Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Συγκλονιστικό θαύμα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου

Νοσοκομείο Ευαγγελισμός – Ένα θαύμα που συγκλονίζει – Ένα αδιάψευστο γεγονός

Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο κ. Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στη Λάρνακα του Οσίου Ρώσου.


Φορούσε πιζάμες και ένα ταξί τον περίμενε στην Βορεινή πύλη της
Εκκλησίας. Όταν τελείωσε τη μυστική του συνομιλία με τον Όσιο, ξεκίνησε με αργά βήματα, σέρνοντας τις παντόφλες στο δάπεδο και προχωρούσε προς την έξοδο.

Τον σταμάτησε ένας ιερέας της μονής και τον ρώτησε γιατί

έκλαιγε τόση ώρα, γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά και ήρθε στην εκκλησία με πιζάμες και αν επιθυμούσε να του έδινε δωμάτιο στον ξενώνα να αναπαυθεί για λίγο αν το είχε ανάγκη.


- Όχι πάτερ, απάντησε και συνέχισε, με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος, αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Σήμερα το πρωί στον «Ευαγγελισμό», στο Νοσοκομείο, ήρθε η γυναίκα μου να με δει.


Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.


Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο.


Σήμερα, λοιπόν, το πρωί η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος.


Βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών. Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός.


Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις.


- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου.


Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω…


- Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.


Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της.


Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ.


Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει άπ’ τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ…


Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό.


Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είσαι, μη ζητάς, να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά –σπάνια βέβαια– το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας “Άγιος!

Και σαν χριστιανός και σαν επιστήμονας ό,τι είπα το πιστεύω. Πάνω από την επιστήμη μας είναι η παντοδυναμία του Θεού και των Αγίων του.


Αυτά μας είπε, Πάτερ. Αυτά … Δώστε μας και σεις την ευλογία σας.


Αυτά είπε, αυτά είδαμε από τον ευλογημένο αυτό άνθρωπο που με τα κλάματα του (οι άνδρες για να κλάψουν πρέπει κάτι το πολύ σοβαρό να συμβαίνει) έλεγε στον Άγιο εκείνο το «ευχαριστώ» που είναι πρόθυμοι να το πουν όσοι άρρωστοι στα Νοσοκομεία, στα παντός είδους Νοσηλευτικά Ιδρύματα και Άσυλα ανιάτων περιμένουν κάποιον Άγγελο, κάποιον Άγιο, τον Ίδιο τον Κύριο να ταράξει τα νερά για να μπουν σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται θαυματουργική θεραπεία, που όντως γίνεται κατά καιρούς σε ασθενείς που ο Θεός επιλέγει με τα δικά του κριτήρια, σχεδόν άγνωστα σε μάς.

ΠΗΓΗ
Διαβάστε περισσότερα... »

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Άγιος Αλέξανδρος Σβιρ.(Αφθαρτο λείψανο του Αγίου 500 χρόνων)

Το νεκρό, αλλά χαριτωμένο σώμα του μεγάλου Ασκητή δεν έχει χάσει το φυσικό του χρώμα ούτε την ελαστικότητα του και διατηρεί ακόμη και τους μυς. το λύπος και τον υποδόριο ιστό. Τα πέλματα διατηρούν σταγόνες από ευώδες μύρο. το όποιο συχνά είναι τόσο πολύ, που σε κάποια σημεία παρασύρει την επιδερμίδα!
Ο Ηγούμενος μας πληροφορεί ότι πριν από λίγο καιρό ο Άγιος σήκωσε με τα χέρια του ένα βρέφος, που έπεσε από τη μητέρα του στη Λάρνακα, και το έβαλε στην αγκαλιά της μπρος στα έκπληκτα μάτια Μοναχών και Προσκυνητών.» 

Καί αυτά έπειτα από… 477 χρόνια από την οσιακή Κοίμηση Του (30 Αυγούστου 1533)!


Η μακρινή καταγωγή του Αγίου ήταν φινλανδική, αλλά γεννήθηκε ως καρπός προσευχής των ευλαβών και Πολυτέκνων γονέων Του στο χωριό Μαντέρα της Βορειοδυτικής Ρωσίας και βαπτίσθηκε με το όνομα Αμώς, επειδή γεννήθηκε στη Μνήμη του Αγίου Προφήτη (15 Ιουνίου).

Πιστεύεται, ότι ο Θεός διατήρησε το Λείψανο σε τόσο θαυμαστή κατάσταση αφθαρσίας, διότι ο Άγιος Αλέξανδρος είναι ο μόνος Άγιος μετά τον Πατριάρχη Αβραάμ, ο όποιος αξιώθηκε επισκέψεως της Αγίας Τριάδος με μορφή τριών Αγγέλων. Κατά την διάρκεια αυτής της επισκέψεως, ή Αγία Τριάς μέχρι που άγγιξε τον Άγιο, και αυτό το άγγιγμα προφανώς ήταν που έκανε το σώμα του απρόσβλητο στην φθορά. Θαυμαστός ο Τριαδικός Θεός, ο ενδοξαζόμενος εν τοις Άγίοις Αυτού!
Ό Άγιος Αλέξανδρος αναχώρησε για την Ουράνιο Βασιλεία την 30ή Αυγούστου του 1533, σε ηλικία 85 ετών.
Ό Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ εδοξάσθη με θαυμαστά σημεία και θαύματα κατά την διάρκεια της ζωής του και μετά την Κοίμηση του. Το 1545, ο μαθητής και διάδοχος του Ηγούμενος Ηρωδίων συνέθεσε τον Βίο του. Το 1547 άρχισε ο τοπικός εορτασμός της μνήμης του και συν­ετέθη ή Ακολουθία του. Στις 17 Απριλίου του 1641, κατά την διάρ­κεια της ανακαινίσεως του Ναού της Μεταμορφώσεως, όπου ο Άγιος είχε ταφή, αποκαλύφθηκε τα άγιο Λείψανο του σε κατάσταση πλήρους Αφθαρσίας· έκτοτε, ή Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του δύο φορές: την ήμερα της Κοιμήσεως του, 30ή Αυγούστου, και την ήμερα της επισήμου Διακηρύξεως της Αγιότητας του και της ανακομιδής του Ιερού Λειψάνου του, 17η Απριλίου.
Ό Άγιος Αλέξανδρος, όπως του υποσχέθηκε ή Υπεραγία Θεοτόκος, άφησε πίσω του μεγάλο πλήθος μαθητών, πολλοί από τους οποίους ηγίασαν και τιμώνται μέχρι σήμερα από την Εκκλησία του Θεού επί γης ως Άγιοι.
Έκτοτε, το αδιάφθορο άγιο Λείψανο του Άγιου Αλεξάνδρου αποτελούσε πηγή αγιασμού, προσκυνήσεως και θεραπείας: οι τυφλοί ελάμβαναν το φως τους, οι παραλυτικοί ελάμβαναν την δύναμη των ποδών τους, και όσοι έπασχαν από οποιαδήποτε ασθένεια, ελάμβαναν την πλήρη ίαση. Οι δαίμονες έφευγαν από τους δαιμονισμένους και στείρες γυναίκες συνελάμβαναν… 


 

Θαυμαστός είναι ο Πανάγαθος Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού, ο Όποιος δόξασε τον δούλων Αυτού σε αύτη την εφήμερη ζωή με θαύματα και σημεία, τα όποια εγίνοντο δια των χειρών του. Και μετά τον θάνατο του ακόμη αξίωσε να τοποθετηθεί το πάντιμο και ιερό Σκήνωμά του στην Εκκλησία Του, για να καταυγάζει από εκεί, ως μέγας φάρος, με τα πανένδοξα Θαύματα του!…


