγία από το στόμα. Με πήγαν στον “Άγιο Παύλο” στο Φοίνικα Θεσσαλονίκης, έμεινα δέκα μέρες. Στις 24.3.1991 παθαίνω νέα γαστρορραγία, νοσηλεύθηκα στο “Ιπποκράτειο” και μέσα στο Νοσοκομείο είχα ακατάσχετη αιμορραγία από το στόμα, με έβαλαν στην Εντατική. Παρακαλούσα την Παναγία, να με κρατήσει στη ζωή, να μεγαλώσω το ένα μου παιδί τότε, το Σταύρο. Η αιμορραγία συνεχιζόταν, ο αιματοκρίτης έφθασε στο 16, με άνοιξαν να βρουν την αρτηρία που αιμορραγούσε. Με εγχείρησε ο κ. Μαυρουδής με επιτυχία. Στο νοσοκομείο έμαθα για τον άγιο Ραφαήλ.

Ο διπλανός ασθενής στο “Ιπποκράτειο” είχε ένα βιβλίο του αγίου Ραφαήλ, το ζήτησα και το διάβασα. Όταν συνήλθα, η πρώτη εκδρομή που θα κάναμε οικογενειακά ήταν στη Μυτιλήνη. Τέλη Ιουλίου 1993. Μόνο για τον Άγιο Ραφαήλ θα πηγαίναμε.

Κόψαμε εισιτήριο την Πέμπτη. Την Παρασκευή πιάνει τον Σταυράκη πόνος χαμηλά. Ήταν 6-7 χρονών. Φώναζε το παιδί. Το πήγαμε στη Θεσσαλονίκη σε παιδοχειρουργό, διότι ο δικός μας ο κ. Παρίσης παραθέριζε. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθεί και μετά όπου θέλετε πηγαίνετε. Αν στρίψει ο όρχις, σε μια ώρα πεθαίνει. Ήταν πρησμένο, κάθε λίγο το ζουλούσε και φώναζε από τον πόνο. ­Μα κόψαμε εισιτήρια. ­Μην το διακινδυνεύσετε. Ο κ. Παρίσης μάς λέει στο τηλέφωνο: το πρωί φέρτε τον να τον δη, εδώ στη Χαλκιδική.

Η γυναίκα μου όλη τη νύχτα σηκωνόταν και τον πρόσεχε. Το πρωί της λέει το παιδί: Είδα μια νεκροκεφαλή και μου είπε, "είσαι καλά, πήγαινε εκεί στη γωνία, κοίταξε μόνος σου και να δεις, που δεν έχεις πρήξιμο". Είχε σταματήσει ο πόνος. Το ακούω εγώ και λέω: Φεύγουμε για τον Άγιο Ραφαήλ. Στην ανάγκη θα καλέσουμε ελικόπτερο, αν το πιάσει πόνος! Ταξιδέψαμε καταγής, στο κατάστρωμα, δεν είχε θέσεις.

Πήγαμε στον Άγιο Ραφαήλ στην κάτω Εκκλησία πρώτα· από τη μια ο τάφος του αγίου Νικολάου, από την άλλη της αγίας Ειρήνης. Η γυναίκα μου βλέπει από τα πλάγια στο μνημείο την κάρα του αγίου Νικολάου και λέει στο παιδί: Σταύρο, να το κεφάλι που είδες! -Όχι, μαμά, εκείνο δεν είχε σαγόνι!

Δεν γνωρίζαμε ακόμη για τον Άγιο ότι τον πριόνισαν στο στόμα και της φάνηκε περίεργο. Στο πλοίο διαβάσαμε το μαρτύριό του και καταλάβαμε ότι είχε δει τον ίδιο τον άγιο Ραφαήλ.

Όταν επιστρέψαμε, πήγαμε στο γιατρό, και διαπίστωσε ότι δεν είχε απολύτως τίποτε. Από τότε τα φάρμακά μας στο σπίτι είναι το λαδάκι και το αγίασμα του Αγίου.

Οι ευεργεσίες του Αγίου Ραφαήλ συνεχίζονται

Έζησα κι άλλα θαύματα από τον άγιο Ραφαήλ. Το 1993 όλο το χειμώνα είχα πόνο από το γόνατο μέχρι τον αστράγαλο, πόνος μέσα στο κόκκαλο, να μη με αφήνει καθόλου. Σκεφτόμουν ότι κάτι κακό είναι, για να με πονάει συνέχεια. Ένα βραδάκι μου λέει η γυναίκα μου: Πάμε στη μητέρα μου; Ήρθε από τον άγιο Ραφαήλ. Πήγαμε. Καθόμαστε στο τραπέζι και μου δίνει ένα μπουκαλάκι με αγίασμα. Εκεί που μιλούσαν οι γυναίκες, παίρνω το αγίασμα, σηκώνω το παντελόνι και βάζω στο πόδι μου. Εκείνη την ώρα που το έβαζα, τριών μηνών πόνος που δεν σταμάτησε καμία μέρα, σταμάτησε μαχαίρι!

Το 1995 μου πρήστηκε το γόνατο. Πρήξιμο και πόνος φοβερός. Έρχεται ο γιατρός ο κ. Σατραζάνης, φίλος και συμμαθητής στο Δημοτικό, με εξέταζε και μου δίνει ενέσεις. Σε μια βδομάδα είχε ξεπρηστεί. Σε δεκαπέντε μέρες με ξαναπιάνει νύχτα στην ιχθυόσκαλα της Θεσσαλονίκης. Σε μία ώρα πρήσθηκε σαν να ήταν τριπλό το γόνατο. Με ανεβάζουν αγκαλιά στο αυτοκίνητό μου για να πάω στο σπίτι μου. Πόνος αφόρητος, να κλαίω σαν μικρό παιδί. Από τις 2-3 η ώρα που με ανέβασαν, ξημέρωμα έφθασα στην Επανομή! Κατεβαίνει η γυναίκα μου, με έσερνε να με ανεβάσει στο σπίτι. Δεν μπορούσα μόνος! Τηλεφωνάει το γιατρό, έρχεται, με ξαναβλέπει. Πάρε αυτές τις ενέσεις. Μόλις ξεπρηστεί, θα σε χειρουργήσω με λέιζερ, για να σηκωθείς σε δέκα μέρες. Θα άνοιγε δύο οπές να φύγει το υγρό. Έφτασε μεσημέρι. Όπως ήμουν ξαπλωμένος φωνάζω τη γυναίκα μου: Φέρε λάδι από τον άγιο Ραφαήλ. Το απόγευμα βρισκόμουν στο μαγαζί! Είχε φύγει το πρήξιμο και ο πόνος. Δεν με ξαναπόνεσε πια.

Το 1997, το καλοκαίρι, είχα βγάλει κονδυλώματα, κομμάτια κρέατα, πάρα πολλά, φαγούρα και αίμα. Πήγα στο χειρούργο το Σατραζάνη. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθούν όλα, να τα καυτηριάσουμε, να κάνουμε βιοψία και να δούμε… Έβαλα λάδι από τον άγιο Ραφαήλ, ξαναέβαλα λάδι, την τρίτη μέρα πάλι. Τίποτε. Πηγαίνω στην εικόνα με μεγάλη πίστη και του λέω: Εγώ θα βάζω λαδάκι κι εσύ μη με γιατρέψεις. Σε μια-δύο βραδιές τρίφτηκαν σαν ζάχαρη και έφυγαν όλα. Ο γιατρός έμεινε έκπληκτος.

Θεραπεία αδενοκαρκινώματος στομάχου

Το Δεκέμβριο του 1997 παρουσίασα αιμορραγία στα κόπρανα. Πήγαμε στο Νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος” Θεσσαλονίκης, και μετά από πολλές γαστροσκοπήσεις και βιοψία μου λένε οι γιατροί: Πρέπει να πας αμέσως στο “Θεαγένειο“ να χειρουργηθείς, βλέπουμε κάτι που δεν μάς αρέσει καθόλου. Δεν μου είχαν πει τότε σε μένα όλη την αλήθεια, την ήξερα μόνο η γυναίκα μου· είχαν βρει αδενοκαρκίνωμα στο στομάχι. Σύμφωνα με τις ιστολογικές εξετάσεις, προέβλεπαν περιθώριο ζωής έξι μήνες, όπως έμαθα πολύ αργότερα.

