Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ (μέρος Α΄)

Πρόλογος

Εκτός από τα σημεία των καιρών για τα οποία διακρίνεται η εποχή μας, υπάρχουν άραγε και σημεία του ουρανού που μας γεμίζουν με ελπίδα και πίστη ότι το έλεος και η χάρις του Θεού σε αυτές τις έσχατες ημέρες ποτέ δεν θα εγκαταλείψει τον άνθρωπο;
«Η πίστη μας είναι ολοζώντανη» λέμε συνήθως όταν ακούσουμε για ένα θαύμα που έγινε στις ημέρες μας από αγίους ή σύγχρονους Γέροντες, τους οποίους γνωρίσαμε κάποιοι από κοντά και πάρα πολλοί από τα βιβλία με τη ζωή τους, όπως ο Γερ. Πορφύριος, Γερ. Παΐσιος, Ιωσήφ ο Ησυχαστής κ.ά.
Με αυτό το δεδομένο η ομάδα του «Πενταπόσταγμα» βρήκε έναν άνθρωπο χαριτωμένο, αγιασμένο, που ζει χρόνια σε Μοναστήρι και αφήνει τον εαυτό του να γίνεται στα χέρια του Θεού, η έγχρωμη τηλεόραση του Πορφυρίου και η ασπρόμαυρη του Παϊσίου όπου ζωντανεύει σήμερα μπροστά μας το θαύμα της ολοζώντανης πίστης στο Θεό.

Θα ξεκινήσουμε να μοιραστούμε με τους αναγνώστες του χώρου μας, πραγματικά γεγονότα και μαρτυρίες γι’ αυτό τον ξεχωριστό άγιο Γέροντα των ημερών μας. Για λόγους ποικίλους δεν θα αποκαλύψουμε το όνομά του, ούτε τα ονόματα όσων έζησαν κοντά του θαυμαστά γεγονότα. Διότι στόχος μας είναι όχι η προβολή προσώπων, αλλά να δείξουμε ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε όσους ελπίζουν εις Αυτόν.

Συνήθως για τέτοιες αγιασμένες μορφές, οι έχοντες «φαρισαϊκό» φρόνημα και οίηση «χριστιανοί» μας κληρικοί και λαϊκοί, προσπαθούν να μειώσουν τα αγιασμένα αυτά πρόσωπα όσο είναι εν τη ζωή, κάνοντας τους κριτές και επικριτές όλων των άλλων, αλλά προβάλλοντας ταυτόχρονα και έντεχνα τον εαυτό τους ως καλό και άξιο, οπότε έχουν «το δικαίωμα» να κρίνουν τους άλλους ως αναξίους.
Αυτό έκαναν και οι Φαρισαίοι στο πρόσωπο του Χριστού. Έτσι ο Χριστός μας στις ημέρες Του, όπως λέει η Αγία Γραφή, ήταν σημείο αντιλεγόμενο.

Αγιασμένες μορφές όμως των ημερών μας μιμούμενοι τον Χριστό, έγιναν και αυτοί σημεία αντιλεγόμενα της εποχής τους. Ποιός δε θυμάται ότι όσο ζούσε ο Γέρ. Παΐσιος αρκετοί αγιορείτες αλλά και εκτός Αγίου Όρους, τον χαρακτήριζαν ως «Μαντείο των Δελφών» και ως «χαρτορίχτρα», διότι δεν ήθελαν να παραδεχτούν το προορατικό τους χάρισμα; Ποιός δε θυμάται ότι τον Γέρ. Ιωσήφ τον Ησυχαστή που επιτελούσε και θαύματα όταν ζούσε, θεωρούσαν τα ίδια αυτά άτομα και τον χαρακτήριζαν ως πλανεμένο; Μάλιστα απέτρεπαν πολύ κόσμο να πηγαίνει στο Γέροντα Παΐσιο, στο Γέροντα Πορφύριο, στο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή. Σήμερα φυσικά όσοι από αυτούς ζουν μιλούν περί της αγιότητος αυτών των ανθρώπων.

Με λύπη αναφέρει ο Γέρ. Παΐσιος ότι παρασύρθηκε και πίστευσε ότι ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής ενώ το κελλί του ήταν κοντά στο δικό του κελλί (εντός Αγίου Όρους δηλαδή) δεν πήγε ούτε μία φορά να τον δει και να φιλήσει το χέρι του, επειδή πίστεψε εκείνους που έλεγαν τον Γέροντα Ιωσήφ πλανεμένο.

Το ίδιο έχει συμβεί και με πολλούς Αγίους που σήμερα στολίζουν πια τον Παράδεισο στον ουρανό. Ξεχωριστό παράδειγμα του αιώνος μας, ο άγιος Νεκτάριος που όσο ζούσε κυνηγήθηκε, συκοφαντήθηκε και διώχθηκε από την επίσημη Διοικούσα Εκκλησία που τον κατηγορούσε ανελέητα. Αλλά και για πολλούς άλλους αγίους θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ανάλογες φαρισαϊκές συμπεριφορές.