Από μικρός ήταν εγκρατής, απλός και φιλόπτωχος, τρεφόμενος μόνο με ψωμί και προσευχόμενος με αγρυπνίες- Κοντά στον ποταμό Σβίρ άκουσε μία φωνή: «Πήγαινε στη Μονή Βαλαάμ να αγωνισθής και αργότερα θα επιστρέψεις εδώ και θα κτίσεις Μοναστήρι και πολλοί θα σωθούν από σένα».
Όταν επέστρεψε στο Σβίρ, αξιώθηκε να ιδεί οφθαλμοφανώς Τρεις Όμοιους Αγγέλους, την Αγία Τριάδα, όπως ο Πατριάρχης Αβραάμ! Εκτισε τη Μονή Του με Ι. Ναό της Αγίας Τριάδος, καθώς και Ι. Ναό της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, έπειτα από εμφάνιση Της σε Αυτόν. Υπηρετούσε τους πολλούς Μονάχους, που είχαν συγκεντρωθή, με πολλή ταπείνωση και πρίν κοιμηθή, αφού τους υποσχέθηκε ότι θα τους προστατεύει στις πνευματικές και σωματικές ανάγκες τους, πρόσθεσε:
«Να δέσετε το αμαρτωλό σώμα μου από τα πόδια με σχοινί, να το ρίψετε επάνω στα βρύα(=μουσκλα) και να το τσαλαπατήσετε με τα πόδια σας»!
Τόσο ήταν ταπεινός, για να υψωθή από τον Ύψιστο, που λέγει: «Όστις ταπεινώσει εαυτόν υψωθήσεται» (Ματθ. 23, 12. Ανάλογο περιστατικό αναφέρεται ατό Βίο του Αγιορείτου Οσίου Θεοφίλου του Μυροβλήτου, 8η Ιουλίου).
Τό ιερό. Λείψανο του ταπεινού Αγίου Αλεξάνδρου έμεινε άφθαρτο, μυροβλύζον και πηγή θαυμάτων, μέχρις ότου επικράτησε ο άθεος Κομμουνισμός στη Ρωσία. Τότε το «απήγαγαν» και το έκλεισαν στο «επιστημονικό εργαστήριο» της Ακαδημίας Πολέμου Πετρουπόλεως, για… πειραματισμούς και στη συνέχεια το πέταξαν σε μια αποθήκη..Αλλ’ «ου φέρει το μυστήριον έρευναναν πίστει μόνη τούτο δοξάζεται»! Ήδη το ι. Λείψανο έχει επιστραφή στην ι. Μονή του Αγίου από το 1998, όπου και πάλι μυροβλύζει και θαυματουργεί, «θαυμαστός ο θεός εν τοις Αγίοις Αντού» (Ψαλμ. 67, 36), «πάντοτε, νυν και αεί καί εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»
   

Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς


Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνον ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα.

 Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν' αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν' αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

 Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.


Ο Άγιος Φανούριος



1. Γενικά για τη ζωή του

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν σε καιρούς ανωμαλίας.

 Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξά­ρια, ή κατ' άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύ­προ.



2. Η εύρεση της εικόνας 

Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.

Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ' το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ' τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό ει­κόνες, που απ' την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.

Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ' όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.

Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν' απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει την χριστιανική πίστη του.

Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν' αναγκασθεί να υποκύ­ψει και ν' αρνηθεί τον Κύριο.

Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ' την επιμονή του Φανουρίου, γι' αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.

Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.

Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν' αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν' απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ' την ατάρα­χη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την α­δάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύ­ριο.

Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ' ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.

Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ' ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ' τη χάρη του Θεού, γι' αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ' το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ' τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ' ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.

ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ' αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα και κλαίει για την αποτυχία του.

ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ' ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ' ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.


3.    Το χτίσιμο του ναού

Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νεί­λος, όταν μελέτησε επισταμένα την ει­κόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φα­νούριος ήταν ένας απ' τους σπουδαιότε­ρους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας. Α­μέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμό­να του νησιού και τον παρακαλούσε να του δώσει άδεια για ν' ανακαινίσει την εκκλησία. Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει απ' τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρό­δο κι αναστήλωσε το ναό ακριβώς στην πα­λιά θέση του, έξω από τα τείχη του. Ο να­ός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε ιερό προσκύνημα όλων των Χριστια­νών.



4.    Στοιχεία απ' την εύρεση της εικόνας 

Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

  • 1.   Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως εί­ναι ελληνικής καταγωγής.
  • 2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.
  • 3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος για να γίνει στρατιωτικός.
  • 4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β' και γ' αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.
  • 5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ' τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.
  • 6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ' τους πιστούς χριστιανούς απ' τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.
  • 7.   Απ' την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά
    ηλικία.


5.    Θαύματα του Αγίου

Ο Άγιος Φανούριος έκανε αρκετά θαύ­ματα στους πιστούς που επικαλούνται το όνομά του κι ένα απ' αυτά είναι το ακό­λουθο:
 

Σε μια περίοδο της ιστορικής ζωής της η Κρήτη ήταν υποδουλωμένη στους Λατίνους (1204 - 1669 μ.Χ.), που είχαν δικό τους Αρ­χιεπίσκοπο και γι' αυτό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρασύρουν τους κατοίκους του νησιού στον Καθολικισμό (Παπισμό).
 

Έτσι οι Λατίνοι πήρανε σαν καταπιεστι­κό μέτρο ενάντια στην Ορθοδοξία να μην επιτρέπουν να χειροτονούνται ιερείς στην Κρήτη, οπότε οι Κρητικοί αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο νησί Τσιρίγο (Κύθηρα) για να χειροτονηθούν ιερείς από Ορθόδοξο Αρχιερέα, που έδρευε εκεί.
 

Κάποια εποχή λοιπόν ξεκίνησαν απ' την Κρήτη τρεις διάκονοι για το Τσιρίγο κι αφού χειροτονήθησαν εκεί ιερείς, επέστρεφαν τρι­σευτυχισμένοι στο πολύπαθο τότε απ' τη σκλαβιά νησί τους. Κατά κακή τους τύχη Αγαρηνοί πειρατές τους συνέλαβαν στο πέ­λαγος, τους μετέφεραν στη Ρόδο, όπου τους πώλησαν σε τρεις διαφορετικούς Αγαρηνούς αφέντες.
 

Η θέση των τριών ιερέων ήταν αξιοθρή­νητη κι όμως μια γλυκειά προσμονή ήλθε να γλυκάνει το πικρό παράπονό τους. Μάθα­νε πως στη Ρόδο ο Άγιος Φανούριος θαυματουργούσε και σ' αυτόν στήριξαν τις ελ­πίδες τους κι ολοένα προσεύχονταν και τον επικαλούνταν ο καθένας τους ξεχωριστά, για να τους λυτρώσει απ' την σκληρή αιχ­μαλωσία στους μιαρούς Αγαρηνούς.
 

Ζήτησε, λοιπόν, ο κάθε ιερέας, χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απ' τον αφέν­τη του, να του δώσει άδεια να μεταβεί στην εκκλησία για να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οι τρεις τους μ' ευκολία την άδεια, προσκύνησαν μ' ευ­λάβεια την εικόνα του Αγίου βρέχοντας τη γη με τα δάκρυά τους γονατιστοί σαν προ­σεύχονταν και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους παρακαλούσαν τον Άγιο Φανούριο να μεσολαβήσει για να γλυτώσουν πια απ' τα χέρια των Αγαρηνών.
 

Αφού οι ιερείς αναχώρησαν, ανακουφι­σμένοι απ' τον πόνο τους, ο Άγιος Φανού­ριος παρουσιάστηκε τη νύχτα και στους τρεις αφέντες τους και τους διέταξε να ελευ­θερώσουν τους σκλάβους ιερείς τους, δια­φορετικά θα τους τιμωρούσε σκληρά. Οι Αγαρηνοί όμως άρχοντες θεώρησαν την επέμ­βαση του Αγίου σαν κάποια μαγεία, γι' αυ­τό αλυσόδεσαν τους σκλάβους τους κι άρ­χισαν να τους βασανίζουν με χειρότερο τρό­πο.  