Τελικά πήγαμε στην Κλινική “Άγιος Λουκάς”. Δεν αποχωριζόμουν την εικόνα του αγίου Ραφαήλ από τα χέρια του. Λόγω των εορτών με έδωσαν άδεια για 2-3 μέρες, και θα εισαγόμουν πάλι για εγχείρηση. Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να βρούμε εισιτήρια να πάμε στον 'Άγιο Ραφαήλ. Δεν βρίσκαμε τίποτε. Είπαμε να κάνω την εγχείρηση κρατώντας την εικόνα του Αγίου στα χέρια. Χειρουργήθηκα στις 30.12.1997.

Στο δωμάτιο, όπως ήμουν χειρουργημένος και είχα γάζες στην κοιλιά, είδα στον ύπνο μου ότι περνούσε πολύς κόσμος και με χαιρετούσε και ότι έβγαζα πάνω από τους επιδέσμους της κοιλιάς σαν μια ταινία με συνεχόμενες μικρές εικόνες των Αγίων τη μία δίπλα στην άλλη, τις έκοβα και τις μοίραζα στους ανθρώπους. Μοίρασα εκατοντάδες εικόνες κι έκλαιγα.

Με όλη την ταλαιπωρία ήμουν πολύ αδύνατος, δεν είχα κουράγιο, είχα απελπισθεί. Η σύζυγός μου η Ζωή έκλαιγε συνέχεια. Βλέπει κι εκείνη στον ύπνο της ότι αναρωτιόταν που αλλού να με πήγαινε· σε άλλο νοσοκομείο; στο εξωτερικό; 'Έρχεται ένας 'Άγιος και της λέει: Ο γιατρός ο επάνω (έδειχνε προς τα πάνω, προς τον ουρανό) είπε ότι είναι καλά, μη στενοχωρείσαι καθόλου.

Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα μάς είπαν ότι ήταν πάρα πολύ καλά. Θαύμα έγινε, όπως είπαν οι γιατροί και ο Καθηγητής Χρήστος Κωνσταντάρας που με χειρούργησε. Και οι γιατροί από τον “'Άγιο Δημήτριο”, ο κ. Βουσνακίδης με άλλους δύο ιατρούς, όταν έμαθαν ύστερα από μήνες από φίλους τους ότι ζω, έλεγαν: Δεν είναι δυνατόν, εδώ πρόκειται για θαύμα!

'Έζησα με 10 αιματοκρίτη

Την 1.10.1999 αιμορραγούσα υπερβολικά πάλι από το στομάχι, είχα αιμοπτύσεις. Νοσηλεύθηκα στον “'Άγιο Λουκά”. Ο κ. Κωνσταντάρας μου έκανε γαστροσκοπήσεις και αξονική τομογραφία. Μου είπε ότι έκλεισαν οι πληγές, βρέθηκαν όλα εντάξει, γύρισα σπίτι με 28 αιματοκρίτη. Την πρώτη μέρα μπόρεσα και σηκώθηκα, τη δεύτερη μέρα χειρότερα, την παρ
άλλη χειρότερα. 'Όπως ήμουν ξαπλωμένος, δεν είχα τη δύναμη να γυρίσω από το άλλο πλευρό. 'Όμως δεν είχα άλλα σημάδια, να καταλάβω ότι ήταν πάλι γαστρορραγία. Η πίεση βρέθηκε καλή.

Το βράδυ βογγούσα και παρακαλούσα: 'Άγιε Ραφαήλ, θέλω να έρθεις να με γιατρέψεις, να ζήσω να μεγαλώσω το παιδί μου. Δεν υπάρχει κανείς να με γιατρέψει πια. 'Άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Με πήρε λίγο ο ύπνος και είδα, ήρθε ο άγιος Ραφαήλ, ψηλός, ξερακιανός, κρατώντας στα χέρια του μια λειωμένη κουβέρτα, κι όπως ήμουν ξαπλωμένος, την έριξε προς τα πάνω μου. Την άρπαξα και τυλίχτηκα αμέσως. Ξύπνησα κι άρχισα να κλαίω.

Το πρωί καλέσαμε ασθενοφόρο. Από την Επανομή μέχρι τη Θεσσαλονίκη προσπαθούσαν να μου βρουν φλέβα για μετάγγιση· ήταν αδύνατο. Στον “'Άγιο Λουκά” μου άνοιξαν τρύπα στο λαιμό για τη μετάγγιση. Πώς ζούσα; 'Ήρθε ο κ. Κωνσταντάρας και με έδειχνε στους εκπαιδευόμενους: Ο κ. Νάκος έζησε με 10 αιματοκρίτη! Σώθηκα με το που ήρθε ο 'Άγιος και σταμάτησε η αιμορραγία. Αλλιώς θα πέθαινα.

* * *

Στις 28.1.2000, μέρα Παρασκευή, πονούσαν τρία δόντια, τα είχα σφραγίσει πριν ένα μήνα. Η οδοντίατρος γέννησε, δεν ήταν στο ιατρείο. Από το τηλέφωνο μου έδωσε αντιβίωση και παυσίπονα. Είχα αφόρητους πόνους. Τη νύχτα σηκώνομαι και μ' ένα ψαλίδι βγάζω το ένα σφράγισμα, βγάζω το άλλο, οι πόνοι συνέχιζαν. Πηγαίνω στην εικόνα του Αγίου, ρίχνω λαδάκι στις οπές και σταμάτησε ο πόνος κατευθείαν. Θεραπεία νέου αδενοκαρκινώματος

Τον Ιούλιο του 2001 παρουσίασα νέα επιπλοκή γαστρορραγίας. Πήγα πάλι στην Κλινική “'Άγιος Λουκάς” από τις 22 ως τις 26 του μήνα. Μου έκαναν εξετάσεις, αξονική τομογραφία, μητροσκόπηση και βιοψία, οι οποίες έδειξαν υποτροπή της παλιάς αρρώστιας.

Η έκθεση ιστολογικής εξετάσεως του Εργαστηρίου “Ιστοδιερευνητικής” (Τσιμισκή 93, Θεσσαλονίκη) γράφει: «Είδος παρασκευάσματος: Τεμάχια από την αναστόμωση (ανώτερη γαστρεκτομή προ 4ετιας). Ιστορικό: Στον ίδιο ασθενή στις 31.12.1997 και σε ιστολογική εξέταση παρασκευάσματος ανώτερης γαστρεκτομής είχε τεθεί η διάγνωση του “αδενοκαρκινώματος του στομάχου με χαμηλή διαφοροποίηση, μίτου τύπου κατά Lauren με διήθηση σε βάθος ολοκλήρου του τοιχώματος, χωρίς προσβολή των λεμφαδένων” Μακροσκοπική περιγραφή: Πέντε μικρά, λεύκωμα, μαλακά τεμάχια, διαμέτρου 3-4χιλ.… Συμπέρασμα: Αδενοκαρκινωμα του στομάχου, με χαμηλή διαφοροποίηση, το όποιο δεν μπορεί να ταξινομηθεί κατά Lauren στο αποστελλόμενο υλικό». Πήγα πάλι στην Κλινική στις 29 Ιουλίου και στις 30 με χειρούργησε ο ίδιος καθηγητής, ο κ. Κωνσταντάρας.

Αυτές τις ημέρες η γυναίκα μου επικοινώνησε με αγωνία με το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στη Γρίβα της Γουμένισσας, που γνωριζόμαστε και είχαμε βαπτίσει το δεύτερο παιδί μας το Ραφαήλ. Παρακάλεσε να κάνουν προσευχές και παρακλήσεις για μένα. Παρακάλεσαν και την κ. Μαρία Τσολάκη, από τα βασικά πρόσωπα που υπηρέτησαν την εύρεση των λειψάνων των Αγίων στη Λέσβο. Η κ. Μαρία είχε δει ξημερώματα στις 23 Ιουλίου τον άγιο Ραφαήλ και μου έδινε σε κύπελλο να πιώ ένα παχύρρευστο υγρό σαν γαλάκτωμα. “Να κάνεις ότι σου πουν οι γιατροί, ο Κύριος τους έχει ορίσει να βοηθούν τον κόσμο. Μην αρνείσαι. Και στους γιατρούς θα πας και εγχείρηση θα κάνεις”. Εγώ δεν ήθελα να μπω σε νέα ταλαιπωρία, έλεγα ότι ο 'Άγιος θα με σώσει, όπως τόσες φορές.

Στις 30 Ιουλίου ξημερώματα είδε την Παναγία με τον άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη χωρίς να της μιλούν, και τον άγιο Απόστολο Ανδρέα που της είπε να ανάψει τρία κεριά να παρακαλέσει τους τρεις Αγίους που τόσο αγαπάμε όλη η οικογένεια, για να παραβρεθούν στην εγχείρηση, κι ένα κερί στο όνομά του, ώστε να προσευχηθεί ο ίδιος στον Κύριο. Κι όταν θα συνέλθω, να πάω να προσκυνήσω και να τον ευχαριστήσω στο Εκκλησάκι του. Τηλεφώνησαν στη γυναίκα μου, την ώρα που με εγχείριζαν, και πήρε πολύ κουράγιο.