Να γιατί λοιπόν, αν και γνωρίσαμε το Γέροντα αυτό, δεν θα αποκαλύψουμε εμείς εδώ το όνομά του. Διότι στόχος μας δεν είναι η προβολή του, αλλά το ότι η Εκκλησία μας είναι ζωντανή και στις ημέρες μας. Αλλά και διότι πάντοτε οι άνθρωποι αυτοί -όπως ήταν και ο Αρχηγός μας Ιησούς Χριστός- θα είναι για κάποιους σημείο αντιλεγόμενο.
«Το Πενταπόσταγμα»



1ον ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Ο Γέροντας προείδε το θάνατο του πεθερού μου και είπε: «Να εξομολογηθεί τώρα. Σε τρεις ημέρες θα πεθάνει».
Ήταν καλοκαίρι του 2011 όταν πήγαμε στην Ιερά Μονή … Ήταν ημέρα Κυριακή. Συνήθως τις Κυριακές το πρωί δέχεται ο Γέροντας τον κόσμο. Σταύρωσε τον πεθερό μου και του μίλησε ιδιαιτέρως λέγοντάς του κάποιες πνευματικές συμβουλές. Αυτό επαναλήφθηκε άλλη μία φορά. Αυτές οι δύο επισκέψεις και συμβουλές του Γέροντα ενδυνάμωσαν τον πεθερό μου για ν’ αντιμετωπίσει την ασθένεια του καρκίνου με υπομονή και δύναμη.
Μετά από 3 μήνες περίπου τηλεφώνησα σ’ έναν από τους μοναχούς της Μονής και του περιέγραψα την κατάσταση του πεθερού μου. Με συμβούλεψε να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, αφού η κατάστασή του είχε χειροτερέψει. Ήρθε ιερέας και τον κοινώνησε. Ξαναμίλησα τηλεφωνικά με το μοναχό και του ανέφερα ότι ο πεθερός μου κοινώνησε, αλλά ο ιερέας δεν ήταν εξομολόγος και δεν τον εξομολόγησε. Τότε ο μοναχός μου είπε ότι πρέπει να εξομολογηθεί οπωσδήποτε. Στον τηλεφωνικό διάλογο που είχαμε με το μοναχό, ακούω από το βάθος τη φωνή του Γέροντα να λέει: «Πρέπει τώρα να εξομολογηθεί. Βρείτε έναν εξομολόγο. Δεν θα προλάβετε. Σε τρεις ημέρες θα πεθάνει!». Δεν καταφέραμε να βρούμε εξομολόγο. Το συγκλονιστικό είναι ότι ο πεθερός μου πέθανε πράγματι την τρίτη ημέρα όπως είχε πει ο Γέροντας.
Ήταν ξημερώματα 3.17´ όταν με ξύπνησαν και πήγα στον πεθερό μου και παρατήρησα ότι το πρόσωπό του είχε αλλάξει όψη και ήταν πολύ μαύρο. Τα μάτια του ήταν πολύ ανοιχτά και κοιτούσε με παράξενο τρόπο. Τότε μας ρώτησε: «Ποιός είναι αυτός;» ενώ κοιτούσε προς το ταβάνι του δωματίου. «Κερατά!» φώναξε με δυνατό ύφος και συνέχισε να βγάζει ένα παράξενο ουρλιαχτό. Η έκφραση του προσώπου του ήταν φοβισμένη και αγριεμένη συγχρόνως. Κοιτούσε συνεχώς ψηλά, αριστερά, δεξιά. Έβαζε τα χέρια του μπροστά στα μάτια του σαν να μην ήθελε κάποιον να δει. Αντιδρούσε και τον τρόμαζε αυτό που έβλεπε και τον ενοχλούσε. Οι εκφράσεις του προσώπου του ήταν παράξενες, σαν να απεχθανόταν αυτό που έβλεπε. Αυτό κράτησε δύο ώρες. Ήταν τόσο φοβερό! Αρχίσαμε εμείς να λιβανίζουμε το δωμάτιο και τότε ηρέμησε και είπε: «Α! τι ωραία που είναι τώρα!» και μετά έπεσε σε κώμα. Ήρθε ο ιερέας, του διάβασε μία ευχή και ο πεθερός μου ξεψύχησε. Τότε καταλάβαμε πόσο σημαντικό μυστήριο είναι η εξομολόγηση. Αλλά όλοι απορούσαμε για το πως ο Γέροντας ήξερε ποιά ημέρα ο πεθερός μου θα φύγει και τώρα καταλάβαμε γιατί επέμενε να εξομολογηθεί.
Γ. Κ.
Βάρδα Ηλείας

(τα στοιχεία υπάρχουν όλα στο αρχείο μας)