Την άλλη όμως νύχτα ο Άγιος Φανούριος επέμβηκε πιο αποτελεσματικά, έλυσε τους τρεις ιερείς απ' τα δεσμά τους και τους υ­ποσχέθηκε, πως θα τους ελευθέρωνε από τους Αγαρηνούς την άλλη μέρα. Φανερώ­θηκε και πάλι στους Αγαρηνούς και τους απείλησε αυτή τη φορά, πως αν δεν ελευθέρωναν το πρωί τους ιερείς, θα μεταχειρι­ζότανε σκληρά μέτρα γι' αυτούς.
 

Το άλλο πρωί οι Αγαρηνοί αισθάνθησαν την τιμωρία, γιατί έχασαν όλοι το φως τους και το κορμί τους έμεινε παράλυτο. Έτσι αναγκάσθησαν τότε να συμβουλευτούν τους συγγενείς τους, για να συζητήσουν το κα­κό που τους βρήκε. Όλοι δε οι άρχοντες α­ποφάσισαν να καλέσουν τους τρεις ιερείς, μήπως μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι ιερείς την μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν, πως αυτοί θα παρακαλούσαν τον Θεό τους κι Εκείνος θα αποφάσιζε.
 

Την τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ο Άγιος Φανούριος στους Αγαρηνούς και τους ανακοίνωσε πως αν δεν έστελναν οι τρεις άρχοντες γραπτώς στο ναό του τη συγκατάθεση τους για την απελευθέρωση των ιερέων, δεν θα ξανάβρισκαν πια την υ­γεία τους. Οι Αγαρηνοί τότε θέλοντας και μη έγραψαν το γράμμα που ζήτησε ο Άγιος Φανούριος και δήλωναν απερίφραστα, πως παραχωρούσαν, στους τρεις ιερείς την ελευ­θερία τους. Αυτές οι δηλώσεις τους κατατέ­θηκαν στον ιερό ναό του Αγίου.  

Πριν ακόμα επιστρέψει η αντιπροσωπεία των Αγαρηνών απ' το ναό, οι τυφλοί και παράλυτοι άπιστοι έγιναν εντελώς καλά με το θέλημα του Αγίου. Οι πλούσιοι Αγαρηνοί έδωσαν στους τρεις ιερείς όλα τα έξοδα του ταξιδιού τους κι αυτοί πριν αναχωρή­σουν κατέφυγαν στην εκκλησία, και αφού ευχαρίστησαν τον Άγιο για την απελευθέ­ρωσή τους, αντέγραψαν πιστά την εικόνα του Αγίου Φανουρίου και την πήραν στην Κρήτη, όπου την τιμούσαν κάθε χρόνο με δοξολογίες και λιτανείες.


6. Η πίτα του Αγίου Φανουρίου
 

Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθι­μο της πίττας του Αγίου ή καλύτερα της φανουρόπιτας.
 

Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογ­γυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλι­κά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίττα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.
 

Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κά­ποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρ­ρωστο και άλλα παρόμοια. 

Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου.



ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος δ΄. Βασίλειον διάδημα

Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία την ουράνιον δόξαν. ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε. 

Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Άγνωστοι και ''παράξενοι'' Άγιοι της Ορθόδοξης εκκλησίας, που σίγουρα δεν γνωρίζουμε...

Ξεφυλίζοντας ένα παλιό τέυχος απο το πολύ καλό μηνιαίο περιοδικό Τρίτο Μάτι (τεύχος 154) έπεσε το μάτι μου στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Β. Μπακούρου '' Ο Συνοδικός Όρος κατά του εθνοφυλετισμού: Η απάντηση της Ορθόδοξης παράδοσης στο σύγχρονο πρόβλημα του εθνικισμού''.
Σε αυτό το άρθρο είδα αγίους της Ορθόδοξης εκκλησίας άγνωστους στο ευρύ κοινό αλλά και πολύ παράξενους, όπως ο Άγιος Χριστόφορος ο κυνοκέφαλος που φαίνεται στην εικόνα, αγίους που ξεπερνάνε τα Ελληνικά όρια και φτάνουν σε χώρες πολύ μακρινές που κανείς δεν περίμενε πως θα υπήρχαν εκεί χριστιανοί ορθόδοξοι πόσο μάλλον άγιοι της ορθόδοξης παράδοσης.
Μερικούς από τους οποίους θα παρουσιάσουμε αμέσως...


1. Άγιος Χριστόφορος ο Κυνοκέφαλος:
Εδώ τιμάται ένας άγιος απο μια βάρβαρη φυλή, πιθανό της Γεδρωσίας, όπου τα μέλη της φυλής αυτής είχαν την τάση να παραμορφώνουν τα πρόσωπα τους. Το κεφάλι σκύλου ίσως να είναι συμβολική απεικόνιση.


2. Άγιος Πέτρος ο Εσκιμώος (Αλεούτιος):
Ήταν μαθητής του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας, ο οποίος υπέστη φρικτά βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο για την πίστη του. Η ομάδα των ιθαγενών γύρω από τον Γερμανό αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων απέναντι στην αυθαιρεσία των αποικιοκρατών.


3. Άγιος Μητροφάνης ο Τσιανγκ τσουνγκ:
Ευγενής μορφή, από τους πρωτεργάτες της ορθόδοξης εκκλησίας της Κίνας, σφάχτηκε ανηλεώς με το ποίμνιο του κατά την εξέγερση των Μπόξερς, με το επιχείρημα πως ήταν υποχείριο των αποικιοκρατών και προωθούσε θρησκεία ξένη προς τον Κινεζικό λαό.
Άλλος ένας Κινέζος άγιος ήταν και ο Γουά.

4. Άγιος Πατρίκιος ο Κέλτης:
Πρόκειται για τον εθνικό άγιο των Ιρλανδών που σήμερα τιμάται από όλους τους Χριστιανούς. Καταπληκτική προσωπικότητα ασκητή και αναμορφωτή. Κατά την παράδοση οδήγησε όλα τα φίδια έξω από την Ιρλανδία.


5. Άγιος Αχμέτ ο κάλφας, ο Τούρκος:
Νεομάρτυρας που αγάπησε τον Χριστό από την υπηρέτρια του. Δήλωσε με θάρρος στους ομοεθνείς του ότι η Χριστιανική πίστη είναι η αληθινή και τότε μαρτύρησε. Χάρις αυτόν το όνομα Αχμέτ είναι πλέον Χριστιανικό.


6. Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας ή νέγρος:
Τρομερός ληστής της ερήμου και δολοφόνος, μετανόησε και έγινε απλός ταπεινός μοναχός. Υπόμεινε ακραίες ρατσιστικές διακρίσεις από πολλούς συν ασκητές του.