Βγαίνοντας ο γιατρός από την εγχείρηση είπε τρεις φορές με απορία στην γυναίκα μου: «Τον άνοιξα τελείως! Δεν βρήκα τίποτε!» Δεν βρέθηκε ο καρκίνος. Είχε εξαφανιστεί!

Τη δεύτερη μέρα μετά την εγχείρηση, το βράδυ, ενώ είχε λήξει από πολλή ώρα το επισκεπτήριο, είχε φύγει η γυναίκα μου και βρισκόμουν μόνος μου, βλέπω μπροστά μου έναν άνδρα μετρίου αναστήματος με γένι, να με κοιτάζει κατάματα. Με φώναξε με το όνομά μου, με πλησίασε και μου είπε: “Εσύ δεν με ξέρεις, εγώ σε ξέρω! Περνούσα από εδώ και ήρθα να σε δώ. Με έστειλε ο Σεβασμιότατος. 'Όλα τα είδα, όλα τα άκουσα. Μεγάλο θαύμα!”. Με χαιρέτισε κι έφυγε αθόρυβα. Την άλλη μέρα ρωτήσαμε το Δεσπότη, ρωτήσαμε στο Μοναστήρι, δεν είχαν στείλει κανέναν. Συζητώντας το περιστατικό με τους δικούς μου, κατάλαβα ότι πρέπει να ήταν κάποιος 'Άγιος, μάλλον ο Διάκονος Άγιος Νικόλαος.

Πριν το εξιτήριο στις 8 Αυγούστου, μου λέει ο Καθηγητής: “Μη φοβάσαι, πήγαινε να μεγαλώσεις τα παιδάκια σου, δεν έχεις τίποτε!”

***

Θεραπεία θρομβωτικής μικροαγγειοπάθειας

Ονομάζομαι Ιωάννης Μινοβγίδης, κατάγομαι από το Πολύκαστρο Ν. Κιλκίς, αλλά μένω στη Θεσσαλονίκη (Καμηλίας 19). Είμαι πατέρας τριών αγοριών. Το 1994 μού παρουσιάσθηκε μια σπάνια αρρώστια του αίματος, θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια λέγεται. Με πήγαν στο Νοσοκομείο Λοιμωδών, μήπως ήταν ηπατίτιδα, αλλά με έστειλαν το απόγευμα στο ΑΧΕΠΑ, επειδή δεν διαπιστώθηκε λοιμώδης νόσος. Η κ. Αγγελούδη διαπίστωσε την αρρώστια μετά από εξετάσεις και ιατρικό συμβούλιο. Την άλλη μέρα το μεσημέρι οι γιατροί έψαχναν τη σύζυγο μου, επειδή είχε φύγει το βράδυ, γιατί δεν φανταζόταν την σοβαρότητα της καταστάσεώς μου. Της είπαν ξεκάθαρα ότι τελείωνα, μόνο με θαύμα θα σωζόμουν. 'Έπρεπε να βρίσκεται συνεχώς κοντά μου για το μοιραίο. Είχα μελανιάσει, ο αιματοκρίτης είχε κατέβει στο 8. Πήγαινα για πνευμονικό οίδημα.

Η κουνιάδα μου με τη σύζυγό μου παρακαλούσαν με θέρμη τον άγιο Ραφαήλ και μού έβαλαν στο προσκέφαλό μου την εικόνα και το βιβλίο τού Αγίου. Παρακαλούσαν να λυπηθεί τα παιδιά μας και υποσχέθηκαν ότι θα με πήγαιναν στη Χάρη του. Το βράδυ, εκεί πού παρακαλούσε, από την κούραση έγειρε η γυναίκα μου λίγο το κεφάλι της και βλέπει σαν όραμα να πέφτει από ψηλά ένα χαρτί στο κρεβάτι μου απ' τα δεξιά, και σ' αυτό διέκρινε τις μορφές των τριών Αγίων. Την άλλη μέρα έκανα πλασμοκάθαρση με μεγάλη ποσότητα πλάσματος, λόγω της μόλυνσης. Μετά την πλασμοκάθαρση, με πήγαν στην Εντατική, και πονούσα πολύ στα γόνατα και στα πόδια. Δεν μπορούσα να ανακουφισθώ. Οι γιατροί είπαν να μού βάλουν πάγο, αλλά καμιά ανακούφιση.

Η σύζυγός μου με σταύρωσε με πίστη από το λαδάκι των Αγίων, πού το έφερε η κουνιάδα μου από το Μοναστήρι των Αγίων στη Γρίβα, και μού έδωσε να πιώ. Σε μία ώρα σταμάτησαν οι πόνοι και κοιμήθηκα ήσυχα, ενώ είχα μέρες να κοιμηθώ. Οι γιατροί απόρησαν και ανακουφίστηκαν κι εκείνοι, όταν το έμαθαν, και -να είναι καλά- μού συμπαραστάθηκαν πολύ. Από την άλλη μέρα άρχισε η βελτίωση. Οι γιατροί είπαν ότι, αν δεν παρουσιασθεί τίποτε στα πέντε χρόνια, ο κίνδυνος θα εξαλειφθεί τελείως. Δόξα τω Θεώ, από τότε δεν με ενόχλησε τίποτε, ούτε ξαναπόνεσα. Ευχαριστώ τούς αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, πού με έσωσαν. 'Ήμουν πιστός, αλλά, τώρα πού ήρθαν οι 'Άγιοι, πιστεύω ολόθερμα.

***

Μια “νεκρανάσταση”

Στις 21-6-1995 η 46χρονη Κατερίνα Νικηφ. Τσοτοπούλου-Τριανταφύλλου, κάτοικος Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, μετά από φοβερό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο “Παπανικολάου” με βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση: το μετωπιαίο οστούν είχε θρυμματισθεί, μήνιγγες, αίματα, χώματα ήταν αναμειγμένα στο μέτωπο. Μετά από πέντε ώρες χειρουργείο, την οδήγησαν στην Εντατική Μονάδα. Εξ αντικειμένου, οι ιατροί δεν έδιναν καμιά ελπίδα να ζήσει, ούτε μία στο εκατομμύριο, και έλεγαν ότι, αν ζούσε, θα ήταν “φυτό”. Οι δικοί της, με αγωνία για την κατάστασή της, αλλά και βαθειά πίστη, όλο το βράδυ παρακαλούσαν τον άγιο Ραφαήλ.

Την επομένη πληροφορήθηκαν ότι θα γινόταν αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο Τιμίου Προδρόμου στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής όπου μετέβησαν και συμμετείχαν και έδωσαν το όνομά της για να μνημονευθεί στην Προσκομιδή. 'Έφυγαν με ανάλαφρη την ψυχή, γεμάτη ελπίδα στο Θεό, έστω κι αν ιατρικώς η κατάσταση της ασθενούς ήταν απελπιστική.

Την άλλη μέρα απόγευμα, οι ιατρικές πληροφορίες πάλι αποκαρδιωτικές. Κάποιος ιατρός τούς είπε ότι ήταν τόσο σοβαρή η κρανιοεγκεφαλική κάκωση, πού δεν άφηνε καμιά ελπίδα, παρά μόνο αν θα ήταν δυνατόν να γίνει “μεταμόσχευση” κεφαλής! Η μητέρα της, όταν της επέτρεψαν μετά από μέρες να εισέλθει για λίγο στην Εντατική, δεν κατόρθωνε να αναγνωρίσει ποιά ήταν η κόρη της, παρά μόνο όταν της την έδειξε μία νοσοκόμος!

Την Κυριακή 25 Ιουνίου ανέβηκαν πρωί στο Μοναστήρι τού Αγίου Ραφαήλ στη Γρίβα της Γουμένισσας. Λειτουργούσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, και τούς είπα να μην απελπίζονται, αλλά να παρακαλούν τον 'Άγιο, κι εκείνος θα κάνει το θαύμα του, όπως τόσα ανέλπιστα θαύματα μέχρι τότε. Γονατιστοί με δάκρυα προσευχήθηκαν στην Παράκληση πού ζήτησαν να τελεσθεί, μετά τη θ. Λειτουργία. Πήραν λαδάκι και αγιασμό. Κατέβηκαν έπειτα στην Ιερά Μονή της Παναγίας στη Γουμένισσα και δεήθηκαν με πόνο ψυχής ενώπιον της θαυματουργού εικόνος της να γίνει το θαύμα στον άνθρωπό τους.