2ον ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

«Ανέστησε» εκ βεβαίου θανάτου τον πατέρα μου
Ο Γέροντας εδώ και 9 χρόνια είναι πνευματικός μου και υπήρξε το στήριγμα της οικογένειάς μου όλη αυτή την περίοδο.
Στις 26/3/2012 εισήχθη στο Νοσοκομείο Σωτηρία ο πατέρας μου Σταύρος, σε ηλικία 82 ετών, βρισκόμενος στο τελικό στάδιο μιας χρόνιας αναπνευστικής πνευμονοπάθειας. Τηλεφώνησα αμέσως στο Γέροντα και του είπα ότι ο πατέρας μου είναι πάρα πολύ άσχημα και οι γιατροί δεν μας δίνουν καμία ελπίδα. Τότε ο Γέροντας μου απάντησε: «Ο μπαμπάς σου θα πάει καλά και θα επιστρέψει σπίτι».
Στις ημέρες που ακολούθησαν ομολογώ ότι για πρώτη φορά αμφέβαλλα για τα λόγια του, καθώς μετά από πέντε πνευμονικά οιδήματα και ένα έμφραγμα που υπέστη ο πατέρας μου στο Νοσοκομείο, οι γιατροί μας κάλεσαν όλη την οικογένεια να παραμείνουμε όλη τη νύχτα κοντά του, διότι όλα έδειχναν ότι είναι η τελευταία, αφού υπήρχε ολική ανεπάρκεια πνευμόνων, ανεπάρκεια καρδιάς και νεφρών. Τοποθέτησαν μάλιστα και το ειδικό παραβάν για την οπτική απομόνωση του ετοιμοθάνατου πατέρα μου από τους υπολοίπους ασθενείς του δωματίου. Σ’ αυτή την κατάσταση ο μπαμπάς μου επικοινωνούσε ελάχιστα μαζί μας, ενώ υπέφερε αφάνταστα. Ο Γέροντας με συμβούλεψε από την πρώτη στιγμή να κοινωνήσει άμεσα ο πατέρας μου για να πάρει δύναμη, καθ’ ότι τον είχε εξομολογήσει πριν λίγο καιρό ο ίδιος.
Την Κυριακή 1η Απριλίου 2012 επισκέφθηκε αργά το βράδυ ο Γέροντας τον μπαμπά μου και αφού τον σταύρωσε, ακούμπησε το σταυρό στην καρδιά του, στο κέντρο του στέρνου και με τις δύο παλάμες του ακουμπούσε το σταυρό και τα πνευμόνια του πατέρα μου, ενώ το βλέμμα του χάθηκε στο κενό, καθώς προσευχόταν νοερά. Η στιγμή είχε μια απίστευτη ένταση. Φεύγοντας, ο Γέροντας μου είπε: «Είναι όντως πολύ σοβαρά ο πατέρας σου. Ας περιμένουμε να γίνει το θέλημα του Θεού.»
Οι γιατροί την επόμενη ημέρα ξαφνιάστηκαν από το ότι ο μπαμπάς μου ακόμη ζούσε. Οι κρίσεις δύσπνοιας και ασφυξίας σταμάτησαν ξαφνικά, ενώ τα ζωτικά του όργανα είχαν αρχίσει να επαναλειτουργούν. Οι γιατροί μας είπαν ότι είναι μια απλή αναλαμπή. Εντός των προσεχών ημερών, θα έλθει ξαφνικά το μοιραίο. Όμως ο μπαμπάς μου στις 10/4/2012 πήρε εξιτήριο και είναι σπίτι και συνεχίζει κανονικά τη ζωή του. Οι υπόλοιποι ασθενείς του δωματίου φώναζαν τον πατέρα μου Λάζαρο. Ο πατέρας μου δεν θυμάται καθόλου τις ημέρες που ήταν στο Νοσοκομείο. Το μόνο που θυμάται είναι το Γέροντα, σκυμμένο από πάνω του να προσεύχεται και τίποτε άλλο. Δοξάζω και ευχαριστώ το Θεό που με τις προσευχές του Γέροντα «ανέστησε» από βέβαιο θάνατο τον πατέρα μου.
Μ.Δ.
Γαλάτσι Αθηνών

(τα στοιχεία υπάρχουν όλα στο αρχείο μας)


3ον ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Εξαφανίστηκε ο καρκίνος αμέσως
Ονομάζομαι Α.Ι. είμαι νεαρός και κατάγομαι από τη Λεμεσσό της Κύπρου. Στις 31 Μαΐου του 2012 πήγα και επισκέφθηκα τον Γέροντα……….. Είχα κακοήθη όγκο-καρκίνο στο λαιμό μου και έκανα χημειοθεραπείες χωρίς η κατάστασή μου όμως να βελτιώνεται. Ζήτησα από τον Γέροντα να προσευχηθεί για μένα. Ο Γέροντας προσευχήθηκε και με σταύρωσε και τότε ένιωσα μέσα μου να με διαπερνά ένα ρεύμα. Ήμουν σίγουρος ότι είχα γίνει καλά. Την άλλη μέρα πήγα στους γιατρούς για εξετάσεις και οι γιατροί μου επιβεβαίωσαν ότι ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί. Είμαι καλά. Πίστη στο Χριστό να υπάρχει και όλα γίνονται. Ζει Κύριος ο Θεός.
Α.Ι.
Λεμεσσός Κύπρου

(τα στοιχεία υπάρχουν όλα στο αρχείο μας)