Διαβάστε περισσότερα... »

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ


Οἱ πνευματικές προϋποθέσεις τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι τά ἑλληνορθόδοξα ἰδανικά πού ἦσαν ριζωμένα στήν ψυχή τῶν ὑποδούλων ἐπί 400 καί 500 χρόνια Τουρκοκρατίας. Ὁρισμένοι ἱστορικοί, ἀκόμη καί συγγραφεῖς σχολικῶν ἐγχειριδίων, ὑπερτονίζουν τόν ρόλο τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ στήν καλλιέργεια τῶν φιλελευθέρων ἰδεῶν στόν χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δέν ὑποτιμῶ τήν ἐπίδραση τῶν δυτικῶν ἰδεολογικῶν ρευμάτων, ἡ μελέτη τῶν πηγῶν, ὅμως, διδάσκει ὅτι αὐτή ἡ ἐπιρροή ἦταν περιορισμένη χρονικά καί γεωγραφικά. Ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ αἴσθηση τῆς συνέχειας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ γλῶσσα, τό ἀντιστασιακό πνεῦμα τοῦ Ἕλληνα, ἡ Μεγάλη Ἰδέα καί ἡ νοσταλγία γιά τήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία (Ρωμανία) , αὐτά ἦσαν τά πνευματικά θεμέλια τοῦ 1821. Ἄλλωστε οἱ ὑπόδουλοι Ρωμηοί δέν περίμεναν τήν Γαλλική Ἐπανάσταση (1789) γιά νά ἀποφασίσουν νά ξεσηκωθοῦν.
Ἤδη λίγα μόλις χρόνια μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης ἔχουμε τά πρῶτα ἐπαναστατικά κινήματα στήν Πελοπόννησο, στήν Χειμάρρα καί ἀλλοῦ. Συνολικά 80 -100 ἑλλληνικά κινήματα κατά τῶν Ὀθωμανῶν καταγράφουν οἱ ἱστορικοί ἀπό τό 1453 μέχρι τό 1821. Στά περισσότερα ἡγοῦντο Ὀρθόδοξοι κληρικοί. Τά ματωμένα ράσα ἦταν πανταχοῦ παρόντα καί στά κρυφά ἤ φανερά σχολειά ὁ παπᾶς καί ὁ καλόγερος μετέδιδαν τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό καί τήν πατρίδα.
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός
δέν πῆρε στά χέρια του τουφέκι, ἀλλά μέ τήν πνευματική καί ἠθική ἀναγέννηση τῶν ὑποδούλων προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τήν μεγάλη Ἑλληνική Ἐπανάσταση. Ἡ συμβολή του στήν ἐθνική ἀφύπνιση ἦλθε σέ μία πολύ δύσκολη ἐποχή, ὄταν τό Γένος κινδύνευε νά ἀπογοητευθεῖ ἀπό τίς πολλές καί ἀτυχεῖς ἐξεγέρσεις. Τό πέρασμά του ἄφησε ἀνεξίτηλα ἴχνη στήν ψυχή τῶν ὑποδούλων ὄχι μόνο στήν γενέτειρά του Αἰτωλία, ἀλλά καί στήν Ἤπειρο, στήν Δυτική Μακεδονία καί σέ ὅλα τά μέρη τά ὁποῖα ἐπισκέφθηκε κατά τίς τρεῖς (ἤ τέσσερεις) περιοδεῖες του. Ἡ συνεισφορά του στήν προετοιμασία τοῦ Ἀγῶνος μπορεῖ ἐν συντομίᾳ νά κωδικοποιηθεῖ ὡς ἑξῆς:

α) Ἡ καλλιέργεια τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος.


Μέ τό κήρυγμά του, μέ τό παράδειγμά του, μέ τήν κατανοητή ἀλλά συνάμα θεολογική γλῶσσα του, ὁ Ἅγιος ἀπέτρεψε τούς ἐξισλαμισμούς καί στερέωσε τήν Ὀρθόδοξη Πίστη. Ἀπό φόβο, ἀπό ἐκβιασμό, ἀλλά μερικές φορές καί αὐτοβούλως καί ἀπό τήν προσδοκία ἀξιωμάτων ἕνας ἀριθμός Χριστιανῶν προσχώρησε στό Ἰσλάμ. Ὅλοι αὐτοί δέν χάθηκαν μόνο γιά τήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά καί γιά τόν Ἑλληνισμό. Παράδειγμα οἱ Τσάμηδες τῆς Θεσπρωτίας. Ἀπόγονοι ἐξισλαμισμένων Χριστιανῶν ἔγιναν οἱ σκληρότεροι διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπί Τουρκοκρατίας καί ἐπί Γερμανοϊταλικῆς Κατοχῆς. Ὁ ἀγώνας τοῦ Ἁγίου εἶχε στόχο πρωτίστως νά σώσει ψυχές. Ἀλλά ταυτοχρόνως εἶχε ἐθνική σημσία, διότι ὅσοι παρέμεναν Χριστιανοί διατηροῦσαν καί τήν ἑλληνική τους συνείδηση. Γιά τήν ἀποτροπή τῶν ἐξισλαμισμῶν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δίδασκε μέ ἔμφαση τήν Τριαδολογία. Ἤξερε ὅτι πολλοί ἀγράμματοι Χριστιανοί ἔπεφταν εὔκολα θύματα τῆς μουσουλμανικῆς προπαγάνδας, ἠ ὁποία ἀρνεῖτο τήν Ἁγία Τριάδα.

β) Ἡ ἐμμονή στήν ἑλληνική γλῶσσα.


Εἶναι συγκλονιστική ἡ διδαχή τοῦ Ἁγίου ὅτι παίρνει ἐπάνω του τίς ἁμαρτίες ἐκείνων πού θά σταματήσουν νά μιλοῦν διάφορες διαλέκτους καί θά ἀποφασίσουν νά μιλοῦν στό σπίτι τους μόνον ἑλληνικά. Γνώριζε τήν ὑπονομευτική δράση διαφόρων προπαγανδῶν πού ὑπονόμευαν τήν πίστη καί τήν γλῶσσα τῶν ὑποδούλων. Ὁ Ἅγιος τόνιζε ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τήν Ἑλληνικήν, διότι καί τό Γένος μας εἶναι Ἑλληνικόν»!


γ) Παιδεία καί Σχολεῖα.


Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δηλώνει ὁ ἴδιος στήν τελευταία ἐπιστολή πρός τόν ἀδελφό του ὅτι ἵδρυσε 10 ἑλληνικά (ἀνώτερα ) σχολεῖα καί 200 κοινά (κατώτερα). Σέ σωζόμενη ἐπιστολή του πρός τούς Παργίους ὑπογραμμίζει ὅτι πρέπει νά ἱδρύσουν σχολεῖο γιά τήν διαφύλαξη τῆς Πίστεως καί τήν Ἐλευθερία τῆς πατρίδος. Σκοπός του ἦταν μέσῳ τοῦ σχολείου τά παιδιά νά μαθαίνουν γιά τόν Χριστό, παραλλήλως ὅμως τά σχολεῖα τοῦ Πατροκοσμᾶ καλλιέργησαν τήν ἱστορική καί γλωσσική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ.


δ) Ἡ ἔμφαση στήν κοινωνική δικαιοσύνη.


Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε συνειδητοποιήσει αὐτό πού λίγο πρίν ἀπό τούς Βαλκανικούς Πολέμους εἶπε ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος γιά τούς ἀγρότες τῆς Θεσσαλίας: Ἐάν παραμείνουν κοινωνικά καί οἰκονομικά καταπιεσμένοι δέν θά μπορέσουν νά πολεμήσουν γιά νά ἐλευθερώσουν τούς ὑποδούλους ἀδελφούς τους. Τό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου ὑπέρ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ὑπέρ τῶν δικαιωμάτων τῶν γυναικῶν, κατά τῆς πλεονεξίας καί τῆς ἀδικίας, ὑπέρ τῆς σφυρηλατήσεως τῶν κοινοτικῶν δεσμῶν καί τῆς ἀλληλεγγύης, βοήθησε τήν ψυχική ἑνότητα τῶν Ρωμηῶν καί συνετέλεσε στήν ἀποφυγή ἐπικινδύνων διχασμῶν καί ἐρίδων μεταξύ ὁμοεθνῶν.


ε) Οἱ Προφητεῖες.