Καθημερινά τελούσαν Παράκληση τού Αγίου Ραφαήλ και άλλων Αγίων οι ίδιοι στη Θεσσαλονίκη. Στις καθ' ημέρα θείες Λειτουργίες και τις ιερές Παρακλήσεις στο Μοναστήρι γινόταν συνεχής μνημόνευση τού ονόματος της ασθενούς.

Στις 2 και 9 Ιουλίου, Κυριακές επίσης, από τα χαράματα, ανέβηκαν οι συγγενείς πάλι στην Ιερά Μονή, λειτουργήθηκαν, έδωσαν πρόσφορο με το όνομα της ασθενούς, προσευχήθηκαν με επίμονη βαθειά πίστη και ελπίδα, γονατιστοί και με δάκρυα, στην Παράκληση μετά τη θεία Λειτουργία.

Στις 9 Ιουλίου συνέπεσε να είναι κι ένα λεωφορείο προσκυνητών από Κοζάνη, πού κι εκείνοι παρακλήθηκαν να προσευχηθούν εκτενώς, συμψάλλοντες στην Παράκληση το “Κύριε ελέησον”.

Την επομένη, μετά από 18 μέρες στην Εντατική, η ασθενής ανένηψε! Το θαύμα είχε γίνει. Τα εξ αντικειμένου αρνητικά επιστημονικά προγνωστικά ανετράπησαν! Μάλιστα, μολονότι τις τελευταίες μέρες ήταν πιθανόν να προσβληθεί από μηνιγγίτιδα και να υποστεί εγκεφαλικό, τελικά η Χάρη τού Θεού απέτρεψε κι αυτόν τον κίνδυνο. Τη μετέφεραν στη Νευροχειρουργική Κλινική, από όπου πήρε εξιτήριο. 'Όταν ανέλαβε κάπως, ανέβηκαν οικογενειακώς στο Μοναστήρι και έκαναν θ. Λειτουργία.

Επανεισήχθη στο Νοσοκομείο, για πλαστική εγχείρηση προσθετική τού μετωπιαίου οστού στις 20 Σεπτεμβρίου, και άλλη μια φορά στις 10 Οκτωβρίου για νέα επέμβαση στον οφθαλμό και τη σιαγόνα. 'Όλες οι εγχειρήσεις στέφθηκαν από επιτυχία. Μετά από πρόσφατη εξέταση, ο Καθηγητής κ. Φυλακτάκης βεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, παρ' όλη εκείνη την επιθανάτια περιπέτεια.

Μέσα στον Αύγουστο, η ιαθείσα είχε δει ένα βράδυ στον ύπνο της ότι κάποιος κτύπησε τη θύρα της εισόδου και ανοίγοντας είδε τον άγιο Ραφαήλ. Τον προσκάλεσε να εισέλθει στο σπίτι της να την βοηθήσει, αλλά' ο 'Άγιος της είπε: Δεν έχεις πια ανάγκη, δεν κινδυνεύεις. Ξύπνησε περιχαρής για την προστασία τού Αγίου.

Και ο σύζυγός της είχε αξιωθεί να δει τον 'Άγιο μία φορά σε ενύπνιο μέσα στο σπίτι τους ολοζώντανα, τον πρώτο ακόμη καιρό. Στην αρχή δεν κατάλαβε ποιός ήταν και φοβήθηκε με τον απρόσμενο επισκέπτη. Ο 'Άγιος τον ευλόγησε λέγοντάς του να μη φοβάται, γιατί ήρθε για καλό τους.

'Όλη η οικογένεια ομολογεί το μεγάλο θαύμα πού έκανε στην Κατερίνα ο άγιος Ραφαήλ. Εκκλησιάζονται συχνά στο Μοναστήρι για να εκφράσουν τη βαθειά ευγνωμοσύνη τους στο θαυματουργό 'Άγιο τού Θεού.

Μερικές φορές συνέπεσε να παρευρίσκεται προσκυνητής και ο τροχονόμος κ. Δημήτριος Τσακίρης τού Τμήματος Τροχαίων Ατυχημάτων Θεσσαλονίκης με την οικογένειά του. 'Ήταν ο τροχονόμος πού πρώτος είχε σπεύσει με περιπολικό και την είχε αντικρίσει αιμόφυρτη. Βλέποντας τότε την κατάστασή της, δεν πίστευε πώς θα μπορούσε να σωθεί, και όμως με βαθειά πίστη τη σταύρωσε με λαδάκι τού αγίου Ραφαήλ πού φρόντιζε και είχε πάντοτε μαζί του στο αυτοκίνητο και επικαλέστηκε την υπέρ αυτής πρεσβεία τού Αγίου.

Είναι αληθές ότι και στην παρούσα περίσταση συνέβη μια “νεκρανάσταση”. Το είπε ξεκάθαρα σε γνωστό μας χειρούργο συνάδελφός του και φίλος από την Εντατική εκείνου τού Νοσοκομείου: Θυμάσαι εκείνα τα τρία "πτώματα"; Το ένα αναστήθηκε!

***

'Ένας νέος εγκεφαλικά νεκρός ξανάζησε

Τη Λαμπροτρίτη 17-4-2001 τιμήθηκε με την επιβεβλημένη λαμπρότητα στην Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ Γρίβας η μνήμη των νεοφανών αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Στη γιορτή προσήλθαν ο μαθητής Λυκείου Απόστολος Ιω. Γκαζέπης από την Τερπνή Νιγρίτας Ν. Σερρών με τη μητέρα του Ευσταθία και άλλους συγχωριανούς, και διηγήθηκε ενώπιον του Μητροπολίτου, των στρατιωτικών Αρχών, του Καθηγούμενου της Μονής και προσκυνητών το συγκλονιστικό προσωπικό θαύμα διασώσεως από δυστύχημα. Ιατρικώς ήταν αδύνατη και η παραμικρή περίπτωση ανανήψεως λόγω του εγκεφαλικού θανάτου που επήλθε μετά από βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Συγγενείς άλλων ασθενών έκαναν προσπάθεια να πείσουν τους γονείς για τη δωρεά οργάνων του! 'Όμως, η βαθειά πίστη της μητέρας που παρακαλούσε νυχθημερόν επί οκταήμερο τους νεοφανείς Αγίους έξω από την Εντατική συνέβαλε στην ανάνηψη και αποθεραπεία του υιού της, ο οποίος αξιώθηκε να δει και τους Αγίους. Τη συγκλονιστική διήγηση μαγνητοφώνησε ο διευθυντής του “Ράδιο­Επιλογές” Πολυκάστρου και τη μετέδωσε από τον τοπικό ραδιοσταθμό.

Στην ενυπόγραφη καταγραφή του φοβερού συμβάντος η κ. Ευσταθία Γκαζέπη, μητέρα του Αποστόλου, διηγείται τις τραγικές μέρες ως την ανάνηψη του γιού της. Ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής και της Αγίας Ειρήνης (5-5-2000) ο 17χρονος Απόστολος συγκρούσθηκε με το μηχανάκι του με ένα αυτοκίνητο. Από το Ε.Σ.Υ. Νιγρίτας τον διακόμισαν επειγόντως στο Νοσοκομείο Σερρών. Αλλόφρων η μητέρα έσπευσε στο Νοσοκομείο και τον βρίσκει πάνω στο φορείο καθώς τον μετέφεραν για τον αξονικό τομογράφο. Δεν επέτρεψαν στη μητέρα να παρευρίσκεται, μόνο στον κουνιάδο της, στον οποίο μάλιστα είπαν ότι όλα ήταν κατεστραμμένα σαν να είχε πέσει βόμβα στον εγκέφαλό του (!), ήταν εγκεφαλικά νεκρός. Στον πατέρα του παιδιού τόνισαν ότι, αν κατόρθωναν να σταθεροποιήσουν την πίεση του εγκεφάλου χωρίς επιπλοκή, υπήρχε μια ελπίδα ανάνηψης. Τον είχαν διασωληνωμένο, σε καταστολή. Τα πρώτα τρία εικοσιτετράωρα πολύ κρίσιμα.

Η μητέρα ξημερώθηκε προσευχόμενη στο Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Το πρωί ζήτησε και της έφεραν στο Νοσοκομείο βιβλία θαυμάτων του αγίου Ραφαήλ κι άρχισε να διαβάζει και να παρακαλεί συνέχεια μέρα νύχτα εκ περιτροπής μαζί με όσες συγγενείς και γειτόνισσες συμπαραστέκονταν. Στα ελάχιστα λεπτά που εισερχόταν στην Μ.Ε.Θ. σταύρωνε το γιό της με λαδάκια από προσκυνήματα διαφόρων Αγίων.