ΠΗΓΗ
Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

ΝΕΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ


Σε καιρούς πλέον που οι άνθρωποι,ακόμη και Χριστιανοί, αποψυχούν από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη ,(Λουκ,21,26)και μία βαθιά αγωνία και απελπισία συνταράσσει τις ψυχές τους, μόλις πριν δύο μέρες περνώντας από την Κόνιτσα και συζητώντας με συγγενείς του Γέροντος Παίσίου έμαθα για ένα πρόσφατο και συγκλονιστικό θαύμα που έλαβε χώρα στην Ι.Μονή Σουρωτής από τον Γέροντα Παίσιο.
Ίσως μου ξεφεύγουν πολλές λεπτομέριες αλλά θα παραμείνω με λίγα λόγια στην ουσία των πραγμάτων ως εξής.
Πρίν λίγο καιρό ασθένησε σοβαρά ένα μικρό παιδί στην βόρεια Ελλάδα. Οι ειδήμονες γιατροί αμέσως έστειλαν την οικογένεια και το παιδί στο διαβαλκανικό κέντρο στην Θεσσαλονίκη για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Φθάνοντας (πριν 15 ημέρες περίπου) λοιπόν απελπισμένοι οι γονείς στην θεσσαλονίκη για να επισκεφθούν την επόμενη μέρα το αναφερόμενο κέντρο σκέφθηκαν να περάσουν την παραμονή το απόγευμα από την Ι.Μονή Σουρωτής προκειμένου να προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα του Οσίου Αρσενίου και τον τάφο του π.Παϊσίου. Όμως εκείνη την ημέρα, μάλλον Τετάρτη, το Μοναστήρι μένει πλεον κλειστό για περισσότερη προσευχή, και έτσι η δοκιμαζόμενη οικογένεια βρήκε κλειστή την θύρα. Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και ένας ηλικιωμένος Μοναχός με την μαγκουρίτσα του κατέβαινε από πάνω από τα δέντρα του πάρκιν της Μονής.
-Γιά σας ευλογημένα!τους χαιρέτισε .Γιατί δεν μπαίνετε μέσα στο μοναστήρι?
-Μα είναι η πόρτα κλειστή.
-Όχι βρε παιδιά, ανοιχτά είναι! άντε ανοίχτε.
Και τούτη την φορά το πόμολο γύρισε και εισήλθαν έκπληκτοι και χαρούμενοι στην αυλή της Μονής.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα και αφού ανέβαιναν στα σκαλοπάτια κάτω από το κωδονοστάσι, τους συνάντησε με απορία μία Μοναχή όπου και τους ρώτησε με έκπληξη¨ καλά πως μπήκατε μέσα?δεν είναι κλειστά?
-'Οχι !ένας μοναχός μας άνοιξε και μας είπε να έρθουμε εδώ!
-Ποιος Μοναχός? ρώτησε η Καλόγρια.
-Ένας ηλικιωμένος.
Τότε δείχνοντάς τους η ευλαβής Μοναχή την φωτογραφία του π.Παίσίου έμειναν με το στόμα ανοικτό διαπιστώνοντας πως αυτός ο Μοναχός ήταν που πριν λίγο τους προσήγαγε με βεβαιότητα μέσα στο ησυχαστήριο , όπως κάποιος βάζει τους καλεσμένους του στο δικό του σπίτι.
Την επομένη ημέρα και αφού έγιναν οι σχετικές εξετάσεις στο διαβαλκανικό διαβεβαίωσαν οι γιατροί πως το παιδάκι είναι τελείως καθαρό και υγιή από κάθε αρρώστια!!!
"ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ"

Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης- Ιερός Ναός Παναγίας Ναυπλίου.9-7-2012


pentapostagma.gr
Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Άνθισε το ακάνθινο στεφάνι του... Εσταυρωμένου Ιησού