Τό ποθούμενο, τό Ρωμαίικο, τά βουνά πού θά σώσουν πολλούς, οἱ δύο Πασχαλιές πού θά ἔλθουν μαζί, ὅπως ἔγινε τό 1912, αὐτά καί πολλά ἄλλα αἰσιόδοξα μηνύματα ἔδιδε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς διά τῶν προφητειῶν του. Αὐτή ἧταν ἡ μεγαλύτερη ἐθνική προσφορά του σέ ἕνα λαό πού κινδύνευε νά χάσει κάθε ἐλπίδα γιά ἐλευθερία καί ἀναγέννηση. Ἄς μην ξεχνοῦμε ὅτι ὅ Ἅγιος ἔζησε τήν σφαγή τῶν Ἑλλήνων ἀπό Τουρκαλβανούς μετά ἀπό τά Ὀρλωφικά. Ἡ φωνή του ἦταν ἡ μοναδική ὄαση μέσα στήν ἀπελπισία.


Στ) Τό μαρτύριό του.


Μέ τόν μαρτυρικό θάνατό του στήν ἀγχόνη τῶν δημίων του
(Κολικόντασι Βορείου Ἠπείρου, 24-8-1779) ὁ Πατροκοσμᾶς γίνεται θρῦλος, σύμβολο καί πρότυπο γιά τούς ὑποδούλους. Ἡ ἁγιότητά του ἀναγνωρίζεται ἀμέσως ἀπό ὅλο τό σκλαβωμένο Γένος πολύ πρίν ἀναγνωρισθεῖ ἐπισήμως τό 1961. Στήν Ἐλληνική Ἐπανάσταση ἕνα γνωστό ἆσμα ἔλεγε: «Βοήθα μας Ἅη Γιώργη καί σύ Ἅγιε Κοσμᾶ, νά πάρουμε τήν Πόλη καί τήν Ἁγιά Σοφιά». Ἡ θυσία του ἐνέπνευσε καί ἐμπνέει ἀκόμη καί σήμερα, εἰδικά δέ τούς ἐμπερίστατους Βορειοηπειρῶτες ἀδελφούς μας. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἀγχόνῃ ἐτελειώθη καί κατέδειξε ἐμπράκτως ὅτι ἡ Ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀπ’ τά κόκκαλα βγαλμένη. Μαζί μέ τό νέφος τῶν ἀναρίθμητων Νεομαρτύρων ἔβαλε τό λίπασμα γιά τήν ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία τῶν ὑποδούλων, ἡ ὁποία ὁδήγησε στήν Παλιγγενεσία τοῦ 1821. Κλίνουμε εὐλαβικά τό γόνυ στήν ἱερά μνήμη του!
(Η μνήμη του τιμᾶται στίς 24 Αὐγούστου)
Κωνσταντῖνος Χολέβας
Πολιτικός Ἐπιστήμων

πηγή

 
Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Η συγκέντρωση του νου την ώρα της προσευχής

 Τί να κάνουμε, όταν ο νους μας τρέχει εδώ κι εκεί και δεν μπορούμε να τον συμμαζέψουμε στην προσευχή;

Όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι, μπορούμε ν’ αναβάλουμε την έναρξη της προσευχής ή, αν έχουμε ήδη αρχίσει, να τη διακόψουμε για λίγο. Αν και ύστερα απ’ αυτό το μικρό διάλειμμα ο νους μας δεν συνεργάζεται με την προαίρεση μας, τότε δεν έχουμε παρά να του επιβάλουμε με τη βία, θέλει δεν θέλει, να συγκεντρωθεί στην προσευχή, σ’ όποιο βαθμό βέβαια είναι δυνατόν. Μέσα στην
εκκλησία, πάλι, μερικές φορές δεν ακούμε ή δεν καταλαβαίνουμε όσα ψάλλονται, διαβάζονται ή εκφωνούνται. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σταθείτε νοερά ενώπιον του Κυρίου και αφοσιωθείτε στην ευχή του Ιησού.


Πρέπει να ξέρετε, πάντως, ότι στο ναό, κατά την τέλεση οποιασδήποτε ακολουθίας, και κατεξοχήν της θείας Λειτουργίας, κάθε λατρευτική πράξη, κάθε κίνηση έχει τη σημασία της. Όποιος, λοιπόν, γνωρίζει και κατανοεί τη σημασία κάθε πτυχής της τελετουργίας, συμμετέχει με επίγνωση στη σύναξη των πιστών και τρέφει την ψυχή του με το ουράνιο μάννα, που προσφέρεται άφθονα στα πνευματικά συμπόσια της εκκλησιαστικής λατρείας.


Η νύχτα, ιδιαίτερα οι μεταμεσονύκτιες ώρες, είναι το πιό κατάλληλο χρονικό διάστημα για προσευχή.


Πόσες μετάνοιες να κάνει κανείς, λέγοντας την ευχή;


Όσες θέλει, μικρές ή μεγάλες, ανάλογα με τη σωματική δύναμη και την ψυχική διάθεση του. Καλό είναι, πάντως, να καθορίσει έναν ελάχιστο αριθμό μετανοιών για κάθε μέρα και να τις εκτελεί με αυστηρή συνέπεια.


Το Ευαγγέλιο δεν είναι ανάγκη να το διαβάζετε όρθιος. Καθιστός το κατανοείτε καλύτερα, γιατί δεν κουράζεστε, κι έτσι η προσοχή σας συγκεντρώνεται στο ιερό κείμενο, χωρίς να μειώνεται η ευλαβική σας διάθεση. Όσο για τους Ψαλμούς, διαβάζετε όσους μπορείτε και επιθυμείτε. Έναν, δύο, τρεις ή περισσότερους…


Μπορείτε να κοινωνάτε συχνά, φτάνει να είστε κάθε φορά σωστά προετοιμασμένος.


Τί σημαίνει να έχουμε καθαρή συνείδηση ως προς τα υλικά πράγματα και αντικείμενα; Σημαίνει να μην κάνουμε κακή χρήση των πραγμάτων, αλλά να τα χρησιμοποιούμε συνετά και να τα συντηρούμε με τη μεγαλύτερη δυνατή επιμέλεια.


Η αδιάλειπτη μνήμη του Θεού.


Θέλεις να μην ξεφεύγει ο νους σου την ώρα της προσευχής και της ακολουθίας; Αγωνίσου να θυμάσαι το Θεό κάθε στιγμή της ημέρας, είτε είσαι μόνος είτε μαζί με άλλους, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, παντού. Έτσι, και την ώρα της προσευχής ή της ακολουθίας στο ναό, ο νους σου θα είναι συγκεντρωμένος σ’ Εκείνον και ευλαβικά θα επικοινωνεί μαζί Του.


Πότε είναι ευάρεστη στο Θεό η προσευχή μας.


Θυμηθείτε ότι η προσευχή δεν είναι λόγια και μετάνοιες, αλλά προσήλωση του νου και της καρδιάς στο Θεό. Είναι δυνατό να διαβάσετε όλες τις τακτές ακολουθίες της ημέρας και να εκτελέσετε όλες τις καθορισμένες μετάνοιες, αλλά η επαφή σας με το Θεό να είναι είτε εντελώς ανύπαρκτη είτε ασήμαντη, με το νου σκορπισμένο και την καρδιά κρύα. Έτσι κάνετε τον κανόνα σας, όχι όμως προσευχή. Μια τέτοια «προσευχή» είναι εφάμαρτη. Ο Κύριος να μας φυλάξει!


Με φόβο και τρόμο πρέπει να επιτελούμε τα έργα του Θεού -αυτό να το θυμάστε πάντα. Με κάθε τρόπο και μ’ όλη σας τη δύναμη προσπαθήστε να έχετε το νου σας στα λόγια της προσευχής ή, όπως λέει ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, να κλείνετε το νου σας μέσα στα λόγια της προσευχής. Τη στιγμή που αρχίζετε να προσεύχεστε, πρέπει όλη σας η προσοχή να είναι συγκεντρωμένη στο Θεό και να μην απομακρύνεται απ’ Αυτόν…


Τότε μόνο να θεωρήσετε ότι προσευχηθήκατε καλά, όταν, τελειώνοντας, η ψυχή σας δονείται από συντριβή και αυτομεμψία. Στη διάρκεια της ημέρας προσπαθήστε, με την αδιάλειπτη προσευχή, να βρίσκεστε νοερά ενώπιον του Κυρίου κάθε στιγμή, όπως βρίσκονται οι άγγελοι. Εκείνοι Του προσφέρουν την ακατάπαυστη δοξολογία. Εμείς ας Του προσφέρουμε τη μετάνοιά μας.