Τον ασθενή παρακολουθούσε ο νευροχειρουργός κ. Βόγας, τον οποίο μετακαλούσε η οικογένεια, καθώς το Νοσοκομείο δεν είχε δικό του νευροχειρουργό. Στο τρίτο εικοσιτετράωρο, η εγκεφαλική πίεση ανέβηκε, ο εγκέφαλος αιμορραγούσε, το παιδί χανόταν. Στην απελπισία τους θέλησαν να φέρουν κι άλλο γιατρό, παρ' ότι ο νευροχειρουργός τους διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν ζήτημα ιατρικής φροντίδας, αλλά επιδείνωσης της καταστάσεως. Κάλεσαν τον κ. Νικόλαο Μπασκίνη από την Θεσσαλονίκη.

Και ο νέος γιατρός επιβεβαίωσε την κρίσιμη κατάσταση με τα αιματώματα, ιδίως στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, με αμφίβολη την ανάνηψη. Υπήρχε μια μηδαμινή ελπίδα να κάνουν χειρουργική επέμβαση. Οι γονείς συγκατατέθηκαν. Διαπιστώθηκαν περισσότερα τραύματα από όσα έδειχνε η τομογραφία, ο εγκέφαλος ήταν πρησμένος, άφησαν ανοιχτό το κρανίο και περίμεναν την εξέλιξη. Το παιδί συνέχισε να βρίσκεται σε κώμα, με μηδενική πρόβλεψη σωτηρίας για τόσο σοβαρή κατάσταση. 'Όταν έφυγαν οι νευροχειρουργοί, οι άλλοι γιατροί τους κάλεσαν να τους πουν ότι το παιδί ήταν εγκεφαλικά νεκρό.

Παρασκευή βράδυ, 7 μέρες από το δυστύχημα, τα τεστ εγκεφαλικού θανάτου ήταν θετικά. Η εφημερεύουσα γιατρός τους είπε να πάρουν κουράγιο, τουλάχιστον είχαν άλλο ένα παιδί, δυστυχώς ο Απόστολος έσβηνε, μόνο η καρδιά του κτυπούσε! Η μάνα του παιδιού με αβάσταχτο πόνο παρακαλούσε τον Κύριο να αναστήσει το παιδί της, όπως ανέστησε το Λάζαρο. 'Ένιωσε μέσα της μια φωνή, μια πληροφορία εσωτερική, να μην απελπίζεται, όσο ανάπνεε ο Απόστολος.

'Όλο αυτό το διάστημα μέρα νύχτα οι γονείς, οι συγγενείς, οι συμμαθητές, οι γνωστοί προσεύχονταν για τον Απόστολο. Επικοινώνησαν με το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην Μυτιλήνη και με το Μοναστήρι μας στη Γρίβα και παρακάλεσαν να μνημονεύεται το όνομα του παιδιού. Την Τρίτη, που είχε μεσολαβήσει, η μητέρα πήγε στο Ναό της Παναγίτσας στις Σέρρες, όπου ψάλλεται παράκληση στους νεοφανείς Αγίους. Ο Ιερεύς της έδωσε βιβλίο με θαύματα της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας, διάβασε για την ανάνηψη ενός βαρύτερα τραυματισμένου και πήρε κουράγιο.

Το Σάββατο (13-5-2000), καθώς περίμενε για την ενημέρωση, ένιωσε νέα εσωτερική πληροφορία να κάνει κουράγιο, και το παιδί της θα γιατρευόταν. Πράγματι, από κείνη τη μέρα άρχισαν κάποια σχετικώς ευνοϊκά σημεία: 7 τεστ εγκεφαλικού θανάτου θετικά, 2 αρνητικά! Το μεσημέρι βελτιώθηκε περισσότερο η κατάσταση, τα μισά τεστ θετικά τα μισά αρνητικά!

Σημαδιακά ενύπνια στενών συγγενικών προσώπων αναπτέρωναν τις ελπίδες τους για ουσιαστική βοήθεια της Παναγίας και των νεοφανών Αγίων. Η αδελφή της είδε τους τρεις Αγίους να της παραστέκονται στο διάδρομο έξω από την Εντατική και να της κάνουν ένεση με μια σύριγγα στη σπονδυλική στήλη, λέγοντας: Πήγαμε μέσα στον Απόστολο, τώρα αυτή χρειάζεται δύναμη. Και ο μικρός της γιός ο Ηλίας είδε τον αδελφό του να του λέει: Πάμε να ανάψουμε τα καντηλάκια στο Εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής. Πράγματι το είπε στη γιαγιά του, πήραν λάδι και πήγαν και τα άναψαν παρακαλώντας για τη ζωή του Απόστολου.

Ο εγκεφαλικά νεκρός, ανέλπιστα για τα ιατρικά δεδομένα, άρχισε να συνέρχεται! Τα τεστ εγκεφαλικού θανάτου ήταν αρνητικά πλέον. Ξημερώματα εκείνης της μέρας μια άλλη θεία του είδε στον ύπνο της πως της τηλεφωνούσε μια άγνωστη γυναίκα για να της πει ότι ο Απόστολος ξύπνησε. Ποιά είσαι εσύ, τη ρώτησε. "Είμαι η αγία Γλυκερία" αποκρίθηκε. Η Αγία γιορτάζει στις 13 Μαΐου!

Στο ενημερωτικό ιατρικό σημείωμα ο νευροχειρουργός κ. Ευάγγελος Βόγας αναφέρει τα εξής:

«… Από το ιστορικό που πήρα από τους εφημερεύοντες συναδέλφους, ο ασθενής κατά την άφιξή του στα Εξωτερικά Ιατρεία βρισκόταν σε συγχυτικοδιεγερτική κατάσταση, αλλά είχε επαφή με το περιβάλλον, χωρίς να παρουσιάζει εστιακή νευρολογική σημειολογία. Κατά τη διάρκεια της εξέτασής του στον αξονικό τομογράφο, χρειάσθηκε να διασωληνωθεί, γιατί περιέπεσε σε κωματώδη κατάσταση. Στην αξονική τομογραφία εγκεφάλου, βρέθηκαν τα εξής: κάταγμα ινιακού οστού αριστερά με υποκείμενη θλάση στο αριστερό ημισφαίριο της παρεγκεφαλίδας, εκτεταμένες αιμορραγικές θλάσεις στον δεξιό μετωπιαίο λοβό και σύστοιχο λεπτό υποσκληρίδιο αιμάτωμα, παρεκτόπιση της μέσης γραμμής προς τα αριστερά και οι δεξαμενές της βάσης του εγκεφάλου ήταν κλειστές.

» Αποφασίζεται να αντιμετωπισθεί συντηρητικά και μεταφέρεται στην Μ.Ε.Θ. Τοποθετείται καθετήρας μέτρησης ενδοκράνιας πίεσης, και από την τρύπα που διανοίγεται στην σκληρά μήνιγγα για να τοποθετηθεί ο καθετήρας ενδοπαρεγχυματικά, εξέρχεται ποσότητα του υποσκληριδίου αιματώματος. Η πρώτη μέτρηση ενδοκράνιας πίεσης είναι 42 mm Hg. Χορηγούνται υψηλές δόσεις πεντοθάλης για πρόκληση βαρβιτουρικού κώματος και η ΕΠ κρατιέται σε φυσιολογικά επίπεδα με ταυτόχρονη χορήγηση μαννιτόλης. Στις 7.5.2000 παρουσιάζει πολυουρία (24 lit/24ωρο ­ βλάβη υποθαλάμου;), αλλά η ΕΠ ελέγχεται και οι κόρες είναι ισομεγέθεις και αντιδρώσες στο φως.

» Τις απογευματινές ώρες της 8.5.2000, παρουσιάζει αύξηση της ΕΠ, η οποία πολύ δύσκολα ελέγχεται και η δεξιά κόρη δεν αντιδρά στα φωτεινά ερεθίσματα. Γίνεται επειγόντως νέα αξονική τομογραφία, στην οποία υπάρχουν τα εξής ευρήματα: πολλαπλές αιμορραγικές θλάσεις στο δεξιό μετωπιαίο λοβό και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, αιμορραγικές θλάσεις στον πόλο του δεξιού κροταφικού λοβού και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, παρεκτόπιση της μέσης γραμμής προς τα αριστερά και οι δεξαμενές της βάσης του εγκεφάλου κλειστές.