Φωτογραφία για Άνθισε το ακάνθινο στεφάνι του Εσταυρωμένου Ιησού
Φαίνεται χαρακτηριστικά το ανθισμένο ακάνθινο στεφάνι και τα πράσινα φύλλα που διαρκώς πυκνώνουν … Πολλοί μιλάνε για θαύμα. Άλλοι πάλι, για θεϊκό μήνυμα. Σε καιρούς χαλεπούς, με την κρίση να μαστίζει τη χώρα μας, τη φτώχεια, τη δυστυχία και την κατάθλιψη να οδηγούν πολλούς συνανθρώπους μας στο αδιέξοδο, ακόμη και την αυτοκτονία, στις παρυφές του Υμηττού πάνω από του Παπάγου, ένα εκπληκτικό, ελπιδοφόρο όσο και ......
ανεξήγητο φαινόμενο, λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες. Στην ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το ακάνθινο στεφάνι που το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, περιέβαλε τον εσταυρωμένο Ιησού, ανθίζει!!! Πάνω από δύο μήνες πέρασαν από την εβδομάδα των Παθών του Κυρίου και μικρά κόκκινα άνθη και πολλά φύλλα που όλο και πυκνώνουν, στολίζουν πλέον το ακάνθινο στεφάνι του Ιησού Χριστού!!! Πολλοί, μέσα στην καταχνιά των ημερών, βλέπουν στο φαινόμενο αυτό, ως μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας. Η ηγουμένη της ιεράς μονής κ. Χριστονύμφη Σπυροπούλου, δεν ήθελε να μας δώσει κανένα επιπρόσθετο στοιχείο για το φαινόμενο, αλλά περιορίσθηκε να πει: «Προτιμούμε να μείνει στην αφάνεια. Παρακαλώ πολύ μην δημοσιεύσετε τίποτε. Δεν θέλουμε να δοθεί δημοσιότητα, αλλά να παραμείνει ως μαρτυρία δική μας, εντός της ιεράς μονής. Δεν επιθυμούμε η ιερά μονή να αποτελέσει αφορμή για οποιονδήποτε σχολιασμό». Η ηγουμένη, είχε δυσάρεστη εμπειρία πριν από χρόνια, όταν είχε σημειωθεί άλλο θαυματουργό φαινόμενο στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου (ανήκει στην μονή και βρίσκεται δίπλα από τον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο) και τότε, η επί μακρώ προσέλευση πιστών είχε αποτελέσει αντικείμενο μεμονωμένων κακόπιστων σχολιασμών, ότι –δήθεν- η ιερά μονή επωφελείτο οικονομικά από το γεγονός. Η μακραίωνη ιστορία της ιεράς μονής, η οποία έχει αποδείξει ότι παραμένει τόπος αυστηρά μοναστηριακός και μακριά από κοσμικές εκφάνσεις, έθεσε άμεσα στο περιθώριο τέτοιες μεμονωμένες συκοφαντίες. Η σεμνότητα και το χριστιανικό ήθος της ηγουμένης άλλωστε, το αποδεικνύουν. Το γεγονός όμως, με το κατάξερο ακάνθινο στεφάνι πάνω από τον εσταυρωμένο Ιησού, το οποίο ξαφνικά ανθίζει, δεν μπορεί να αποσιωπηθεί, διότι συγκλονίζει ως φαινόμενο από μόνο του. Ο πατήρ Ευάγγελος, δείχνει με θαυμασμό το ανθισμένο πλέον στεφάνι Το ίδιο αποκαλύπτει και ο ιερέας Ευάγγελος Πιτσουλάκης ο οποίος κάθε Κυριακή εκτελεί το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας στην ιερά μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου: «Το ακάνθινο στεφάνι ήταν επί τρεις μήνες κατάξερο, φρυγανιασμένο, έτοιμο να πέσει. Ήταν ένας νεκρός οργανισμός και όμως, εδώ και λίγες ημέρες βγάζει πολλά φυλλαράκια και κόκκινα μικρά άνθη. Συγκλονίστηκα όταν το είδα. Να πάνε να δουν όσοι δεν πιστεύουν στον Χριστό και στα θαύματα». Ρωτήσαμε τον ιερέα εάν στο συγκεκριμένο μοναστήρι, έχουν σημειωθεί και κατά το παρελθόν παρόμοια θαυματουργά φαινόμενα. Πατήρ Ευάγγελος: Γνωρίζω πολύ καλά ότι παλαιότερα, υπήρχε στην ιερά μονή μια μικρή εικόνα της Παναγίας που δάκρυζε κι έβγαζε μύρο. Την θυμάμαι την εικόνα αυτή. Μια καλόγρια που έφυγε από το μοναστήρι, πήρε μαζί της και την εικόνα. Υπάρχει επιστημονική εξήγηση του συγκεκριμένου φαινομένου; Μπορεί ένα ξερό κλαδί που δεν ποτίζεται ούτε βρέχεται, ένας νεκρός οργανισμός που παραμένει επί μήνες σε κλειστό χώρο, ξαφνικά να παίρνει ζωή; Ρωτήσαμε τον γεωπόνο κ. Σοφιανίδη, ο οποίος ήταν κατηγορηματικός: «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε είναι δυνατόν, ένα ξερό φυτό να ανθίσει από μόνο του». Σε στιγμές που ο τόπος διέρχεται τεράστια κρίση και η πίστη των χριστιανών δοκιμάζεται, φαινόμενα σαν αυτό που αντικρίζουν οι προσερχόμενοι στην ιερά μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πιστοί, στις παρυφές του Υμηττού, αν μη τι άλλο προσφέρουν παρηγοριά, ελπίδα και αισιοδοξία ότι ο Χριστός είναι ζώσα πραγματικότητα. Βρίσκεται δίπλα μας και δείχνει την παρουσία Του. Ο πατήρ Ευάγγελος Πιτσουλάκης ομολογεί ότι και ο ίδιος αισθάνεται συγκλονισμένος για το φαινόμενο. Μιλάει για θαύμα και καλεί τους πιστούς να το δουν από κοντά Για την Ιερά Μονή τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου, αξίζει να πούμε ότι βρίεσκεται κτισμένη στους Δυτικούς πρόποδες τού Υμηττού. Υπάγεται Εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και Διοικητικά στα όρια τού Δήμου Παπάγου – Χολαργού. Κατά τον Καθηγητή Φιλοσοφίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ι. Θεοδωρακόπουλο, προϋπήρχε στην θέση αυτή αρχαίος Ναός της Αρτέμιδος και αργότερα παλαιοχριστιανικός ναός της Παναγίας. Ο κυρίως Ναός, χρονολογείται στον 11ο – 12ο αιώνα , ο νάρθηκας τέλος 13ου αρχές 14ου, η Τράπεζα και το οψοφυλάκιο τον 16ο αιώνα. Η παράδοση λέει ότι όταν σπούδαζε ο Μέγας Βασίλειος στην Αθήνα, μελετούσε στο σημείο όπου βρίσκεται η ιερά Μονή. Το αρχαιότερο έγγραφο πού σώζεται και αφορά στην προσφορά τού φόρου από τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής ( Πετράκης ) είναι του έτους 1702. Σε έγγραφο του έτους 1722, αναφέρεται η πώληση της περιοχής της Ιεράς Μονής στην Ιερά Μονή Πετράκη. Τον 18ο αι. κατέστη Μετόχιο της Μονής Ασωμάτων – Πετράκη. Το έτος 1942 εγκαταστάθηκε σε αυτή γυναικεία αδελφότης. Από το 1971 λειτουργεί ως Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή.
Διαβάστε περισσότερα... »

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ)

Θεωρούμε κατάλληλη τη στιγμή, χάριν νουθεσίας, να παραθέσουμε τη διήγηση για κάποιο μοναχό ό όποιος υπέταξε το δικό του θέλημα στο θέλημα τού Θεού και απόλαυσε μεγάλη ειρήνη στην ψυχή του, λαμβάνοντας από τον Θεό το ιαματικό χάρισμα. Πολλοί ασθενείς γίνονταν καλά μόνο με το άγγιγμα τού ενδύματος του. Παντού συναντούσε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του.

Μεταξύ αυτών, οι αδελφοί της μονής εκπλήττονταν πολύ με όσα γίνονταν από το συμμοναστή τους, επειδή δεν παρατηρούσαν σ' αυτόν κανένα ιδιαίτερα εξέχον ασκητικό αγώνισμα, ούτε αυστηρή νηστεία, ούτε υπερβολικούς κόπους, ούτε κάτι άλλο. Ζούσε όπως όλοι οι άλλοι.

Ένα μόνο πράγμα κρατούσε με αυστηρότητα. Όλα όσα τού συνέβαιναν τα δεχόταν πρόθυμα και ευχαριστούσε γι' αυτά τον Θεό. Ένα τον διέκρινε: Είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα τού Θεού.