Πότε εισακούεται από το Θεό η προσευχή μας.


Να πώς πρέπει να ζητάς κάτι από το Θεό: «Κύριε, Εσύ βλέπεις ότι χρειάζομαι το τάδε πράγμα ή ότι υποφέρω από τη δείνα συμφορά. Βοήθησε με, όπως ξέρεις και όπως θέλεις! Γενηθήτω το θέλημά Σου…».


Μ’ αυτή την εσωτερική τοποθέτηση, να προσεύχεσαι πολύ. Όχι μια φορά, έστω και παρατεταμένα, ούτε για μια μέρα μόνο, αλλά για εβδομάδες, μήνες, χρόνια… Όλο να ικετεύεις, όλο να κραυγάζεις: «Κύριε, βοήθησε με! Κύριε, λύτρωσε με! ‘Ωστόσο, ας μη γίνει ό,τι θέλω εγώ, μα ό,τι θέλεις Εσύ». Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Χριστός στη Γεθσημανή, όταν προσευχόταν στον Πατέρα Του. Και η χήρα της ευαγγελικής παραβολής βρήκε τελικά το δίκιο της από τον άδικο εκείνο δικαστή, μόνο και μόνο επειδή δεν κουράστηκε να τον παρακαλάει για πολύν καιρό. Κάποιος σοφός είπε το λόγο τούτο: «Πρέπει να γίνεις φορτικός στο Θεό και στους άγιους Του!».


Η δύναμη της προσευχής.


Η δύναμη της προσευχής βρίσκεται όχι στον εξωτερικό τύπο της, αλλά στο περιεχόμενο, στο πνεύμα της.


Προσπαθείτε να βιώσετε την προσευχή. Αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται. Κάποιος από τους πατέρες λέει, πως, όταν προσευχόμαστε, πρέπει να αισθανόμαστε όπως οι υπόδικοι μπροστά στο δικαστή.


Ρώτησε κάποιος έναν ασκητή: «Πώς να στέκομαι στην προσευχή;» Κι εκείνος αποκρίθηκε: «Να στέκεσαι σαν σε κριτήριο, με το βλέμμα σου προσηλωμένο στα χείλη του Κυρίου, που την επόμενη κιόλας στιγμή -έτσι να πιστεύεις- θα προφέρουν την τελευταία απόφαση για σένα: «Έλα κοντά μου!’ ή ‘Φύγε μακριά μου’. Και να κραυγάζεις: ‘Κύριε, ελέησον!».


Νομίζω, ακόμα, πως η ευχή του Ιησού είναι η καλύτερη και δυνατότερη προσευχή για κάθε περίσταση, μόνο που πρέπει να τη λέμε όχι μηχανικά, δίχως συναίσθηση, αλλά με συμμετοχή του νου και της καρδιάς.

  Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής»-επιλογές-,
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Το Λευκό αδελφάτο και η έρημος Τάκλα-Μακάν

Η έρημος Τάκλα Μακάν είναι μια ψυχρή αμμώδη έρημος 270.000 km² στην αυτόνομη Κινεζική επαρχία Σινκιάνγκ-Ουιγούρ της Κεντρικής Ασίας. Η λέξη «Τάκλα Μακάν» σημαίνει «πήγαινε και δεν θα ξαναγυρίσεις». Εκεί υπάρχει μια πανάρχαια, τεραστίων διαστάσεων Λευκή πυραμίδα που στην κορυφή της υπήρχε ο ναός του Βάαλ. Από κάτω της, σε βάθος 10 χλμ. βρίσκεται μια υπόγεια πολιτεία που ονομάζεται Μαχ-Τανε (Λευκή Πολιτεία) η οποία πιστεύεται ότι διοικείται από ένα 12μελές συμβούλιο και προεδρεύει ο ίδιος ο σατανάς, ο αρχάγγελος του σκότους Σαμαέλ, που ως στόχο έχουν την έλευση του αντιχρίστου! Θεός του Αδελφάτου φαίρεται να είναι ο JAH BUL-ON (από το JAHWEH=θεός των παλαιών Εβραίων, ΒUL=Βάαλ ή Βεελζεβούλ, ΟΝ= ΟΣΙΡΙΣ, ο αρχαίος αιγυπτιακός θεός της κόλασης). Το συμβούλιο αυτό απαρτίζουν και άλλοι δαίμονες (Αζαζελ, Αζαζελον, Αζαραντελ, Αζαελ).
Η Λευκή αδελφότητα δημιουργήθηκε από τους 36 (τρία εξάρια) εκ των 72 βασιλέων των Νεφελίμ, συνεργεία των δαιμόνων. Οι Νεφελίμ ήταν μια πανάρχαια φυλή και το όνομά τους στα εβραϊκά σημαίνει «έκπτωτοι». Διακρίνονταν για την δύναμη, την αμαρτωλότητά τους, τις επιδόσεις τους στην μαύρη μαγεία, καθώς και το μίσος τους για καθετί το ανθρώπινο. Εικάζεται ότι προήλθαν από έκπτωτους αγγέλους, οι οποίοι επιτίθονταν στους ανθρώπους, παρασέρνοντας γυναίκες στην μαγεία, αποφέροντας υβριδικούς απογόνους. Για πολλούς ερευνητές δεν θεωρούνται γήινα όντα, αφού μπορούν και κινούνται σε αόρατη μορφή (δαιμονική κατάσταση), λαμβάνοντας ακόμα και ανθρώπινη μορφή, γνωρίζοντας και επηρεάζοντας πολλές καταστάσεις του πλανήτη, ελέγχοντας σε άλλες περιπτώσεις τη δράση και τις αποφάσεις των ανθρώπων, ακόμα και των κυβερνώντων! Το Λευκό αδελφάτο έχει δική του «θρησκεία», μέσα από την οποία δημιουργεί άλλες θρησκείες πλάνης καί παραθρησκευτικές οργανώσεις ανά τον κόσμο, μπερδεύοντας τους ανθρώπους και απομακρύνοντάς τους από τον αληθινό Θεό, στοχεύοντας στο να πληγεί κυρίως ο Χριστιανισμός και η διοίκηση της ανθρωπότητας, οδηγώντας την σε συνεχείς συρράξεις και πολέμους, κάνοντας έτσι πολλούς να πιστεύουν ότι τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών (Σιωνισμός) που στοχεύουν στην επιχειρούμενη παγκοσμιοποίηση, είναι επινοήσεις τους με σκοπό την κυριαρχία τους πάνω στη γη. Το 600π.Χ. κάποιοι Εβραίοι έφθασαν στα κρησφύγετά του Λευκού Αδελφάτου στα Ιμαλάια, αφού γνώρισαν ανθρώπους οι οποίοι εκτός των Σινικών τειχών χρησιμοποιούσαν το Υι-Κινγκ, έναν χάρτη μαντείας που νόμιζαν ότι τους επίλυε τα προβλήματά τους! Εκεί στα Ιμαλάια σε συνέδριο της αδελφότητας στο οποίο όπως αναφέρουν τα Κινέζικα κείμενα συμμετείχαν 365 δαίμονες, «διδάχθηκαν» 13 τυχερά παιχνίδια, όπως η χαρτοπαιξία κ.α., προοριζόμενα για τον επηρεασμό των ανθρώπων!
Κρησφύγετα του Λευκού αδελφάτου υπάρχουν και σε άλλα σημεία της γης, που αν και δρουν κατά περίσταση, περιμένουν την έλευση του αντιχρίστου για να κάνουν κακό στον κόσμο! Ήδη θεωρείται βέβαιο ότι αυτοί επηρεάζουν ότι κακό γίνεται στην ανθρωπότητα και κατευθύνουν τους ανθρώπους προς την απώλεια. 
 
