Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Γιατί τιμάμε τους αγίους



Ο Πιραντέλο στο έργο του: « Να ντύσουμε τους γυμνούς» μιλάει :
-Για τη γύμνια που αισθάνεται ο άνθρωπος. γύμνια από κάθε ομορφιά, από κάθε λάμψη από κάθε πραγματική δύναμη, και - για την απεγνωσμένη αναζήτηση του για ένα ρούχο, που θα κάλυπτε αυτή την οδυνηρή γύμνια.

Σ’ αυτή την αναζήτηση ο άνθρωπος χρησιμοποιεί διάφορα φορέματα φτιαγμένα στα εργαστήρια του διαβόλου, με τα οποία ελπίζει ότι θα καλύψει τη γύμνια του. Και αυτά είναι:

Ο π λ ο ύ τ ο ς. Αυτός θαμπώνει με τη λάμψη του χρυσαφιού, αλλά που μεταβάλλεται ανύποπτα σε σάβανο και σκοτώνει την ανθρωπιά. Άνθρωποι που φόρεσαν ένα από τα πιο βαρύτιμα φορέματα αυτού του είδους, ένοιωσαν πόσο απέραντη ήταν η γύμνια τους, όταν αισθάνθηκαν το πρώτο άγγιγμα του θανάτου.

Η δ ό ξ α. Είναι ένα άλλο είδος δαιμονικού φορέματος που υπόσχεται σ’ εκείνον που θα την περιβληθεί να γίνει το κέντρο του ενδιαφέροντος και του θαυμασμού των ανθρώπων. Εκείνοι που φορούν το φόρεμα αυτό, όμως, πολύ σύντομα νοιώθουν κάτω από τη λάμψη του μία παγωνιά και καταλήγουν στο τέλος τραγικά ναυάγια, στην άμεση ή έμμεση αυτοκτονία.

Η π ο λ ι τι κ ή ι δ ε ο λ ο γ ί α γίνεται συχνά πυρωμένο φόρεμα. Βασίζεται στην πεποίθηση του ανθρώπου ότι θα βρει την ολοκλήρωση σ’ ένα κοινωνικό σύστημα, σε μία τέλεια πολιτεία. Η πράξη των διαφόρων συστημάτων απέδειξε τη ματαιότητα της προσπάθειας γι’ αυτές τις επιδιώξεις.

Οι ΑΓΙΟΙ δείχνουν τη σωστή πορεία που οδηγεί τον άνθρωπο στο σωστό προορισμό, όπου ο άνθρωπος βρίσκει την ολοκλήρωση, την πληρότητα και τη θέωση του. Το φόρεμα που χρησιμοποίησαν οι Άγιοι για να ντύσουν την υπαρξιακή τους γύμνια, είναι ο άφθαρτος χιτώνας της Θ. Χάριτος, που θεραπεύει όλα τα ασθενή και αναπληρώνει όλα τα ελλείποντα.

Τιμάμε τους Αγίους και εορτάζουμε τη μνήμη τους, για να θυμόμαστε την καίρια αλήθεια για τη ζωή μας ότι στο Θεό και στη χάρη Του θα βρούμε την ολοκλήρωση και την πλήρωση μας και όχι στον άνθρωπο και στ’ ανθρώπινα. Αλλά τιμάμε επίσης τους Αγίους της Εκκλησίας μας για να διαψεύσουμε το μεθοδικό κήρυγμα του διαβόλου, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν πάει με το μέρος του, ότι όλοι έχουν διαφθαρεί. Για να καταπολεμήσει αυτή την σατανική μεθοδεία η Εκκλησία προβάλλει την αρετή των Αγίων, που βρίσκονται στην θριαμβεύουσα Εκκλησία, απρόσβλητοι πια από τα μηχανεύματα του πονηρού. Υπάρχει όμως ένας ακόμη σοβαρός λόγος, για τον οποίο τιμάμε τους Αγίους, για να συναισθανθούμε την αδυναμία των επιστημών μας και τη συμπαράσταση των Αγίων στις οποιεσδήποτε ανάγκες μας. Κανείς δεν μας λύτρωσε από τα δεινά μας, κανείς δεν μας ανακούφισε πραγματικά από τον πόνο μας, κανείς δεν θέλει ούτε και να μας μιλήσει ακόμη, απλήρωτος. Σ’ αυτές τις φοβερές στιγμές της ανυπόφορης μοναξιάς και απελπισίας, τότε που όλοι οι πληρωμένοι μας έχουν εγκαταλείψει, δεν είμαστε πραγματικά μόνοι. Γιατί οι Άγιοι στέκονται πάντα δίπλα μας, πρόθυμοι ν’ ακούσουν τον πόνο μας, χωρίς να ζητάνε τίποτε, χωρίς ποτέ να προδίδουν την εμπιστοσύνη μας σ’ αυτούς.

( « ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ», έκδ. Ακρίτας)
http://www.newsbomb.gr
Διαβάστε περισσότερα... »

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Αγγελοι διακονητές του γέροντα Παίσιου

Ο Γέροντας Παΐσιος διηγήθηκε σε πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός , το οποίο συνέβη στον ίδιο

Κάποτε , όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά.Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που....κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο.Όλα ήταν πνιγμένα στο λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν τον Άθωνα.Δεν είχαν καμμία επικοινωνία με το μοναστήρι του Σταυρονικήτα , μού ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες μέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως.Περίμενα τον Κύριο να μού την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαγχνίας Του.Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα.Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος τού Θεού.Έλεγα «Ιδού Κύριε, εις το έλεος Σου ελπίζω μη με εγκαταλέίψεις!»

Ύστερα από λίγη προσευχή που με πολύ κόπο ψέλλισα , είδα να εμφανίζονται στο κελλί μου μέσα άγγελοι και άγιοι, απεσταλμένοι τού Θεού. Ταχύ με προκατάλαβε η Χάρη τού Θεού.Ευχαριστούσα και δοξολογούσα τον Σωτήρα μου.Δάκρυσα. Ένας από τους αγγέλους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό,φέρνανε και ευωδιαστά ψωμιά.Βρέθηκα στον Παράδεισο.Τι άλλο ήθελα.

Οι άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις.Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μού έδινε ελπίδα.Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου.Μετά φύγανε.Μία βδομάδα καθίσανε.Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα .Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο φώς της χάρης τού Αγίου Πνεύματος.Δεν ήμουν άξιος αλλά η άπειρη αγαθότητα τού Θεού και η αγάπη Του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.

Πάντως ένοιωθα τόση χάρη να με πληρώνει εσωτερικά που έλεγα «Φτάνει Θεέ μου , δεν αντέχω άλλο.Θα σκάσω.Ή πάρε με κοντά Σου ή λιγόστεψε τη χάρη που μού έδωσες.Αν τόση χάρη μού δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τι θα γίνεται.»

(η φωτογραφία από το κελλί του Τιμίου Σταυρού στην Καψάλα όπου διέμειναν ο παπα Τύχωνας και ο γ.Παΐσιος)

http://trelogiannis.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

To καντήλι της Παναγίας και η χήρα με τα πέντε παιδιά

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή ήταν βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα είχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και μεγάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μία μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29ης Σεπτεμβρίου τού1941.
Από τρόφιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μία χούφτα καλαμποκάλευρο. Εκείνο, λοιπόν, το απόγευμα σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι.
Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο καντήλι, που ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. Και τότε μπήκε στο δίλημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού; Αποφασιστικά όμως έκαμε τον σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου! Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί η μέρα που ξημερώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Σύ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά”. Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το καντήλι της Παναγιάς. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμισε από γαλήνη. Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.
Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντουλάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τί βλέπει; Το “λαδερό” γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δύο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!…
Σταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανέναν τίποτα.
Για δύο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι “σώθηκε” ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στόματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Αλλά και το καντήλι παρέμεινε από τότε μέρα-νύχτα αναμμένο, μαρτυρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλογημένης γυναίκας.

Πηγή: Από το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία» του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.

πηγή

http://www.pentapostagma.gr/
Διαβάστε περισσότερα... »