» Στις 9.5.2000 η δεξιά κόρη ανοίγει (μυδρίαση δεξιά) και η ΕΠ ανέρχεται στα 35 mm Hg. Μεταφέρεται στο χειρουργείο, όπου γίνεται κρανιοτομία και μερική αφαίρεση του τεθλασμένου δεξιού μετωπιαίου λοβού. Στο τέλος της επέμβασης ο εγκέφαλος σφύζει, η σκληρά μήνιγγα αφήνεται ανοιχτή, ενώ οι κόρες είναι σε μυδρίαση χωρίς αντίδραση στα φωτεινά ερεθίσματα…

» Στις 12.5.2000 γίνονται οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές. Στις 13.5.2000 η μυδρίαση των κορών υποχωρεί και παρουσιάζουν αντίδραση στο φως. Σταδιακά μέχρι 16.5.2000 ο ασθενής παρουσιάζει δικές του αναπνοές, αντιδρά στις βρογχοαναρροφήσεις, παρουσιάζει μασητικές κινήσεις και προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του. 18.5.2000: έχει επαφή με το περιβάλλον, εκτελεί εντολές, κινεί και τα τέσσερα άκρα».

* * *

'Όταν συνήλθε τελείως, παρουσίαζε μόνο ένα πρόβλημα στο αριστερό χέρι, λόγω του πολλαπλού τραυματισμού και των επεμβάσεων κατά τη διάρκεια θεραπείας στη Μ.Ε.Θ. Δεν μπορούσε να ανοίξει τα δάκτυλά του και είχε υπαισθησία. Επισκέφθηκαν αρκετούς γιατρούς. Ο νευρολόγος κ. Ηλίας Τσορλίνης (Εργαστήριο Κλινικής Νευροφυσιολογίας) συμπέρανε: «διάχυτη εκφύλιση του ωλένιου νεύρου ΑΡ στο αντιβράχιο, κάτω από το ύψος της έκφυσης του κλάδου για τον ωλένιο καμπτήρα του καρπού, χωρίς να υπάρχει το εστιακό block αγωγιμότητας».

'Ένα βράδυ ο ίδιος ο Απόστολος είδε τον διάκονο άγιο Νικόλαο να λέει απευθυνόμενος στον πατέρα του: — "Πήγατε σε τόσους γιατρούς· σε μένα γιατί δεν ήρθατε;" — "Πώς θα το κάνεις εσύ καλά;" ρώτησε ο πατέρας — "Ξέρεις εσύ!" απάντησε ο Άγιος. Σε δεύτερο ενύπνιό του ο Απόστολος είδε πως βρέθηκε ο ίδιος σ' ένα εκκλησάκι και στο τέμπλο ήταν η κεφαλή του αγίου Ραφαήλ. Ο ίδιος δίσταζε να πλησιάσει. Τότε εμφανίστηκε ολόκληρος ο 'Άγιος, του είπε πόσες φορές είχε εκκλησιαστεί τον τελευταίο καιρό, έπειτα του έπιασε το χέρι λέγοντας μια προσευχή, και με το άγγιγμα αυτό το χέρι πήρε μια λάμψη. Σε λίγο καιρό αποκαταστάθηκε τελείως!

***

Θεραπεία καρκίνου των οστών

Το Φεβρουάριο τού 1996 ο 13χρονος Γεώργιος, υιός τού Δημητρίου και της Ζωγράφας Γιατρά (Στ. Ελμάζη 7, Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης) εισήχθη στο Ορθοπεδικό τμήμα τού Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης. Η μαγνητική τομογραφία έδειξε όγκο περίπου 2 κιλών στο δεξιό ισχίο, ατροφία οστού και κάταγμα! 'Έγιναν αλλεπάλληλες συσκέψεις, διότι ήταν σπανιότατος τόσο μεγάλος όγκος. Με τη βιοψία αρχικώς διέγνωσαν “πνέε πυέλου”. Στις 11 Μαρτίου εισήχθη στο Ογκολογικό τμήμα για χημειοθεραπεία, της οποίας την πορεία παρακολουθούσαν και δύο Ιταλοί και τρείς 'Άγγλοι γιατροί.

Ο πατέρας μεγάλωσε ορφανός και πολλά χρόνια δεν είχε σχέση με την Εκκλησία. Από τις πρώτες όμως μέρες πού αρρώστησε ο γιός του ανέβαινε στην Μονή του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα. Ζητούσε να μάθει όλο και περισσότερα για τούς Αγίους για να δυναμώσει την πίστη του, πήρε λαδάκι από το καντήλι και καθημερινά σταύρωναν το παιδί. Διάβαζαν τα βιβλία τού Αγίου, έκαναν συνεχώς προσευχή, όπως και στη Μονή μνημόνευαν το όνομα τού παιδιού σε κάθε θ. Λειτουργία.

Πριν λοιπόν εισαχθεί το παιδί στο Ογκολογικό τμήμα, είδε αποβραδίς στον ύπνο του τον άγιο Ραφαήλ να του δείχνει τα δωμάτια με τα άρρωστα παιδιά, και το δικό τους δωμάτιο το Νο 12. Μʼ αυτήν την προειδοποίηση, προετοίμαζε ψυχολογικά το γιό του για το θέαμα των νοσηλευομένων παιδιών, καθώς μεταφερόταν στο Παιδογκολογικό. Τού έγιναν 20 χημειοθεραπείες (Μάρτιος '96 ­Ιούνιος '97). Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωσή τους δεν ήταν σίγουρο αν θα τον εγχείριζαν για αφαίρεση τού όγκου.

Η μητέρα παρακαλούσε συνεχώς να βρεθεί τρόπος να χειρουργηθεί. Διαβάζοντας αποκοιμήθηκε. Βλέπει τον άγιο Ραφαήλ ολοζώντανο μπροστά της να την καθησυχάζει και της λέει: Ο Γιώργος θα κάνει εγχείρηση. Το Μάρτιο τού 1997 πήγε δύο μέρες για εξετάσεις στην Αγγλία. Τον Ιούνιο τού 1997 εισήχθη στο Royal National Orthopedic στο Mitlssex Stanmore. Η μητέρα καθημερινά τον άλειφε με λαδάκι τού Αγίου, μητέρα και γιός προσεύχονταν συνεχώς.

Και ο πατέρας δεν έπαυε να προσεύχεται. 'Ένα βράδυ βλέπει πώς ανέβαινε στο Γολγοθά και αντίκρισε τον Κύριο σταυρωμένο να ανοίγει τα μάτια Του και να τού λέει: Μην ανησυχείς. Την επομένη βλέπει τον άγιο Ραφαήλ να τον προειδοποιεί: Ο Γιώργος θα μπει τρείς φορές στο χειρουργείο, αλλά θα γίνει καλά.

Οι γιατροί από την Αγγλία τούς είχαν προετοιμάσει μόνο για ένα, πολύωρο βεβαίως, χειρουργείο. 'Όμως μετά την πρώτη πολύωρη εγχείρηση είπαν στη μητέρα ότι έπρεπε να γίνει και δεύτερη επέμβαση. 'Όταν πληροφόρησε σχετικά το σύζυγό της στην Ελλάδα, της είπε ότι το περίμενε, την διαβεβαίωσε ότι θα γινόταν και τρίτο χειρουργείο και της διηγήθηκε το όνειρό του. 'Όλα επαληθεύτηκαν!

Το παιδί χειρουργήθηκε στις 23 Ιουνίου επί εννέα με δέκα ώρες συνεχώς. Συνήλθε σε λίγες ώρες, πράγμα απρόσμενο για τούς γιατρούς. Στις 27 Ιουνίου το χειρούργησαν πάλι. Η μητέρα παρακαλούσε: 'Άγιε Ραφαήλ, βοήθησέ μας να βγάλει τον καθετήρα (στην αρτηρία της καρδιάς). Να μη χρειασθεί χημειοθεραπεία.

Εντωμεταξύ έπρεπε να γίνει και τρίτο χειρουργείο, γιατί είχε μετατοπιστεί το ισχίο. Πριν το χειρουργείο, παρουσίασε μια τρεμούλα. Οι γιατροί διαπιστώνοντας ότι είχε μολυνθεί ο καθετήρας, τού τον έβγαλαν και επειδή ήδη είχε κάνει αρκετή χημειοθεραπεία εδώ στην Ελλάδα, δεν τοποθέτησαν ξανά καθετήρα για νέα θεραπεία. Η μητέρα με αγωνία πάλι παρακαλούσε ζητώντας τη συμπαράσταση τού Αγίου: 'Άγιε Ραφαήλ, τρέξε, εγχείρησε το Γιώργο εσύ! Βλέπει στον ύπνο της τον 'Άγιο ρασοφόρο να ανασκουμπώνεται, να παραμερίζει τούς γιατρούς τρείς φορές και να χειρουργεί ο ίδιος το παιδί.