Διαβάστε περισσότερα... »

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά και τα παραμύθια τους

H οργάνωση των «μαρτύρων του Ιαχωβά» από την αρχή της ιδρύσεώς της διακατέχεται από ένα σύνδρομο χρονολογιών. Αρέσκεται να προσδιορίζει χρονολογίες για τις διάφορες δοξασίες της, ίσως δι' αυτής της μεθόδου προσπαθεί να αποδείξει την προφητική της ικανότητα σαν μοναδικού εκφραστού των θείων εντολών, όπως ισχυρίζεται. Όμως ποτέ δεν επαληθεύτηκαν οι όποιες χρονολογίες για όλα τα "δογματικά" πού έχει κηρύξει και πού εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να αναδιπλωθεί για να αρχίσει πάλι με νέες «εκλάμψεις». Τι έχει καταφέρει με αυτό; Να αποδεικνύεται κάθε φορά η ταυτότητά της ως ψευδοπροφήτου. Αυτό βέβαια δεν απασχολεί τον «πιστό και φρόνιμο δούλο», ο οποίος συνεχίζει τις εκδόσεις του, χωρίς αναστολές για να κηρύξει κάθε φορά και άλλα, δίχως έστω μία συγγνώμη σε όσους επίστευσαν στα προηγούμενα, αλλά ούτε καν τα αποσύρει από την κυκλοφορία.


H περίφημη μάχη του Αρμαγεδδώνος είναι ένα προσφιλές θέμα για την εκάστοτε ηγεσία -με διαφορετικές χρονολογίες κάθε φορά- το οποίο χρησιμοποιεί όταν κάτι δεν πάει καλά με τα εσωτερικά της η παρουσιάζεται πτώση στην δραστηριότητα των οπαδών και κατά συνέπεια των εσόδων της εταιρίας. Οι προφητευθείσες χρονολογίες για το τέλος του κόσμου είναι πολλές, όπως το 1878, 1881, 1914, 1918, 1925, 1932, με τελευταία χρονολογία το 1975 («Ξύπνα», 8-3-'69).

Ο Κ. Ρώσσελ έγραψε στις Γραφικές Μελέτες. τό¬μου Β'. σελ. 113-114: «καταδεικνύεται ότι η μέλλουσα ν΄ αρχίσει την εξάσκησιν της εαυτής εξουσίας κα¬τά το 1878 μ.Χ., και ότι ο πόλεμος της Ημέρας της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος (Αποκ. Ιστ’ 14) όστις δεν θέλει λήξει ειμή μόνον μετά της πλήρους ανατροπής της ενεστώσης διακυβερνήσεως της γης, ήρξατο ήδη ... και ότι η ημέρα η Μεγάλη της Οργής Αυτού ήλθεν».

-1925 «Σκοπιά». 15-7-'25: ο διάδοχος του Ρώσσελ, Ιωσήφ Ρόδερφορδ αντικαθιστά το κήρυγμα του Ρώσσελ και παρουσιάζει τον Αρμαγεδδώνα σαν ένα κατά γράμμα πόλεμο. Επικρατεί ένα πνεύμα τρομοκρατίας, το οποίο γίνεται εντονότερο, όπως περιγράφεται ο Αρμαγεδδώνας στό βιβλίο του Ρόδερφορδ:

-1930 «ΦΩΣ». τόμος Α'. σελ. 371: «Όταν το έργο μαρτυρίας τελειώσει ο Χριστός θα προχωρήσει εις την απερίγραπτον σφαγή όμοια της οποίας δεν έχει γίνει. Τόσα πτώματα θα υπάρξουν από το εν άκρον της γης μέχρι το άλλον, ώστε ουδείς θα θάπτει τους νεκρούς».

Αυτό το τρομερό όπλο του «δούλου» η φοβερή απειλή επάνω από τα κεφάλια των οπαδών με φρικτές περιγραφές είναι εκείνο που δρα καταλυτικά ώστε έντρομοι να έρχονται απρόσκλητοι στα σπίτια μας να μας «διδάξουν», όχι βέβαια κινούμενοι από αγάπη και ας το ισχυρίζονται αυτό, αλλά κατεχόμενοι από πανικό, για να είναι αρεστοί στον «πιστό και φρόνιμο δούλο». H περιγραφή της φρίκης συνεχίζεται:

-1953-'57 «Νέοι Ούρανοι και Νέα Γη». σελ. 370-371: «Όσοι επιζήσουν αυτού του πολέμου της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος θα είναι οι αγαπώντες αυτόν, η κοινωνία του Νέου Κόσμου. Μετά την μάχη θα εξέλθουν και θα ιδούν τα πτώματα εκείνων πού εθανάτωσε ο Ιεχωβά άταφα, βορά των σκωλήκων που δεν πεθαίνουν ούτε θα παύσουν να συρρέουν επάνω στα απεχθή πτώματα ώσπου να καταφάγουν τα οστά των και δορά πυρός αναμεμιγμένου με θείον πού δεν θα σβήσει ώσπου να συμπληρώσει την κατανάλωση όλων των υπολειμμάτων, των πτωμάτων» (η υπογράμμιση δική μας).
Όπως διαβάσαμε, σε όλο αυτό το σκηνικό της φρίκης, όπως το περιγράφει ο «δούλος», έρχεται για ενίσχυση του σφαγέως Ιησού Χριστού και ο θεός Πατέρας.
Με αυτή την «πνευματική» τροφή οι οπαδοί της «Σκοπιάς» τρέφονται τέσσερις φορές περίπου την εβδομάδα. Όμως για να εμπεδώσουν καλύτερα αυτά πού ακούν και διαβάζουν στα έντυπα της «Σκοπιάς» υπάρχουν και οι ανάλογες φωτογραφίες, ώστε η πλύση εγκεφάλου να είναι πλήρης, με ένα ψυχικό κόσμο αλλοιωμένο.



Όλοι όσοι δεν ανήκουν στη ''Σκοπιά" είναι μέλη του ''θηρίου" και θα σφαγούν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει την οργάνωση των «μαρτύρων του Ιαχωβά» να ζητά από το ''θηρίο" και να επιτυγχάνει αποφάσεις που την ευνοούν για την δράση της, δηλαδή το να κηρύττει όλα αυτά εναντίον του ''θηρίου".


Μια περίεργη σχέση, αλήθεια.
Αυτά ήταν ένα μικρό δείγμα από την τροφή για τον Αρμαγεδδώνα. Μ' αυτές τις εφιαλτικές φωτογραφίες γαλουχούνται ακόμη και μικρά παιδιά. Έτσι μεγάλοι και μικροί ζουν και κινούνται μέσα σ' ένα φοβερά τρομακτικό κλίμα, γεμάτο σφαγές, αίματα, μίσος για όλους τους εκτός της οργανώσεως, γεγονός πού έχει σημαντική επίδραση στο χαρακτήρα των ανθρώπων αυτών. Παρέλαση φαντασμάτων, νεκροκεφαλές, τέρατα πού έρχονται να μας κατασπαράξουν, να σφάξουν όλους όσους δεν υποκύπτουν στα εντάλματα της θεοκρατικής κυβερνήσεως του Μπρούκλιν. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
-1978, «Σκοπιά». 1-4-'78. σελ. 16: «Όλοι οι άλλοι έξω από το καταφύγιο θα ολολύζουν και θα κυλίωνται στο χώμα... θα θανατωθούν εξαιτίας της νοεράς οργής του Ιαχωβά».
-1982. «Μπορείτε να ζήτε...». σελ. 155: «Ο Αρμαγεδδώνας ο πόλεμος αυτός του Θεού θα προετοιμάσει το δρόμο για μια δίκαιη νέα τάξη. Μετά τον Αρμαγεδδώνα κανένα μέρος του πονηρού αυτού κόσμου δεν θα απομείνει. Μονάχα τα άτομα που υπηρετούν τον Θεό θα εξακολουθήσουν να ζουν. Μετά τον Αρμαγεδδώνα η βασιλεία του Θεού θα είναι η μόνη κυβέρνηση που θα κυβερνάει τη γη» (η υπογράμμιση δική μας).