Κάποτε πού ό μοναχός αυτός θεράπευσε κάποιους άρρωστους χωρίς κανένα ιατρικό μέσο διά της ζώσης εν αύτω χάριτος και δυνάμεως, ό προεστώς τού κοινοβίου τον ρώτησε ποιά ήταν ή αιτία της θεραπείας, γιατί οι προσερχόμενοι σ' αυτόν λαμβάνουν την ίαση.


- Και εγώ ό ίδιος εκπλήττομαι πού μπορώ να τούς δίνω την υγεία τους, απάντησε ό μοναχός. Ντρέπομαι πού τα ενδύματα


μου έχουν ιαματική δύναμη, γιατί εγώ ούτε με τη νηστεία, ούτε με άλλα ασκητικά, μοναστικά αγωνίσματα, αξιώθηκα να λάβω τέτοιο δώρο από τον Θεό.


- Αυτό είναι αλήθεια, είπε ό προεστώς. Εμείς βλέπουμε ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και σε σένα δεν υπάρχει τίποτα πού να σε ξεχωρίζει από την τάξη των υπολοίπων πατέρων.


Ό προεστώς της μονής αποφάσισε πάση θυσία να αποκαλύψει την πραγματική αιτία του ζωντανού ιαματικού χαρίσματος πού είχε ό μοναχός. Έκανε μακρές συζητήσεις μαζί του, προσπαθώντας να μάθει όλα τα καλά στοιχεία του και να ξεσκεπάσει το μυστικό της καρδιάς του. Στα ερωτήματα τού ηγουμένου ό μακάριος μοναχός είπε:


- Θυμήθηκα κάτι σχετικό με το έλεος πού μού δόθηκε από τον Θεό: Εγώ σταθερά, σε όλα συντονίζω το θέλημά μου με το Θείο θέλημα. Ποτέ και τίποτα δεν φέρνω στην σκέψη μου πού θα εναντιωνόταν στο θέλημα τού Θεού. Ποτέ δεν τρομάζω μπροστά σε απρόβλεπτα γεγονότα, τα όποια θα μπορούσαν να κλονίσουν το νου μου και να εξασθενίσουν την καρδιά μου.


Ποτέ και για τίποτε δεν παραπονέθηκα στους άλλους ούτε τους φανέρωσα τη θλίψη μου. Το ίδιο, και όσα ευτυχεί συμβάντα λάχουν στην ζωή μου, δεν με ευχαριστούν σε τέτοιο βαθμό πού να ευθυμώ περισσότερο από ότι τον υπόλοιπο καιρό. Όλα τα δέχομαι εξίσου, σαν σταλμένα από το χέρι τού Θεού, τόσο τα ευχάριστα όσο και τα δυσάρεστα για μένα.


Δεν προσεύχομαι στον Θεό για να πραγματοποιηθούν όλα σύμφωνα με την επιθυμία μου, άλλα θέλω σε όλα να γίνεται το άγιο θέλημά Του. Μ' αυτόν τον τρόπο τίποτε δεν με ευχαριστεί ιδιαίτερα, τίποτε δεν με συντρίβει και δεν με συγχύζει και τίποτε δεν με κάνει ευτυχισμένο, όπως μόνο αυτόν το ίδιο το θέλημα τού Θεού. Γι' αυτόν σε όλες μου τις προσευχές για ένα μόνο παρακαλώ τον Θεό: Να γίνεται πάντοτε και ολοκληρωτικά σε μένα και σε όλα τα πλάσματά Του το Θείο θέλημα.


Ό ηγούμενος τού κοινοβίου παρά πολύ θαύμασε τα λόγια τού μοναχού και απευθυνόμενος σ' αυτόν τον ρώτησε:


- Αγαπημένε μου αδελφέ! Πες μου τί αισθάνθηκες χθες την ώρα πού συνέβη πυρκαγιά στο μοναστήρι μας; Στ' αλήθεια δεν λυπήθηκες μαζί με όλους τους άλλους, όταν ό κακός άνθρωπος έβαλε φωτιά στα μοναστηριακά οικοδομήματα και κάηκε πολύ από το σιτάρι μας;


- Δεν θα κρύψω, απάντησε ό μοναχός, ότι όλη αυτή ή ζημιά του μοναστηριού δεν μού προκάλεσε την παραμικρή θλίψη, επειδή έχω τη συνήθεια για όλα, και για τα θλιβερά και για τα ευχάριστα, να ευχαριστώ τον Θεό και ήσυχα να δέχομαι και τούτο και το άλλο. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτόν πού συνέβη σε μας, συνέβη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ό όποιος κατευθύνει τα πάντα προς ψυχική ωφέλεια.


Γι' αυτόν ακριβώς δεν μεριμνώ και δεν σκέπτομαι τίποτε σχετικά μ' αυτό. Λίγο ή πολύ εμείς έχουμε το ψωμί μας και τα υπόλοιπα για τη διατροφή μας, γιατί πιστεύω δυνατά ότι ό Θεός μπορεί καθέναν από εμάς να τον χορτάσει τόσο με ένα ψίχουλο 'όσο και με ένα ολόκληρο ψωμί. Έτσι λοιπόν εγώ ήρεμα, χωρίς καμιά σύγχυση, περνώ τη ζωή μου.


Κατάπληκτος από τα λόγια τού μοναχού ό ηγούμενος για πολύ ακόμη καιρό συζητούσε μαζί του, προσπαθώντας να αναγκάσει τον αδελφό πιο καθαρά ακόμη να παρουσιάσει τον τρόπο σκέψεώς του, τις απόψεις του και να αποκαλύψει την πνευματική του κατάσταση.