Οι συμβολικές αυτές επεμβάσεις τί άλλο σήμαιναν παρά την ιδιαίτερη φροντίδα τού αγίου Ραφαήλ. 'Ήταν ολοφάνερο πώς μέσα από την σωστή ιατρική αγωγή θα τούς συμπαραστεκόταν και θα τούς βοηθούσε με την θεόσδοτη παρρησία του ο ίδιος, όργανο της θαυμαστής Πρόνοιας τού Σωτήρος Χριστού.

Η ανάνηψη μετά κι από την τρίτη επέμβαση ήταν ανέλπιστα ταχύτατη. 'Έμειναν τρείς μήνες στο Νοσοκομείο, με το πόδι μέχρι το ισχίο στο γύψο. Επέστρεψαν στις 30-8-1997. Στην όψη τού παιδιού εμφανής η βελτίωση. 'Έγιναν δύο έλεγχοι, ένας στο Ιπποκράτειο και ένας πάλι στην Αγγλία. Δεν διαπιστώθηκε μέχρι σήμερα καμιά μετάσταση, η δε αποκατάσταση της κινητικότητας σταθερά βελτιώνεται, παρά το εξαιρετικώς βεβαρημένο ιατρικά ιστορικό.

Η ζωή τους άλλαξε, κι αυτό είναι το επιπρόσθετο θαύμα. Πιστεύουν εν μετανοία στον ζώντα Θεό. Το οστεοσάρκωμα τού γιού τους (η τελική ιατρική διάγνωση ήταν: καρκίνος Ewing) έγινε αιτία να ξαναβρούν τον Θεό ως Πατέρα και την Εκκλησία ως μητέρα. Από τότε εκπληρώνουν αυθόρμητα την προτροπή τού Μ. Βασιλείου: Να ενθυμείσθε το Μάρτυρα όσοι τον απολαύσατε στα όνειρα… όσοι γίνατε καλά από την αρρώστια, όσοι πήρατε πίσω τα παιδιά σας ενώ ήταν να πεθάνουν, όσοι πήρατε δι' αυτού παράταση ζωής. Ο ένας να τα λέει στον άλλον.

***

Διηγείται η Αικατερίνη σύζυγος Στεργίου Δέδα (Περικλέους 6, Κιλκίς):

Στις 27 Μαΐου 1998 στις 2 μμ. ο άντρας μου έπεσε από την οικοδομή όπου εργαζόταν από ύψος 3,5 μέτρων. Το χτύπημα προκάλεσε σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, χτύπημα στον αυχένα και δύο πλευρά σπασμένα. Τον πήγαμε στο Α΄ Βοηθειών Κιλκίς. Μετά την ακτινογραφία, συνοδεία παθολόγου και αναισθησιολόγου τον μετέφεραν στο “Παπανικολάου” Θεσσαλονίκης για αξονική τομογραφία. Εκεί τον έβαλαν στην Εντατική. Από Τετάρτη μέχρι Κυριακή μεσημέρι, οι γιατροί μάς έλεγαν ότι είναι σοβαρή η κατάσταση, αλλά σταθερή. Τον είχαν διασωληνωμένο με την πιο βαριά νάρκωση.

Μετά το μεσημέρι της Κυριακής άρχισε να ανεβαίνει η εγκεφαλική πίεση στο 54. Κρίσιμη η βραδιά απόψε μάς είπε ο γιατρός. Προσευχηθήκαμε, πήραμε τηλέφωνο στο Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στη Μυτιλήνη για Παράκληση και να μάς στείλουν λαδάκι, αγίασμα, βιβλίο με τα καινούργια θαύματα τού Αγίου, και στο Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα να μάς κάνουν Παράκληση.

Την επόμενη Κυριακή, ο εφημερεύων ιατρός κ. Ανδρέας Καρασακαλίδης μάς λέει ότι η εγκεφαλική πίεση κατέβηκε στο 16. Τη Δευτέρα τού έβαλε ένα σωληνάκι, για να φεύγει το υγρό από το εγκεφαλικό οίδημα. Συνέχισαν και τη βαριά νάρκωση.

Την Τρίτη 9 Ιουνίου στις 11 πμ. καλέσαμε το Διευθυντή Νευρολογικής τού ΑΧΕΠΑ κ. Φωτίου, εξέτασε τον άντρα μου και είπε ότι θα ξανάρθει την Πέμπτη, για να κάνει πρόβλεψη βιωσιμότητας τού ασθενούς. Σε λίγη ώρα παρέλαβα το λαδάκι, το αγίασμα και τα βιβλία. Μέχρι τις 2.30 μμ., πού μπήκαμε με την κουνιάδα μου Αργυρούλα Μάτα στην Εντατική για την ενημέρωση, διάβαζα και παρακαλούσα. Τον σταύρωσα με το λαδάκι, έριξα αγίασμα σε όλο του το σώμα, και η κουνιάδα μου έψαλε το τροπάριο "Εν Λέσβο αθλήσαντες υπέρ Χριστού τού Θεού...". Την ίδια ώρα άνοιξε τα μάτια του, παρόλο πού ήταν ναρκωμένος και σε καταστολή.

Το απόγευμα 8 μμ. μπήκε ο ανεψιός μας Ιωάννης Μητσόπουλος και τον είδε να απαντά με νεύματα σε ερωτήσεις. Από την επομένη άρχισαν να τού βγάζουν τα μηχανήματα. Μετά τρείς μέρες η αξονική έδειξε πώς όλα ήταν καθαρά. 'Όταν τον μεταφέραμε από το “Παπανικολάου” στο Νοσοκομείο του Κιλκίς για πλήρη ανάρρωση, τού έδωσα να ασπαστεί μια εικόνα τού αγίου Ραφαήλ, πριν την κρεμάσω στο κρεβάτι. 'Έκπληκτος με ρώτησε, ποιός ήταν εκείνος ο 'Άγιος, διότι δεν τον γνώριζε μέχρι τότε. Τού απάντησα, ο άγιος Ραφαήλ. Μού διηγήθηκε ότι, από όλο αυτό διάστημα πού ήταν βυθισμένος στη νάρκωση, το μόνο πράγμα πού θυμόταν ήταν ότι έβλεπε αντίκρυ του όλη τη νύχτα, στα 2­3 μέτρα, αυτόν τον άγνωστο 'Άγιο, και έπειτα την Παναγία πού πήρε ένα μπουκάλι ορού, το έκανε καντήλι και το κρατούσε αναμμένο μέχρι το πρωί.

'Έτσι σώθηκε ο άντρας μου. 'Όταν βγήκαμε και ήρθαμε στο σπίτι στις 7 Ιουλίου, μετά από δύο μέρες είδε τον άγιο Ραφαήλ ως ιατρό, ντυμένο στα άσπρα, ότι ήρθε και τον παρατηρούσε, τον εξέταζε. Σε τρείς ημέρες σηκώθηκε.

***

Ανήμερα της πανηγύρεως της Λαμπροτρίτης τού 2000 στην Ι. Μονή του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα της Γουμένισσας, κατά την διάρκεια του Εσπερινού στον αποπερατωμένο μεγάλο Ναό των Αγίων, μεταξύ πολλών προσκυνητών προσήλθε ένας Ιερεύς συνοδευόμενος από την πρεσβυτέρα του. Συμπροσευχήθηκε από το ιερό Βήμα και διηγήθηκε ο ίδιος προς όλο το εκκλησίασμα την ευεργεσία πού δέχθηκε από τούς Αγίους.

Είμαι ο π. Αλέξανδρος Θεοδωρόπουλος, εφημέριος τού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου Σιατίστης. Πριν από οκτώ χρόνια είχε πρησθεί η αριστερή παρωτίδα μου με πολύ πόνο, πού σιγά σιγά βούλωνε και το αυτί μου. Στο ΑΧΕΠΑ με κράτησαν μια βδομάδα, μού έδωσαν αντιβίωση, ξεπρήστηκε. Μού συνέστησαν, όποτε μού ξαναπαρουσιαζόταν, να έπαιρνα την ίδια αντιβίωση, λέγοντας ότι έχει μολυνθεί η παρωτίδα. Οκτώ χρόνια με ενοχλούσε, έβγαζε πύον και αίμα, έπαιρνα αντιβίωση, υποχωρούσε, και πάλιν από την αρχή.