Το συγκεκριμένο κείμενο θυμίζει καταστάσεις και ιδεολογίες πού δεν έχουν τίποτα κοινό με την χριστιανική αγάπη, αλλά και το πιο σημαντικό, θυμίζουν ρατσιστικές νεοταξικές θεωρίες για εκλεκτούς ανθρώπους, για ξεχωριστή φυλή και πολλά άλλα, εις βάρος της ανθρωπότητες (αυτό σαν παρένθεση).

-1985. Χιλιετής βασιλεία.... σελ. 21: «Ο πόλεμος της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος. Τα Έθνη αφού θα έχουν εξοντώσει βίαια τη διεθνή θρησκευτική "πόρνη" τη Βαβυλώνα τη μεγάλη, θα βρεθούν τότε στο στάδιο των παγκοσμίων εξελίξεων που λέγεται Αρμαγεδδώνας όπως ακριβώς είναι γραμμένο (Αποκ. Ιστ’ 14-16)».
Ο «πιστός και φρόνιμος δούλος» ερμηνεύει γενικά την Αποκάλυψη όπως τον εξυπηρετεί, άλλοτε συμβολικά και άλλοτε κατά γράμμα. Έτσι γίνεται και με το παραπάνω χωρίο της Αποκάλυψης.
Από όλο αυτό το αποτρόπαιο έργο της σφαγής με τα άταφα πτώματα με τα σκουλήκια να τα κατατρώγουν και διάφορα άλλα, εκείνοι που θα γλυτώσουν είναι μόνο οι «μάρτυρες του Ιαχωβά», οι οποίοι θα είναι μέσα στο καταφύγιο της οργανώσεως. Στο τέλος όλων αυτών θα εξέλθουν του καταφυγίου, όπως μας πληροφορεί η «Σκοπιά», για να ιδούν εκείνους που εθανάτωσε ο Ιαχωβά.

Σφαγέα, λοιπόν, κηρύττει η «Σκοπιά» τον Ιησού Χριστό επισήμως από σπίτι σέ σπίτι και ιδιαιτέρως στα σπίτια των Ορθοδόξων χριστιανών στην πατρίδα μας. Σφαγέα κηρύττει τον Σωτήρα της ανθρωπότητος, το Εσφαγμένο Αρνίο της Αποκάλυψης (ιγ' 8), προς χάριν όλων. Εκτελεστή τον θεό Πατέρα, τον θεό της αγάπης, ο οποίος θέλει "πάντας ανθρώπους σωθήναι".
Δεν θέλει και δεν την ενδιαφέρει την εταιρία το μήνυμα της Αγίας Γραφής. Κινείται και δρα στον χώρο στον οποίο πραγματικά ανήκει, δηλαδή τον επιχειρηματικό και πράττει ανάλογα με τα συμφέροντά της. Κρύβεται πίσω από ένα θρησκευτικό προσωπείο, για να κινείται ευκολώτερα και με σοβαροφάνεια κι αυτό την κάνει πιο επικίνδυνη.

Όμως η Βασιλεία που εκήρυξε ο Ιησούς Χριστός έχει πνευματικό χαρακτήρα (Ιωάν. ιη' 36, Β' Κορινθ. ι' 3-6 κ.ά.), δεν είναι γήϊνη κυβέρνηση, όπως διδάσκει η «Σκοπιά» στους οπαδούς της, για να ονειρεύονται γάμους και γεννήσεις, ιδανικές συνθήκες διαβιώσεως, με ωραία φαγητά και φρούτα, με δίκαιους φόρους, και άλλα παρόμοια σαρκικού φρονήματος.

Οι εικόνες που παρουσιάζει η Αποκάλυψη είναι για να περιγράψει την τελική συντριβή του κακού, της αμαρτίας και τον θρίαμβο του αγαθού κατά την ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Ιησού Χριστού. Οι διδαχές της εταιρίας με τις εικόνες φρίκης είναι για να κρατά τους οπαδούς της σ' αυτό το κλίμα του τρόμου, ώστε να τους εξουσιάζει ευκολότερα.

Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Τεύχος 35 - 200

πηγή
Διαβάστε περισσότερα... »

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

“Αγνή Παρθένε Δέσποινα”





Ύμνος στην Θεοτόκο Μαρία,


από το Θετοκάριο του Αγίου Νεκταρίου


“Αγνή Παρθένε Δέσποινα”




Ο ύμνος “Αγνή Παρθένα – Δέσποινα είναι ένας μη-λειτουργικός ύμνος, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στην Ριζάρειο της Αθήνας.

Η παράδοση θέλει την Παρθένο να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας, και να του ζητάει να καταγράψει σε χαρτί έναν ιδιαίτερο ύμνο, όπου οι αγγελικές χορωδίες ήταν έτοιμες να το ψάλλουν. Αυτός ο Ύμνος ήταν ο “Αγνή Παρθένα – Δέσποινα”.

Εδώ, τον ακούμε σε μελοποίηση και ψαλμωδία από τους πατέρες της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, του Αγίου Όρους.



(Από Ωδή β’) Ήχος πλ.α΄

Αγνή Παρθένε Δέσποινα

Άχραντε Θεοτόκε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Παρθένε Μήτηρ
₼νασσα
Πανένδροσε τε πόκε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Υψηλοτέρα ουρανών
ακτίνων λαμπροτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Χαρά Παρθενικών Χορών
αγγέλων υπερτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Εκλαμπροτέρα ουρανών
φωτός καθαρωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
των ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε


(από Ωδή ε΄)

Μαρία Αειπάρθενε

Κόσμου παντός Κυρία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Άχραντε Νύμφη πάναγνε

Δέσποινα Παναγία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Μαρία Νύμφη Άνασσα
χαράς ημών αιτία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Κόρη σεμνή Βασίλισσα
Μήτηρ υπεραγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Τιμιώτερα Χερουβείμ
υπερενδοξοτέρα.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
των ασωμάτων Σεραφείμ
των θρόνων υπερτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε


(από Ωδή δ’)

Χαίρε το άσμα Χερουβείμ

χαίρε ύμνος Αγγέλων

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε ωδή των Σεραφείμ

χαρά των Αρχαγγέλων

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε ειρήνη και χαρά

λιμήν της σωτηρίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Παστάς του Λόγου ιερά

άνθος της αφθαρσίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε Παράδεισε τρυφής
ζωής τε αιωνίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Χαίρε το ξύλον της ζωής
Πηγή αθανασίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε


(Από Ωδή ε’)

Σε ικετεύω Δέσποινα

Σε ουν επικαλούμαι

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Σε δυσωπώ,Παντάνασσα

Σην χάριν εξαιτούμε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε


(Από Ωδή β΄)

Κόρη σεμνή και άσπιλε

Δέσποινα Παναγία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Θερμώς επικαλούμε Σε

Ναέ ηγιασμένε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε


(Από Ωδή ε΄)

Αντιλαβού μου, ρήσε με

από τού πολεμίου

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Και κλήρονομον δείξον με

ζωής της αιωνίου

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
 


[Μελοποίησις και ψαλμωδία από πατέρες Ι.Μ. Σίμωνας Πέτρας Άγ. Όρος]


Διαβάστε περισσότερα... »