Μεταξύ πολλών απαντήσεων πού έδωσε ό ταπεινός μοναχός στον προεστώτα είπε και τα έξης:


- Κατά την καθημερινή προσφορά τού εαυτού μου στο θέλημα τού Θεού, τόσο προόδευσα στην υπακοή μου σ' Αυτόν, ώστε, αν από πριν γνώριζα ότι ό Θεός εξάπαντος προόριζε να με στείλει στην κόλαση, τότε εγώ δεν θα επιχειρούσα να κάνω τίποτε εναντίον Του.


Σού λέω ακόμη ότι, ακόμη κι αναγκάσει ήταν δυνατόν σε μένα να αλλάξω αυτή τη θεία απόφαση λέγοντας ένα «Πάτερ ημών» -σού λέω αλήθεια-, δεν θα τολμούσα να το κάνω αυτόν, άλλα ακόμη πιο έντονα θα προσευχόμουν στον Θεό, ώστε να ενεργήσει σε μένα σύμφωνα με το Πανάγιο θέλημά Του και να μού δωρίσει τη Χάρη Του πού θα με ενισχύει ως τους απέραντους αιώνες, για να μη σκέπτομαι οτιδήποτε αντίθετο στο άγιό Του θέλημα.


Μετά από παρατεταμένη σιωπή λέει, τέλος, ό ηγούμενος στο μοναχό:


- Πορεύου, περιπόθητε πάτερ, πορεύου και εκπλήρωσε φιλότιμα την υπόσχεση σου στον Θεό, όπως μου την εξέθεσες. Εσύ βρήκες τον ουρανό έξω από τον ουρανό. Να θυμάσαι ότι τέτοια χάρις δεν δωρίζεται από τον Θεό σε πολλούς. Δεν υπάρχουν πολλοί οι όποιοι δεν μπαίνουν ποτέ σε ανησυχία και δεν προσβάλλονται από οποιονδήποτε. Εκείνος μόνο είναι προστατευμένος στην ζωή του με ισχυρά και απόρθητα τείχη, όποιος πάντοτε και σε όλα, ότι κι αν συναντήσει στην ζωή του, συμφωνεί με το θέλημα του Θεού, δηλαδή δέχεται τα πάντα σαν να είναι σταλμένα από τον Θεό.


Άς γίνεται σε όλα το θέλημα τού Θεού. ΠΑΤΗΡ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ


Πηγή
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Οι άγιοι που ήρθαν στο σπίτι μας...

1 Ιουλίου: των αγίων ιατρών αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού από τη Ρώμη 

Μαρτυρία από την Ελενα:

  Νομίζω πως ήταν η δεύτερη συζυγία των Αγίων, όπως τους αναφέρει -πιο κάτω- ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
Λέω νομίζω, γιατί ήμουν ασαράντιστο βρέφος εγώ και ο πατέρας μου έλεγε πως ήταν εκείνοι που παρατήρησε –μετά- στην εικόνα της εκκλησίας μας.
Έπειτα ο ναός είναι λίγα μέτρα από το σπίτι μας που σημαίνει ότι απλά βγήκαν από την εικόνα, κατέβηκαν από τον ουρανό, πήραν και κάποιον άγγελο ή τον Άγιο Παντελεήμονα (;) μαζί τους και έφτασαν ξημερώματα στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου.
Είμαι το πρώτο τους παιδί και με περίμεναν πως και τι. Άσχημο δεν τους βγήκα αλλά η μάνα μου κακογέννησε κι’εγώ ήμουν κακοπαθημένο, αδύνατο σαν μίσχος και εξασθενημένο έως θανάτου.
Όταν με πήραν σπίτι, οι δυο γιαγιάδες εγκαταστάθηκαν στην κρεβατοκάμαρα των γονέων μου. Το ζευγάρι στο διπλό κρεβάτι και οι συμπεθέρες στα στρωσίδια -χαμαί στο πάτωμα- για να με προσέχουν τη νύχτα και αν πεθάνω να κάνουν τα χρειαζούμενα, για να μην τρομάξει η λεχώνα μάνα μου (την οποία είχαν αρχίσει να προετοιμάζουν, λέγοντάς της πως είναι νέα και θα κάνει άλλο μωρό).
Ένα βράδυ λίγο, πριν το ξημέρωμα, ο πατέρας τις τρόμαξε, καθώς ξύπνησε σκληρίζοντας «Μην το παίρνετε, αφήστε το παιδί. Μηηηηηη, όχιιιιιι».
Το είπε πολλές φορές, με αγωνία και άπλωνε τα χέρια προς τον λίκνο μου, δίχως να απαντά στις ερωτήσεις των τριών γυναικών. Μετά έπεσε αποκαμωμένος στο στρώμα και κοιμήθηκε ως το πρωί, ενώ οι γυναίκες ξαγρύπνησαν να φοβούνται, να απορούν και να προσεύχονται.
Την άλλη μέρα τους είπε πως τη νύχτα είχαν έρθει τρεις λευκοφορεμένοι με χιτώνες, άπλωσαν τα χέρια στην κούνια μου και τότε αυτός τους σταμάτησε, ουρλιάζοντας να μην με πάρουν.
Οι τρεις άντρες τον κοίταξαν χαμογελώντας γλυκά, με ευλόγησαν και έφυγαν.
Οι γυναίκες σταυροκοπήθηκαν και κάθε μια έλεγε την δική της εκδοχή για την ταυτότητα των νυχτερινών επισκεπτών, μέχρι που ο πατέρας είπε πως ήταν οι Άγιοι της εικόνας των Αναργύρων στην εκκλησιά της γειτονιάς μας.
Έτσι λύθηκε το ζήτημα.
Ωστόσο, επειδή στο ναό μας εικονίζεται και ο επίσης ανάργυρος Παντελεήμων, η οικογένεια διχάστηκε για τον τρίτο των ανδρών. Ήταν αυτός ή κάποιος άγγελος που βρήκαν στον δρόμο τους οι Ανάργυροι και τον πήραν για παρέα;
Όταν μεγάλωσα –γιατί πήρα καλύτερα αμέσως, μεγάλωσα και έγινα και γιαγιά- σκεφτόμουν πως μπορεί να ήταν ο φύλακας άγγελός μου, που υποδέχθηκε τους Αγίους στο σπίτι μας.
Μετά που βαφτίσαμε τον εγγονό μου Παντελεήμονα-Ραφαήλ είπα μήπως ήταν ο Παντελεήμων αλλά είχε κοιμηθεί πλέον ο μπαμπάς μου και δεν είχα ποιόν να ρωτήσω για περισσότερες λεπτομέρειες…
Όποιος και να ήταν τον ευχαριστώ και Αυτόν και τους Άλλους που με ευλόγησαν με μιαν ευλογία που κρατάει χρόνια τώρα, δόξα τω Θεώ!



Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός
(Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου)



Τρεις είναι αι συζυγίαι των Αγίων Αναργύρων, Kοσμά και Δαμιανού. Kαι αι τρεις ωνομάζοντο με τα αυτά ονόματα. Ήγουν εκαλούντο Kοσμάς και Δαμιανός. Kαι όλοι την αυτήν ιατρικήν τέχνην εμεταχειρίζοντο. Kαι όλοι ομοίως Aνάργυροι εκαλούντο.
Kαι η μεν πρώτη συζυγία του Kοσμά και Δαμιανού, ήτον υιοί Θεοδότης, μιάς ευλαβούς και χριστιανής γυναικός. Oίτινες εν ειρήνη εκοιμήθησαν, και ενταφιάσθησαν εις ένα τόπον καλούμενον Φερεμάν (1).
H δε δευτέρα συζυγία του Kοσμά και Δαμιανού, διέτριβον εις την Pώμην, έχοντες ένα διδάσκαλον κακόγνωμον και φθονερόν. O οποίος αναβιβάσας αυτούς με δόλον επάνω εις ένα βουνόν, τάχα διά να συμμαζώξουν βότανα, εκεί ο αλιτήριος εφόνευσεν αυτούς με τας πέτρας (2).
H δε τρίτη συζυγία του Kοσμά και Δαμιανού, των οποίων η μνήμη γίνεται (την 17ην Οκτωβρίου), ήτον από την Aραβίαν. Oύτοι λοιπόν μεταχειριζόμενοι την ιατρικήν, επήγαιναν εις κάθε πόλιν και χώραν, και ιάτρευαν χωρίς αργύρια τους ασθενείς. Kαι με την πρόφασιν αυτήν της ιατρικής, εκήρυττον εις τους απίστους την πίστιν του Xριστού.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


1. H πρώτη συζυγία αύτη των Aναργύρων, εορτάζεται χωριστά εις την πρώτην του Nοεμβρίου.
2. H δευτέρα αύτη συζυγία των Aναργύρων, εορτάζεται χωριστά εις την πρώτην του Iουλίου. Όθεν οι ζωγράφοι, όταν ιστορούν αυτούς, πρέπει να επιγράφουν εις τας εικόνας των, ποία συζυγία είναι, προς διάκρισιν. Πρέπει δε και να ιστορούν αυτούς διαφορετικούς κατά τον χαρακτήρα του προσώπου. Σημείωσαι δε, ότι ο εκ του Iερού Kοινοβίου Pωσσικού ελλογιμώτατος κυρ Bενέδικτος, συνέθετο κανόνα εις άπαντας τους Aγίους Aναργύρους.

Για τους εξ Ασίας Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό τους υιούς της Θεοδότης ο Αγιος Νικόδημος γράφει:

Η αγία Θεοδότη και οι άγιοι γιατροί γιοι της (από αυτό το σχετικό άρθρο). Κρατούν κουτάκια με φάρμακα, όπως όλοι οι άγιοι γιατροί.

«Oύτοι οι Άγιοι είχον το γένος από την γην της Aσίας, ήτοι της Aνατολής, υιοί όντες γονέων φιλαρέτων και ευσεβών, από τους οποίους η μήτηρ των ωνομάζετο Θεοδότη, ήτις αφ’ ου έμεινε χήρα από άνδρα, εμεταχειρίζετο πολιτείαν ενάρετον. Όθεν με το παράδειγμά της, εδίδαξε και τους υιούς της τούτους κάθε είδος τελείας αρετής.
Oύτοι λοιπόν έμαθον μεν και κάθε άλλην επιστήμην, αφήσαντες δε τας άλλας, ηγάπησαν την ιατρικήν, και με αυτήν ιάτρευον κάθε νόσον, ήτοι κάθε ασθένειαν πολυχρόνιον, και κάθε μαλακίαν, ήτοι κάθε ασθένειαν ολιγοχρόνιον. Kαι όχι μόνον ανθρώπους εθεράπευον, αλλά και τα άλογα κτήνη. Aνάργυροι δε ωνομάσθησαν, διατί δεν επήραν ποτέ από τινα ασθενή αργύριον, διά μισθόν και πληρωμήν της ιατρείας των. Έτζι λοιπόν καλώς διαπεράσαντες την ζωήν τους, εν ειρήνη ετελειώθησαν. Tα δε τίμια αυτών λείψανα ενταφιάσθησαν εις ένα τόπον, ονομαζόμενον Φερεμάν.» 

http://o-nekros.blogspot.gr/
Διαβάστε περισσότερα... »