Το Δεκέμβριο τού 1999 ξαναπρήστηκε, πήγα σε γνωστό ωτορινολαρυγγολόγο στο ΑΧΕΠΑ, με εξέτασε, βγάλαμε σε ειδικό εργαστήριο αξονική τομογραφία και υπέρηχο, δεν εντοπίστηκε σιελόλιθος, και έτσι συμπέρανε ότι ήταν ερεθισμός. Με εξέτασε και ο Καθηγητής του και συζήτησαν ότι έπρεπε να χειρουργηθώ, διότι, καθώς τούς άκουσα να λένε, τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να εξελιχθούν σε καρκίνο. 'Όμως, άλλος γιατρός μού εξήγησε ότι η εγχείρηση αυτή θα γινόταν ακριβώς δίπλα στο προσωπικό νεύρο και υπήρχε κίνδυνος από την παραμικρή αβλεψία να κοπεί το προσωπικό νεύρο και να μείνω διά βίου με πάρεση (στράβωμα).

Στενοχωρημένος γύρισα στη Σιάτιστα, δεν ήξερα τί να κάνω, το ανέβαλα μετά τις εορτές. Μού λέει η πρεσβυτέρα, να το σταυρώσουμε με λαδάκι από το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στη Γρίβα πού είχαμε επισκεφθεί με την Ενορία το Σεπτέμβριο. Μού το σταύρωσε λοιπόν με δάκρυα, με προσευχή, κι εκείνης και εμού. Το πρωί αισθάνθηκα να πέφτει κάτι στο στόμα μου. 'Όταν το πήγα για εξέταση, απόρησε ο γιατρός τού ΑΧΕΠΑ· ήταν σιελόλιθος, πού δεν είχε εντοπισθεί από τούς γιατρούς! Σε δύο μέρες δεν είχα κανένα πρόβλημα ούτε έχω μέχρι σήμερα.

***

Ονομάζομαι Αικατερίνη Wildrige, σύζυγος Bruce, κάτοικος Αγγλίας (The fort Bury St. Edmunds, Suffolk ΙΡ33 2ΒΝ) το γένος Κωνσταντίνου Λαυρεντάκη από Θεσσαλονίκη (περιοχή Βούλγαρη). Είχα έρθει προ ετών στην πατρίδα. Με την ανεψιά μου Ελένη Κελεσάκου, κάτοικο Πολυκάστρου, επισκεφθήκαμε τη Ι. Μονή του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα, από όπου πήρα το βιβλίο “Η ζωή εκ τάφων” και το διάβασα, μαθαίνοντας για πρώτη φορά την ιστορία και τη φανέρωση τού αγίου Ραφαήλ.

Το 1998 άρχισα να χάνω απότομα πάρα πολλά κιλά, είχα μείνει σκελετός. 'Έκανα εξετάσεις στο Νοσοκομείο της πόλεως, μαγνητική τομογραφία κ.ά., διότι φοβόνταν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο. Εγώ εντωμεταξύ διάβαζα πρωί-μεσημέρι-βράδυ επί δύο βδομάδες την Παράκληση του αγίου Ραφαήλ. Ενώ περιμέναμε αποτελέσματα, βλέπω αποβραδίς ένα όνειρο. 'Ήμουν στο Νοσοκομείο και φάνηκε ο μακαρίτης από ενδεκαετίας σύζυγός μου χαρούμενος και με πολλή λαχτάρα σαν από το βάθος κάτω της γης να έρχεται προς τα πάνω, προς το μέρος μου· ίσως ήταν να με πάρει. Δεν με έφτασε, όμως. Σε μια στιγμή παρουσιάστηκε ένας πολύ ψηλός ιερωμένος με επανωκαλύμμαυχο (τον αναγνώρισα, ήταν ο άγιος Ραφαήλ) στα αριστερά μου. 'Έσκυψε και μού λέει στα Αγγλικά "clear" (= καθαρά)! Ξύπνησα με μια λαχτάρα και φώναξα τρείς φορές: 'Άγιε Ραφαήλ! Κάλεσα τη νοσοκόμο πού με εξυπηρετούσε και της διηγήθηκα τί είχα δει. Πράγματι, επιβεβαιώθηκε ότι δεν είχα τίποτα. 'Ήρθα στην πατρίδα και σήμερα, 12-7-2000, προσκύνησα στη Μονή και δηλώνω αυτό το μεγάλο θαύμα.

***

Αφηγούνται ο Ηλίας και η Θεοφανώ Τσιραμπίδη, από το Δροσάτο N. Κιλκίς, γονείς τριών παιδιών. Στις 30-3-2001 πήγαμε το Μιχαλάκη μας ηλικίας 4,5 χρονών επειγόντως στο Νοσοκομείο Γεννηματάς Θεσσαλονίκης με ανυπόφορο κοιλόπονο. Μετά τις απαραίτητες εξετάσεις και διάγνωση αποφρακτικό ειλεό, χειρουργήθηκε επί 3,5 ώρες, και του αφαιρέθηκε μισό μέτρο σάπιο έντερο. Οι γιατροί μάς είπαν ότι το παιδί πέρασε πολύ μεγάλη μπόρα, αλλά δεν ξεπέρασε τον κίνδυνο. Το βράδυ της Δευτέρας ως το επόμενο πρωί είχε 40 πυρετό. Την Τρίτη μεταφέρθηκε επειγόντως στη μονάδα εντατικής θεραπείας με σηψαιμία και οξύ αναπνευστικό σοκ. Οι ελπίδες να ζήσει μόλις 10%.

Στο μεταξύ, χωρίς να γνωρίζει τίποτα μια γειτόνισσα, βλέπει σε όνειρο τον άγιο Ραφαήλ και της λέει: «Αντωνία, εγώ θα φύγω, εσύ δεν με χρειάζεσαι άλλο. Θα πάω στον Ηλία, εκείνος με έχει ανάγκη τώρα!» Η γυναίκα ύστερα έμαθε για το γιό μας. Μια γνωστή μας οικογένεια από τη Γουμένισσα, του κ. Πολυβίου Σαμαρά, πήγαν στον 'Άγιο Ραφαήλ στη Γρίβα και γονατιστοί με τον Ιερέα διάβασαν παράκληση για τη σωτηρία του παιδιού μας. Ο αδελφός μας Αβραάμ το απόγευμα ήρθε στο άδειο σπίτι μας να κάνει Παράκληση στον άγιο Γεώργιο για την υγεία του Μιχάλη. Κάποια στιγμή έλαμψε το δωμάτιο, τόσο που τρόμαξε. Από που ήρθε τόσο φώς; Ίσως η Χάρη του Αγίου.

Μετά απ' αυτά, η κατάσταση του παιδιού άρχισε συνέχεια να βελτιώνεται, μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου που άνοιξε τα ματάκια του. Την Μ. Δευτέρα ήταν εντελώς καλά και βγήκε από τη Μ.Ε.Θ. Μετά από εικοσιτρείς ημέρες νοσηλείας φύγαμε από το Νοσοκομείο.

'Όταν συνήλθε, άρχισε να μάς λέει διάφορα: «Εγώ πήγα στο Χριστούλη και στην Παναγίτσα ψηλά στον ουρανό, όπου έχει πολλά σύννεφα. Με το άσπρο άλογο του Αγίου Γεωργίου. Είδα το θείο Φάνη (γείτονά μας που πέθανε πριν 8 μήνες) και τη Δεσπούλα (ένα κοριτσάκι που πέθανε πριν 3 χρόνια), ήταν πολλοί άγνωστοι άνθρωποι εκεί και φορούσαν χρυσά αγγελουδίστικα και όλοι τραγουδούσαν… Ο Χριστούλης και η Παναγίτσα με ρώτησαν αν έχω αδέλφια, πως τα λένε και μου είπαν, μη φοβάσαι θα πας πάλι στη μαμά και τα αδέλφια σου. —Δεν ξέρω πως να πάω πάλι εκεί. —Με το άλογό μου, είπε ο άγιος Γεώργιος. —Φοβάμαι, δεν ξέρω να οδηγήσω το άλογο. —Μη φοβάσαι, θα το οδηγήσω εγώ». Ο Μιχάλης είναι κοντά μας, γερό παιδί όπως και πριν, κάθε μέρα δοξάζουμε τον Θεό την Παναγία και όλους τους Αγίους που μάς τον χάρισαν πάλι κοντά μας.

Διαβάστε περισσότερα... »